Ο Μαύρος Κύκνος ζει στα Μπαλσόι

Eναν μυστικό κόσμο γεμάτο ίντριγκες, συγκρούσεις και χτυπήματα κάτω από τη μέση κρύβουν τα παρασκήνια του Θεάτρου Μπαλσόι, του ναού του ρωσικού μπαλέτου. Ο κόσμος αυτός φωτίστηκε από την επίθεση με οξύ που δέχθηκε στο πρόσωπο ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Σεργκέι Φίλιν.

Σχεδόν δέκα ημέρες μετά την επίθεση κι έπειτα από δύο επεμβάσεις σε κάθε μάτι, ο Φίλιν ελπίζει ότι θα είναι έτοιμος να επιστρέψει στα καθήκοντά του σε δύο μήνες. Εχει αρχίσει ήδη να διακρίνει τα δάχτυλα των χεριών του. Και όπως δηλώνει στην «Κομσομόλσκαγια Πράβντα», ο πόνος από το οξύ δεν μπορεί να συγκριθεί με τον πόνο που είχε νιώσει όταν είχε σπάσει το πόδι του χορεύοντας. Ηταν σε μια παράσταση της «Λίμνης των κύκνων», η μητέρα του Φίλιν καθόταν στην πρώτη σειρά κι εκείνος δεν ήθελε να την απογοητεύσει. «Ηξερα ότι εάν έπεφτε ξαφνικά η αυλαία και ανακοίνωναν ότι είχα πάθει κάτι, η μαμά μου δεν θα το άντεχε», διηγείται.

Η μητέρα του Φίλιν διηγήθηκε κάτι άλλο στον ρωσικό Τύπο: ότι ο γιος της έχει δεχθεί περισσότερα από 800 απειλητικά τηλεφωνήματα από τότε που έχει αναλάβει καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου. Μία από τις υποθέσεις που εξέτασε η Αστυνομία ήταν ότι η επίθεση σχετίζεται με χρηματικές διαφορές. Το περιβάλλον του Φίλιν, όμως, είναι απολύτως βέβαιο: το έγκλημα είναι προϊόν επαγγελματικού φθόνου. Είναι κάτι που εξηγείται εάν λάβει υπόψη του κανείς ότι τα Μπαλσόι ήταν πάντοτε κάτι περισσότερο από ένα θέατρο. Στην τσαρική Ρωσία ήταν σύμβολο πολυτέλειας και πολιτισμού.

Ως τέτοιο, οι μπολσεβίκοι ήθελαν να το ανατινάξουν μετά την Επανάσταση του 1917. Αποφάσισαν, όμως, να κρατήσουν το θέατρο για να το μετατρέψουν σε σύμβολο της σοβιετικής δύναμης.

Ο Λένιν και ο Στάλιν είχαν εκφωνήσει σημαντικές ομιλίες από τη σκηνή του και στην κορύφωση του Μεγάλου Τρόμου το 1937 η μυστική αστυνομία NKVD είχε διοργανώσει ένα γκαλά στο θέατρο για να γιορτάσει τις επιτυχίες της στο παρανοϊκό κυνήγι των αντιφρονούντων.

Στον παράλληλο κόσμο του μπαλέτου, τα πράγματα δεν ήταν ποτέ ιδανικά. Η Μάγια Πλισέτσκαγια, που χόρεψε στα Μπαλσόι από το 1943 έως το 1990, είχε αναφερθεί στην αυτοβιογραφία της στις συγκρούσεις που μαίνονταν στα παρασκήνια ανάμεσα σε αντίπαλες ομάδες του θεάτρου. Μία από τις κλασικές συγκρούσεις ήταν ανάμεσα στους θιασώτες του μοντερνισμού και στους οπαδούς της παράδοσης.

Στην τελευταία της εκδοχή, η σύγκρουση αυτή ενσαρκώθηκε από δύο πρόσωπα. Ο εκμορντενιστής ήταν ο Φίλιν. Ο παραδοσιολάγνος ήταν ο Νικολάι Τσισκαρίτζε, ο πρώτος χορευτής του θεάτρου που δεν έκρυψε ποτέ την απέχθειά του απέναντι στην πολιτική του Φίλιν και είχε φανατικούς πιστούς. Αυτοί οι πιστοί έστειλαν μια επιστολή στον ρώσο Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν με την οποία του ζητούσαν να αντικαταστήσει τον καλλιτεχνικό διευθυντή.

Ο Τσισκαρίτζε ανακρίθηκε πριν από μερικές ημέρες από την Αστυνομία. Κανένας δεν πιστεύει, πάντως, ότι ο πρώτος χορευτής θα έφτανε στο σημείο να επιτεθεί με οξύ στον καλλιτεχνικό διευθυντή. Ο δράστης εξακολουθεί να αναζητείται…