e-mail

Αν δεις στον ύπνο σου φαγγρί…

Φοίβη χαίρε,

Τι πιο ευεργετικό αλλά και εθνικό καθήκον από την προτίμησή μας στα ελληνικά προϊόντα, όταν δεν προκύπτουν σοβαροί λόγοι (όπως τιμή και ποιότητα) για τους χειμαζόμενους παραγωγούς μας;

Τηλεθεατής για χρόνια ιταλικών εκπομπών, όταν οι σεφ παρουσιάζουν ένα καινούργιο πιάτο δεν χάνουν την ευκαιρία να υπενθυμίζουν στους συμπατριώτες τους να προτιμούν τα ιταλικά προϊόντα γιατί είναι τα καλύτερα του κόσμου και να προσέχουν τα ιταλοποιημένα που έχουν κάνει για χρόνια την παρουσία τους.

Με την προπαγάνδα έχουν καταφέρει να πωλούν την ιταλική τσιπούρα ιχθυοτροφείου τέσσερα και πέντε ευρώ ακριβότερα έναντι των ελληνικών, και δεν μιλάμε για το λάδι που το μοσχοπουλάνε τέσσερις και πέντε φορές ακριβότερα. Και για να μη μακρολογώ, το παραπάνω παράδειγμα ακολουθείται για πληθώρα προϊόντων.

Εδώ και δεκαετίες, τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Εμπορίου δείχνουν ότι από την ποσότητα μοσχαρίσιου κρέατος που καταναλώνεται στη χώρα πάνω από το 70% είναι εισαγόμενο. Και σας ερωτώ αν μπήκατε κάποτε σε χασάπικο και ο χασάπης δεν σας έπεισε ότι όλα τα προϊόντα του είναι ντόπια. Το ίδιο γίνεται με τα αμνοερίφια, τις πατάτες Τρίπολης, τα όσπρια Βορείου Ελλάδος και η λίστα δεν έχει τέλος.

Με τον καπετάν Μανώλη, βετεράνο ψαρά με δικό του καΐκι, γνωριζόμαστε σχεδόν τρεις δεκαετίες. Πρόσφατα μου εξομολογήθηκε ότι θα αποχωριστεί καΐκι και ψάρεμα που είναι όλη η ζωή του. «Τι να κάνω, ρε φίλε» μου λέει «δεν τα βγάζω πέρα. Κάτι τα καύσιμα, κάτι οι θάλασσες που δεν δίνουν εύκολα ψάρι και το χειρότερο, όποτε σταθείς τυχερός και έχεις καλή ψαριά έρχεται ο μανάβης (χονδρέμπορος) και σε αποκαρδιώνει. “Καπετάνιε” σου λέει “αν θέλεις σ’ αυτή την τιμή, έχει καλώς. Εμείς στο ίδιο πανέρι με τα εισαγόμενα θα τα βάλουμε”».

Δεν ξέρω εάν παραγγείλατε φρέσκο ψάρι σε ψαροταβέρνα και δεν σας ορκίστηκαν ότι είναι ελληνικών θαλασσών. Κι εσύ αναρωτιέσαι: αφού 80% της κατανάλωσης ψαριών είναι εισαγόμενα, ποιοι τα καταναλώνουν τελικά; Το κόλπο είναι γνωστό. Αγοράζουν μια μικρή ποσότητα ντόπια για κάθε αγορανομικό έλεγχο – όπως φαίνεται, βασιλεύει το αλισβερίσι με τα αρμόδια όργανα – και έτσι διαιωνίζεται το είδος εις βάρος των ελλήνων παραγωγών και καταναλωτών.

Θυμάμαι τον μπάρμπα Γιώργη, έφυγε πρόσφατα από τη ζωή στα ενενήντα πέντε του χρόνια, που διατηρούσε ψαροταβέρνα από το 1950 στο Μοσχάτο, μοναδικός ψήστης στα λιτά του Κανάρια με τους δύο γιους του και με εκλεκτή πελατεία από όλα τα μέρη της Αττικής. Οταν του τηλεφωνούσα για να τον επισκεφθώ ημέρες με κακές καιρικές συνθήκες μού απαντούσε με αρκαδική προφορά: «Δημητράκη, έλα να φάμε τραχανά».

