e-mail

Σούσι, χαρακίρι, και στο τέλος σαγιονάρα!

Αγαπητή Φοίβη,

Οι ευχές αποκαλύπτουν τις προσδοκίες και τους πόθους αυτών που τις χαρίζουν. Χωρίς τη μεσολάβηση θαύματος δεν μπορούν να τροποποιήσουν την πραγματικότητα. Που, προκειμένου για τη χώρα μας, και αυτές οι γιορτές πέρασαν μ’ έναν Αϊ-Βασίλη καμένο στην καμίνα και με κάλαντα-«μαϊμού». Ψυχολογία μαύρη από τα σημάδια παρακμής ελέω Μνημονίων για το ελληνικό μέλλον των παιδιών μας.

Φεύγουν τα χρόνια γεμάτα σκάνδαλα και κρίσεις, αλλά αυτό που συμβαίνει σήμερα τόσο άγριο και μυρίζει μπαρούτι, με το φιτίλι έτοιμο, αφού όλα μοιάζουν εκτός ορίων μ’ αυτό το αδιέξοδο της οικονομίας μας που συνέπεια έχει τη διάλυση του κοινωνικού ιστού, της ζωή μας, αλλά και της περιουσίας μας – παραδομένης δεν ξέρω πού!

Και το κυριότερο είναι ότι στην πράξη δεν υπάρχει Ελληνας που να μην πιστεύει ότι πέραν των ελεεινών δημοσιονομικών (βλέπει ότι το πιο ελεεινό είναι η όλη φορολογική – φορομπηχτική λογική) και οι τρεις υποτίθεται ανεξάρτητες εξουσίες λειτουργούν στοιχειωδώς και έχουν ξεπέσει στα μάτια και του τελευταίου πολίτη.

Τα κενά και οι αντιφάσεις, οι κόπιες των CD και του στικακίου μας έλειπαν τώρα με τα «παιδία παίζει» μαύρο χρήμα. Το ποιος και αν φορολογήθηκε, τις διώξεις και τις εξεταστικές σε μια ανύπαρκτη Βουλή, «πινακωτή πινακωτή, από το άλλο μου το αυτί γιατί είναι η μάνα μου κουφή».

Οταν «φάγαμε» σχεδόν όλη τη ζωή μας μ’ αυτά τα Συντάγματα, μ’ αυτούς τους νόμους-λουκάνικα γεμάτους παραθυράκια (θεσμοί και -ισμοί) στα άγρια και εγκληματικά μονοπάτια για τα άγνωστα νησιά (φορολογικούς παραδείσους) και στις χώρες σαν το Λουξεμβούργο και το Λιχτενστάιν!

Και εμείς οι πολίτες να περιμένουμε σαν ζώα στις ουρές της ΔΕΗ και των ΔΟΥ…

Το τρομερό όμως το ακούσαμε από πρώην υφυπουργό σε κανάλι: «Είναι αίσχος, έγκλημα, εμφύλιος το μνημονιακό και δεν οδηγεί πουθενά, αφού δεν λειτουργούσε πουθενά η δημοκρατία».

Σωστά, συμπληρώνω εγώ, βλέπε: «κομμουνισμός – κατάρρευση – σοσιαλισμός – ανύπαρκτος – κεφάλαιο – δυτική κοινωνία». Ξεφτιλισμένος και αυτός.

Ατυπα και χωρίς πρωτόκολλο (ο νοών νοείτω!..) όλα αυτά αποκτούν για κάποιους γιγαντιαία σημασία… Οχι μόνον οι σοσια-λίστες! Μέχρι να βρεθεί κάποιος τέταρτος δρόμος (εκτός και αν από στάχτες πάμε σ’ ανάπτυξη).

Τουλάχιστον οι Βόρειοι, μ’ αυτούς τους δείκτες που παρουσιάζουν, κοίταξαν μέσα σ’ αυτή την κόλαση του χρήματος, της ύλης, και λίγο κατάφεραν να παρέχουν κάποιες εγγυήσεις για τον λαό τους για ένα στοιχειώδες επίπεδο ζωής. Ενώ εμείς ήμασταν μπόσικοι σ’ όλα μας, πανικόβλητοι με τα παλάτια και τα ντουβάρια στην άμμο και στέλνουμε τώρα τα παιδιά μας σ’ αυτούς για σωτηρία! Γιατί εδώ οι σανίδες σωτηρίας έχουν καρφιά! Οποία ηθική απογύμνωση των τόσο πολλών «σωτήρων» για τη μικρή μας χώρα, που χειρίζονται μια ζωή την κάθε επίμαχη και μη λίστα με τρόπους που γνωρίζει κάθε φουκαράς στο μεδούλι του!

