[Ενστάσεις] Το μίσος κι η οργή

Είχε ρατσιστικό κίνητρο η άγρια δολοφονία του 26 χρόνων Πακιστανού Σαχτζάτ Λουκμάν ενώ πήγαινε με το ποδήλατό του στη δουλειά του; Αν όλα έγιναν όπως συμπεραίνει η προανάκριση, αν δηλαδή αποδειχθεί η ενοχή των δύο συλληφθέντων για τον φόνο (υπενθυμίζω στο σημείο αυτό αρμόδια για να επιβάλλουν καταδίκες είναι μόνο τα δικαστήρια), είναι πιθανόν ο ρατσισμός να είναι ένα από τα κίνητρα, πιθανόν μάλιστα ο ρατσισμός να ήταν και το μοναδικό κίνητρο. Το ότι στο σπίτι του ενός εκ των δύο κατηγορουμένων για το έγκλημα βρέθηκαν φυλλάδια της Χρυσής Αυγής, ενός κόμματος που αποδεδειγμένα ο πολιτικός λόγος του είναι και ρατσιστικός, προφανώς θα επιβαρύνει τους κατηγορουμένους όταν βρεθούν στο εδώλιο.

Ακούγομαι πολύ ψύχραιμος για ένα τόσο φρικτό έγκλημα που, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, διαπράχθηκε εν ψυχρώ; Είμαι υποχρεωμένος να είμαι ψύχραιμος. Ο ρατσισμός για την αξιακή μου συγκρότηση, όπως άλλωστε και για την αξιακή συγκρότηση πολλών Ελλήνων, θέλω να ελπίζω (χωρίς όμως να είμαι σίγουρος) της συντριπτικής πλειονότητάς τους, είναι μια ιδεολογία απεχθής. Εχθρεύεται όλα όσα πιστεύουν οι δημοκρατικές, οι ανοιχτές κοινωνίες. Και η ελληνική θα μπορούσε να είναι δημοκρατική ανοιχτή κοινωνία χωρίς προαπαιτούμενα. Το ότι δεν είναι, ασφαλώς οφείλεται στο έλλειμμα παιδείας αλλά όχι μόνο. Εν πολλοίς οφείλεται και στην πολιτική κουλτούρα μας – στον περίφημο αναδελφισμό μας, σε αυτή την πλαστή, τη μυθοποιημένη αίσθηση ανωτερότητας που έχουμε, που είχαμε τα χρόνια της ευμάρειας και συνεχίζουμε να διαθέτουμε εν αφθονία και τα χρόνια της σφιγμένης ζώνης που ακολούθησαν.

Αλλαξαν αυτές οι ιδεολογίες; Περιορίστηκαν με στεγανά στα όρια της Χρυσής Αυγής; Οχι, προφανώς. Είναι διάχυτες στην κοινωνία, τρέφονται από την ένταση, από τον φανατισμό και τη βία (απόδειξη, η προσπάθεια πλήθους δημοσιευμένων κειμένων που επιχειρούν να συμψηφίσουν: εντάξει, αλλά και ένας Πακιστανός κατέστρεψε τη ζωή ενός κοριτσιού στην Πάρο…). Οι ρατσιστικές ιδεολογίες μάλιστα δεν είναι εν υπνώσει ούτε καν στην περιοχή των ψηφοφόρων της Αριστεράς, που μιλά τον πιο έντονο αντιρατσιστικό λόγο. Αν ήταν, δεν θα εξηγούνταν οι μετατοπίσεις που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, προς και από τον ΣΥΡΙΖΑ, από και προς τη Χρυσή Αυγή.

Επαναλαμβάνω ότι το έγκλημα των Πετραλώνων ήταν αποτρόπαιο, αδιανόητο για στοιχειωδώς πολιτισμένους ανθρώπους. Κι η διαμαρτυρία, η διαδήλωση ήταν επιβεβλημένη. Στόχο είχε την αποδοκιμασία της ιδεολογίας του μίσους. Ελα όμως που πολλοί απ’ όσους συμμετείχαν εξέφραζαν τυφλή οργή. Κατά του κράτους, της Αστυνομίας, του υπουργού…

Ως γνωστόν, η τυφλή οργή θολώνει εξίσου την κρίση. Και μπορεί να παραγάγει εξίσου καταστροφικές συμπεριφορές, μπορεί να υποθάλψει εξίσου βίαιες ενέργειες. Είναι προφανώς φρικτό να σε πλακώνουν στο ξύλο επειδή είσαι ξένος, αλλόθρησκος, ομοφυλόφιλος, γενικώς διαφορετικός. Εξίσου φρικτό είναι, όμως, να σε πλακώνουν στο ξύλο επειδή διαφωνείτε πολιτικά.