Η δευτέρα παρουσία ενός σταρ

Αν ήσουν πιτσιρικάς, κάπου εκεί στο 1990, με βίντεο και χαρτζιλίκι αρκετό για καμία ταινία πού και πού, είχες πολλές πιθανότητες να ξέρεις τις περισσότερες σκηνές από την «Επιστροφή στο μέλλον», την ταινία που σύστησε τον Μάικλ Τζ. Φοξ στην τελευταία, αμφίθυμη μεταξύ αλάνας και τηλεόρασης, γενιά. Ο «Μάρτι Μακφλάι», προσπαθούσε να βγάλει άκρη από όσα έλεγε ο μισότρελος δόκτωρ Εμετ Μπράουν, παρακαλούσε να πέσει κεραυνός για να πάρει ενέργεια το Ντελόριαν (τι θα πει ποιο Ντελόριαν;), έπαιζε φρενιασμένος στην κιθάρα το «Johnny B. Good», και εσύ, παρότι τα κορίτσια ήθελαν να του χαϊδέψουν τα μαλλιά, νόμιζες πως ο τύπος αυτός, με την παιδική φάτσα, θα μπορούσε να είναι και φίλος σου. Ή θα πηγαίνατε μαζί για «χούβερμπορντ», εκείνο το αιωρούμενο πατίνι της ταινίας, που τόσο σου είχε πάρει τα μυαλά.

ΧΟΚΕΪ ΚΑΙ ΧΡΥΣΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ. Μικρή σημασία είχε που ο Φοξ ήταν ήδη ένας επαγγελματίας ηθοποιός ή που γεννήθηκε το 1961 στην Αλμπέρτα του Καναδά, το τέταρτο από τα πέντε παιδιά ενός αξιωματικού και μιας υπαλλήλου αποθήκης. Μεγάλωσε, όπως θα έλεγε αργότερα, σαν ένα «τυπικό παιδί στρατιωτικού»: με μπόλικο χόκεϊ, καινούργια σχολεία κάθε τόσο και φαινομενική εξωστρέφεια. Οι προσδοκίες των γονιών του έφθαναν μέχρι μια κακοπληρωμένη δουλειά γραφείου, η γιαγιά του όμως προφήτευσε ότι ο μικρός θα γινόταν διάσημος. Οταν λοιπόν στα δεκάξι του κέρδισε έναν ρόλο στην καναδική σειρά «Leo & Me» και έξι χιλιάδες δολάρια, αποφάσισε να ταξιδέψει μέχρι το Λος Αντζελες. Διαπιστώνοντας ότι το όνομα Μάικλ Φοξ υπήρχε ήδη στα κιτάπια του Σωματείου Ηθοποιών, πρόσθεσε στο ενδιάμεσο ένα γράμμα που απέδιδε φόρο τιμής στον ηθοποιό Μάικλ Τζ. Πόλαρντ. Και όταν πρωταγωνίστησε στη σειρά «Family Ties», υποδυόμενος ένα συντηρητικό νεαρό με προοδευτικούς γονείς, η καριέρα του απογειώθηκε, φτάνοντας για αρχή σε τρία βραβεία Emmy και μία Χρυσή Σφαίρα. Σε αυτό το σόου ήταν που γνωρίστηκε και με την ηθοποιό Τρέισι Πόλαν – αργότερα θα παντρεύονταν και θα αποκτούσαν τέσσερα παιδιά. Τα επαγγελματικά του, δε, εξελίχθηκαν ακόμη πιο ανθηρά. Εκτός από την «Επιστροφή στο μέλλον», που το 1990 θα κυκλοφορούσε το τρίτο και τελευταίο της σίκουελ, ο Φοξ θα γινόταν έφηβος λυκάνθρωπος στο «Teen Wolf», αντιδήμαρχος της Νέας Υόρκης στη σειρά «Spin City» (κερδίζοντας άλλες τρεις Χρυσές Σφαίρες) ή θα χάριζε τη φωνή του (προς απόλαυση των ίδιων του των παιδιών, σύμφωνα με το προσωπικό του site), σε animation όπως ο «Ποντικομικρούλης».

Η εικόνα του όμως θα τρεμόπαιζε (τι ατυχής επιλογή λέξης!) όταν εκεί, στο 1998, ακόμη κι αν ήσουν ανέμελος έφηβος, θα άκουγες ότι ο Φοξ αποκάλυψε πως πάσχει από μια ασθένεια που μέχρι τότε ήξερες μόνο από αστεία της ηλικίας σου. Ούτε ο ίδιος βέβαια είχε πολυκαταλάβει τι συνέβαινε εκείνο το πρωί του 1990, όταν ξύπνησε και παρατήρησε ότι το μικρό δάχτυλο του χεριού του τιναζόταν ελαφρώς. Ηταν σε ένα ξενοδοχείο στη Φλόριδα και η ζωή του, η ζωή μιας διασημότητας, ήταν θεωρητικά ανέμελη. Αντίθετα, θα έγραφε εκείνος χρόνια μετά, «η φούσκα που ζούσα αυξανόταν με κάθε επιτυχία και στένευε με κάθε αποτυχία». Ισως γι’ αυτό όσα ακολούθησαν δεν ήταν και για σεμινάριο ψυχραιμίας. Μετά την τελεσίδικη διάγνωση, το πρώτο που σκέφτηκε, ήταν να κρυφτεί. Αντίθετα, άρχισε να πίνει περισσότερο κάθε φορά που τα συμπτώματα χειροτέρευαν. Ενα βράδυ, χαζεύοντας στην τηλεόραση, συνάντησε τον εαυτό του σε μια υγιέστερη εκδοχή και δυσκολεύτηκε να αλλάξει κανάλι. Τηλεφώνησε στη γυναίκα τού ομοιοπαθούς Μοχάμεντ Αλι, Λόνι, για να μάθει πώς αντιμετωπίζει ο σύζυγός της αυτό που ήταν κάποτε. «Νιώθει λύπη; Απώλεια;» τη ρώτησε. «Το λατρεύει», του είπε εκείνη. «Ξετρελαίνεται να βλέπει τον παλιό εαυτό του. Δεν το χορταίνει».