Την επομένη που τον επισκεπτόμουν τον ρωτούσα πώς γίνεται τα παραλιακά μαγαζιά να είναι γεμάτα ψάρια όταν αυτός είναι κλειστός. «Αν το κάνω μια φορά και βάλω εισαγόμενο, τότε πάει η φήμη του μαγαζιού, πάνε και οι πελάτες».

Εμείς απλώς ερωτούμε τους αρμοδίους μαζί με τους καταναλωτές: τι πρέπει να υποστεί ακόμα αυτός ο λαός για να λειτουργήσουν οι θεσμοί προστατεύοντας παραγωγούς και καταναλωτές;

Τη δεκαετία 1955-1965 η χώρα έστελνε μετανάστες τα νέα και υγιή εργατικά χέρια. Σήμερα στέλνει σε ξένη δούλεψη ολοκληρωμένους επιστήμονες (γιατρούς, μηχανικούς κ.λπ.) στους οποίους πολιτεία και οικογένεια επένδυσαν εκατομμύρια.

ΥΓ: Ρωμιοσύνη άβαθη πού κατάντησες να ζέχνεις σαπίλα;

Δημήτρης Μαυραειδόπουλος

Βεβαίως και να προτιμούμε τα ντόπια, αγαπητέ Δημήτρη. Μαζί σας. Το ξέρουν όμως αυτό και οι «εξυπνάκηδες» που εμφανίζουν ως φρέσκα και ντόπια π.χ. φαγγριά Σενεγάλης ανεβάζοντας εξαιρετικά τις τιμές – ειδικά στις περιφερειακές λαϊκές αγορές (όπου πάλι έχουν κόψει την καλή συνήθεια των αποδείξεων – αλλά αυτούς δεν τους έχουν βάλει, βλέπετε, στο μάτι τα χρυσαυγίτικα καλόπαιδα);

Εκπτώσεις και στην αλήθεια

Κυρία Φοίβη Αθηναίου,

Ηθελα να εκφράσω το παράπονό μου, αν όχι την αγανάκτησή μου, για ένα φαινόμενο, εδώ και χρόνια, σε κολωνακιώτικο κεντρικό κατάστημα παπουτσιών.

Το είχα ακούσει πολύν καιρό από φίλες και φίλους ότι γινόταν τα τελευταία χρόνια με πολλά παπούτσια σε περίοδο εκπτώσεων αλλά δεν το πίστευα. Ομως τώρα το διαπίστωσα και μόνη μου.

Εξηγούμαι: Εδώ και καιρό είχα βάλει στο μάτι ένα ζευγάρι ακριβά παπούτσια (των 285 ευρώ) στο συγκεκριμένο κατάστημα. Κάποτε που τα οικονομικά όλων μας ήταν πιο χαλαρά να το πω, δεν το σκεφτόμουν. Τώρα όμως είπα θα περιμένω τις εκπτώσεις για να τα αγοράσω.

Πήγα λοιπόν σήμερα και τι είδα; Τα ίδια παπούτσια στην… εκπτωτική τιμή των 285 ευρώ, με υποτιθέμενη αρχική 385! Δηλαδή τα είχαν υπερτιμολογήσει για να φτάσουν με την δήθεν εκπτωτική τιμή να έχουν την ίδια ακριβώς και εκτός εκπτώσεων!

Είναι κάποιοι τόσο αδίστακτοι τελικά, που ακόμη και σε τέτοια μαύρη εποχή – ή ειδικά σ’ αυτήν – το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι να μας κλέψουν. Ντροπή!

Κατερίνα Αν.

Ας τα ακούνε – και ας τα διαβάζουν – αυτά, αγαπητή Κατερίνα, και ας όψονται εκείνοι που τους καταθέτουν τον οβολό τους γιατί είναι «και πολύ σικ». Ας όψονται και οι υποτιθέμενες ελεγκτικές υπηρεσίες και κυρίως οι Εμπορικοί Σύλλογοι που κλαψουρίζουν για την κρίση και την πτώση της κίνησης, αφήνοντας κάτι τέτοιους αναίσχυντους «καταφερτζήδες» με την απροκάλυπτη κλεψιά. Ο ψεύτης και ο κλέφτης την πρώτη μέρα χαίρονται, λέει ο σοφός λαός. Δεν μιλάει πουθενά για εκπτώσεις…