Ο καινούργιος…

… νεολογισμός στα ευρωπαϊκά σαλόνια είναι «Brexit», δηλαδή η πιθανή αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ. Και πολλοί είναι εκείνοι που εκφράζουν την ανησυχία τους για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ανάμεσά τους κορυφαίοι επιχειρηματίες από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και την ίδια τη Βρετανία, ενώ ο αμερικανός αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις Φίλιπ Γκόρντον δήλωσε πριν από λίγο καιρό ότι «η φωνή της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση έχει ουσιαστική και κρίσιμη σημασία για τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Οι δηλώσεις…

… αυτές ήταν μια απροσδόκητα ευθεία αμερικανική επέμβαση στις ευρωπαϊκές υποθέσεις που αντανακλά τις γεωστρατηγικές ανησυχίες ότι μια βρετανική έξοδος θα αποσταθεροποιούσε την Ευρώπη, θα την παρέδιδε στη γερμανογαλλική κυριαρχία, θα μείωνε τις φωνές υπέρ της ελεύθερης αγοράς και θα στερούσε πολλές αμερικανικές επιχειρήσεις με έδρα τη Βρετανία από τα οφέλη της τεράστιας ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς. Μήπως όμως η αντίδραση της κυβέρνησης Ομπάμα ήταν υπερβολική; Στο κάτω κάτω, η Βρετανία γκρινιάζει για την Ευρωπαϊκή Ενωση εδώ και τέσσερις δεκαετίες χωρίς να εξετάζει πραγματικά το ενδεχόμενο να αποχωρήσει.

Ισως…

… αυτή τη φορά τα πράγματα να είναι διαφορετικά. Πρόσφατη δημοσκόπηση για λογαριασμό της «Γκάρντιαν» έδειξε ότι το 51% των Βρετανών επιθυμούν την αποχώρηση της χώρας τους από την ΕΕ έναντι 40% που θέλουν την παραμονή της. Και οι λόγοι είναι πολλοί. Πρώτον, η κρίση του ευρώ ενίσχυσε την πεποίθηση των Βρετανών ότι καλά έκαναν που έμειναν με τη στερλίνα. Δεύτερον, πολλοί αντιλαμβάνονται ότι η μόνη μακροπρόθεσμη απάντηση στην κρίση είναι μεγαλύτερη ενοποίηση – ακριβώς, δηλαδή, η προοπτική την οποία μισούν. Τρίτον, η άνοδος του αντιευρωπαϊκού Κόμματος της Ανεξαρτησίας ασκεί πίεση στον Κάμερον, ο οποίος θα μπορούσε να χάσει ψηφοφόρους προς τα εκεί. Τέταρτον, η Βρετανία έχει αλλάξει. Η τελευταία απογραφή δείχνει ότι 7,5 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό, κατά 50% περισσότεροι σε σχέση με το 2001. Η χώρα χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη ποικιλία, είναι λιγότερο λευκή, λιγότερο χριστιανική και περισσότερο ανοιχτή. Ολα αυτά την απομακρύνουν μοιραία από τις Βρυξέλλες.

Για όλους…

… αυτούς τους λόγους, η συμμετοχή της Βρετανίας στην ΕΕ δεν θα πρέπει πλέον να θεωρείται δεδομένη, όσο κι αν ένα «Brexit» θα ήταν παράλογο. Ο βρετανός Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον πρόκειται να μιλήσει γι’ αυτό το θέμα σε λίγες ημέρες, οπότε θα δώσει το περίγραμμα του οδικού χάρτη για ενδεχόμενο δημοψήφισμα. Οι λεγόμενοι «Εξω» είναι πεπεισμένοι ότι μπορούν να νικήσουν. Τα ταμπλόιντ βάζουν στο στόχαστρό τους διάφορες ανόητες ντιρεκτίβες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Κάμερον δεν πρέπει να προχωρήσει με το δημοψήφισμα – ακόμη κι αν η βρετανική οικονομία δεχθεί πλήγμα από μια έξοδο και το Λονδίνο δει την επιρροή του να μειώνεται. Το δημοκρατικό έλλειμμα της Ενωσης είναι υπαρκτό και συνιστά βασικό πρόβλημα της Γηραιάς Ηπείρου. Ενα δημοψήφισμα, λοιπόν, είναι αναγκαίο. Και είθε η καλή θέληση να επικρατήσει.