Παλεύοντας με την «ασύλληπτη γραφειοκρατία»

Για να συστήσει την εταιρεία του το 2005 μαζί με τον επίσης ελληνογερμανό Χρήστο Κάιμ, ο κ. Μπρίνκμαν αντιμετώπισε όπως λέει «ασύλληπτη γραφειοκρατία». «Ηταν πολύ δύσκολο να φτιάξουμε υποκατάστημα αλλοδαπής ΕΠΕ στην Ελλάδα. Χρειαζόταν άδεια τουριστικού γραφείου και δεκάδες έγγραφα στον ΕΟΤ. Τουλάχιστον γλίτωσα το τεστ γλώσσας αφού είχα φοιτήσει για τρία χρόνια στη Γερμανική Σχολή Αθηνών. Επειτα ζητούσαν εγγυητική επιστολή τραπέζης 12.000 ευρώ, που ήταν πολλά χρήματα. Χρειάστηκαν οκτώ μήνες μέχρι να λάβουμε την άδεια», λέει ο 32χρονος επιχειρηματίας.

Οι τράπεζες – και η Εφορία – δεν τους εμπιστεύονταν όταν άκουγαν για «ηλεκτρονικό εμπόριο». Υποκατάστημα μεγάλης τράπεζας τους είχε ζητήσει να είναι η ιστοσελίδα τους στον αέρα (να λειτουργεί δηλαδή κανονικά) προκειμένου να τους δώσει πρόσβαση για να χρεώνουν πιστωτικές κάρτες. Δεν τους αρκούσε να τη δουν στημένη με τους κωδικούς που θα τους έδιναν οι δημιουργοί της. «Ηταν σαν να χρειάζεσαι καρέκλες για μια καφετέρια και να σου λέει ο προμηθευτής ότι πρέπει να έχεις ήδη ανοίξει το μαγαζί και να σερβίρεις τον κόσμο για να σου δώσει τον εξοπλισμό», σχολιάζει ο κ. Μπρίνκμαν.