Παρακολουθώ τις τελευταίες ημέρες τις επιχειρήσεις του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για την επανάκτηση της βίλας Αμαλία και του σπιτιού της Μαρίας Κάλλας από τους καταληψίες. Το σπίτι της Κάλλας βρίσκεται εκεί από αμνημονεύτων χρόνων. Κανένα υπουργείο Πολιτισμού, κανένας Δήμος Αθηναίων δεν σκέφτηκαν ώς τώρα να μετατρέψουν το σπίτι αυτό σε μουσείο Μαρίας Κάλλας. Αν ρωτήσετε οποιονδήποτε ξένο ποια ήταν η Μαρία Κάλλας θα σας απαντήσει χωρίς να διστάσει: Ιταλίδα. Και εμείς έχουμε το σπίτι της και το αφήνουμε να ρημάξει χωρίς να σκεφτούμε να το κάνουμε μουσείο και να διεκδικήσουμε τη Μαρία Κάλλας ως Ελληνίδα που τίμησε, όσο λίγοι, τον νεότερο πολιτισμό μας.
Η περίπτωση του ΕΚΕΒΙ είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Εντάσσεται και αυτό στην αντίληψη ενός κράτους που επικεντρώνεται στα αρχαία επειδή τα βλέπει κυρίως ως πηγή εσόδων, και αδιαφορεί για τον νεότερο πολιτισμό μας και την προβολή του. Γι’ αυτό και το Φεστιβάλ Αθηνών είναι ακόμα και τώρα, μέσα Ιανουαρίου, ακέφαλο, για να αναφέρω άλλο ένα παράδειγμα.
Τώρα εμείς τι περιμένουμε; Να συνειδητοποιήσει αυτό το πολιτικό σύστημα, χωρίς εξαιρέσεις, ότι ο νεότερος πολιτισμός μας είναι πιο σημαντικός από τη λίστα Λαγκάρντ;
Τουλάχιστον, πάμε Γιουροβίζιον
Ας είμαστε ειλικρινείς. Το κλείσιμο του ΕΚΕΒΙ σηματοδοτεί την εγκατάλειψη της όποιας πολιτικής για το βιβλίο από την ελληνική Πολιτεία. Το ΥΠΑΙΘΠΑ θα έπρεπε να έχει καταργήσει την αγνώστων λοιπών στοιχείων Διεύθυνση Γραμμάτων των υπηρεσιών του, αν ήθελε όντως να εξοικονομήσει χρήματα. Η αδιαφορία για το βιβλίο στην πραγματικότητα σημαίνει αδιαφορία για την τύχη της ελληνικής γλώσσας, κι αυτό είναι που πονάει περισσότερο. Αντιλαμβάνομαι το ενδιαφέρον για την αρχαία μας κληρονομιά, το οποίο και συμμερίζομαι, όμως οφείλω να υπενθυμίσω ότι η παραγωγή σύγχρονου πολιτισμού είναι ο καλύτερος τρόπος για να την αναδείξουμε. Δεν μένει παρά να πιστέψουμε ότι η συμμετοχή της χώρας μας στη Γιουροβίζιον θεωρείται από την Πολιτεία σημαντικότερη για τον πολιτισμό μας από τη λειτουργία ενός Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.