Και ήταν λίγο πριν ή μετά την αποκάλυψη όταν άρχισε αυτό που άλλοι θα ερμήνευαν σαν παραδειγματικά ηρωική προσπάθεια και άλλοι σαν μετριοπαθή κεφαλαιοποίηση μιας ασθένειας. Ο Φοξ παρουσιάστηκε ενώπιον μιας υπεύθυνης για την έγκριση ερευνών επιτροπής της Γερουσίας και επέλεξε να το κάνει, χωρίς να έχει λάβει την αγωγή που θα κατέστελλε τα συμπτώματά του. Το 2000 σύστησε ένα ίδρυμα με το όνομά του, με σκοπό να ενισχύσει την έρευνα για νέα φάρμακα και για τα οφέλη από εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα και το οποίο μέχρι πέρυσι, σύμφωνα με στοιχεία του «Forbes», είχε χρηματοδοτήσει τις σχετικές μελέτες με λίγο πάνω από 300 εκατ. δολάρια. Το 2006 υποστήριξε με μια διαφήμιση (εμφανιζόμενος πάλι χωρίς φάρμακα) την υποψήφια γερουσιαστή του Μιζούρι που προωθούσε την έρευνα των βλαστοκυττάρων.

ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΗ ΖΩΗ. Ο Φοξ απτόητος με τη βοήθεια νέων φαρμάκων και μιας μικρής εγκεφαλικής επέμβασης, έγραψε τρία ολόκληρα βιβλία για όλα αυτά και με αισιοδοξία τόσο αμείλικτη που σε κάποιους θα έμοιαζε με άρνηση δήλωνε ότι αφού αποδέχτηκε την κατάστασή του δεν υπήρξε σχεδόν ούτε μέρα που να θέλησε να παραιτηθεί από την προσπάθεια. Μέχρι και ρόλοι τού «έκατσαν»: λίγα επεισόδια στις σειρές «Boston Legal», «Rescue me», περισσότερα στο «Good Wife» αλλά και μια ξεκαρδιστική εμφάνιση στο «Curb your Εnthusiasm», όπου ο στριμμένος πρωταγωνιστής εξοργιζόταν όταν έπαιρνε από τα χέρια του Φοξ ένα μπουκάλι αναψυκτικό, τόσο ταρακουνημένο που τον έκανε μούσκεμα. Πρόσφατα δε, τα τέσσερα μεγαλύτερα κανάλια των ΗΠΑ σφάχτηκαν για πάρτη του προκειμένου να αποκτήσουν τα δικαιώματα προβολής μιας κωμωδίας βασισμένης στη ζωή του, με ήρωα έναν παρουσιαστή ειδήσεων που πάσχει από Πάρκινσον και προσπαθεί να τα φέρει βόλτα στη δουλειά και στην οικογένειά του. Η πρεμιέρα αναμένεται το ερχόμενο φθινόπωρο, στο NBC.

Αν εσύ, τώρα, είχες γίνει στο μεταξύ από έφηβος των 90s ώριμος ενήλικος, συγκέντρωνες πολλές πιθανότητες να τα δεις σκεπτικά όλα αυτά, τονίζοντας ότι η επιρροή των κοσμικών σε τέτοια θέματα είναι όχι μόνο φευγαλέα αλλά συχνά παραστρατημένη. Οτι ο Μπομπ Χόσκινς, που επέλεξε να περάσει την ασθένεια του Πάρκινσον εντελώς αθόρυβα, δεν είναι δα και κάνας γρουσούζης. Οτι αν ο Φοξ ήταν περιπτεράς δεν θα εμπνεόμασταν από αυτόν, ότι είναι εύκολο να ελπίζεις αν είσαι ευκατάστατος. Θα ευχόσουν να τα λύσει όλα αυτά η πολιτική ή, όσον αφορά το καθαρά ιατρικό κομμάτι, η επιστήμη. Αν βέβαια η τελευταία κατόρθωνε μια μέρα να φτιάξει και εκείνο το αιωρούμενο πατίνι, το «χούβερμπορντ», δεν θα έλεγες και όχι.

Είπε
Οι άνθρωποι έρχονται και μου δίνουν αγκαλιές που με αγγίζουν βαθύτατα. Και το γεγονός ότι καμιά φορά τρέμουμε και οι δύο, το κάνει ακόμη πιο βαθύ

Είπαν γι’ αυτόν
Ο Μάικλ μού υπενθυμίζει όχι μόνο την προσήλωση που απαιτείται για να παλέψεις υπέρ ενός σκοπού, αλλά και την αφθαρσία και το αήττητο του ανθρώπινου πνεύματος
Μάρλο Τόμας, αμερικανίδα ηθοποιός