ΥΓ.: Σίγουρα άλλο είναι να πεθαίνεις για την Ελλάδα και άλλο η Ελλάδα να σε πεθαίνει.

Γιάννης Π. Κορδής, Κιάτο

Εννοείτε, αγαπητέ Γιάννη, την Ελλάδα που αρπάζει, κλέβει το όνειρό μας και του κάνει χαρακίρι; – όπως έγραφε και ο Μπάμπης Τσικληρόπουλος στην «Ελένη». Την Ελλάδα των πολιτικών του ρουσφετιού και της λαμογιάς που μας σερβίρουν σε σούσι την ωμή μαύρη αλήθεια (μαζί με το μαύρο χρήμα) και τους πρέπει το άσμα του Τσιτσάνη «Μ’ έφαγες, μ’ έφαγες, που να μη δεις χαΐρι, / για το φέρσιμό σου αυτό θα κάνω χαρακίρι»; Διότι στη χώρα αυτή, στην οποία μόνον με την τιμή των σαμουράι δεν ζούμε, μόνον οι αδικημένοι υπόκεινται σε χαρακίρι!

Η παρηγοριά είναι πολύ μεγάλο πράγμα

Αγαπητή Φοίβη,

Η ποιήτρια ακαδημαϊκός κ. Κική Δημουλά σε συνέντευξή της στην «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν» είπε:

1. «Επί χούντας διώκονταν οι αριστεροί. Σήμερα διώκονται όλοι».

2. «Ο πεσιμισμός είναι η μεγαλύτερη αγάπη για τη ζωή».

3. «Δεν μπορώ να σας παρηγορήσω από τη στιγμή που η ίδια είμαι απαρηγόρητη».

4. «Εχω υποστεί μειώσεις στη σύνταξή μου».

Αντιγράφω από «ΤΑ ΝΕΑ» και απευθύνομαι στο 1,3 εκατομμύριο άνεργους. Ας μην περιμένουν παρηγορία ούτε από τους – κατά τα άλλα – ευαίσθητους ποιητές μας.

Κώστας Στατίρης

ΥΓ.: Κυρία Φοίβη, μην ξαφνιάζεσαι. Νευρίασε! Και οι ποιητές την κάνουν. Μην συγκαλύπτεις κανέναν, ποτέ. Το σωστό μήνυμα λειτουργεί σωστά.

Καλά που έχουμε και τους ξένους ποιητές, αγαπητέ Κώστα, να μας τάζουν «Παρηγόρια» (στα 3,4 εκατομμύρια τουλάχιστον που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, με έως 5.900 ευρώ ετησίως). Οπως ο βραβευμένος – στην πόλη Καλημέρα – ιταλός δημοσιογράφος και καθηγητής Φιλολογίας Τζιανκάρλο Αντονούτσι που έγραψε στα ελληνικά για την Ελλαδίτσα της κρίσης: «Χώρα του φωτός και του πυρός / της ζωής και του θανάτου / όπου ο Xρόνος γεννήθηκε / από τη νύχτα τη σκοτεινή / και ο πόνος δυνάμωσε / στην τραγωδία. / Βασίλειο των αθάνατων θεών / σε τυλίγουν σήμερα / οι φλόγες της Χίμαιρας. / Μα ο Βοριάς πάλι / θα σώσει τα τέκνα σου, / δε θα γυρίσουν οι Βάρβαροι / οι πεινασμένοι / για ν’ απειλήσουν τις ρίζες τις δικές σου / και θα σμίξουν επιτέλους / η Πενία και ο Πόρος / για να γεννήσουν τον έρωτα». Αλλα λόγια για να… ερωτευόμαστε, θα μου πείτε. Ή ψευδαισθήσεις μεγαλοσύνης; Συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες…