Τρεις σκορπιοί σε ένα μπουκάλι

Από εποχής Ντρέιφους, οι δίκες με πολιτικά πρόσωπα ή πολιτικό περιεχόμενο δεν είναι παίξε-γέλασε. Κυρίως για όσους  εμπλέκονται άμεσα σε αυτές – αλλά και για όσους πάνε να τις εκμεταλλευθούν. Κι αυτό γιατί εκτυλίσσονται σε δύο επίπεδα: στο νομικό και στο πολιτικό. Αυτά είναι λίγο σαν τεκτονικές πλάκες. Αν μετακινηθούν περίεργα, προκαλούν σεισμούς.

Εκ των εμπλεκομένων στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ είναι φανερό ότι ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου έχει καθαρά νομική στρατηγική. Ετσι αδιαφορεί εντελώς για τις πολιτικές συνέπειες που έχει το να ρίξει επάνω, όχι τόσο στον Γιάννη Διώτη αλλά στον Βαγγέλη Βενιζέλο, σκιές ότι αυτός «πείραξε» τη λίστα για να καλύψει την υποτιθέμενη ερευνητική αδράνεια που επεδείχθη επί των ημερών του στο Οικονομικών. Κι ο ίδιος όμως ο Παπακωνσταντίνου πόσο έσπρωξε την έρευνα όταν απέστειλε μόνον κάποια ονόματα, και μάλιστα γραπτώς, στο ΣΔΟΕ κι όχι την ίδια τη λίστα στην ηλεκτρονική μορφή της;

Ώς εδώ καμία απορία. Ο Παπακωνσταντίνου είναι στον τοίχο και δεν έχει άλλη λύση. Ωστόσο, νομική είναι σε μεγάλο βαθμό και η στρατηγική του Βαγγέλη Βενιζέλου. Εδώ το μπαλάκι των ευθυνών κατευθύνεται προς τον Γιάννη Διώτη. Αφού το στικάκι πήγε στο ΣΔΟΕ δεν ισοδυναμούσε αυτό με κάλυψη από τον πολιτικό του προϊστάμενο, δηλαδή τον υπουργό Οικονομικών, για να ξεκινήσει η έρευνα; Το ερώτημα είναι αν η νομική αυτή προσέγγιση επαρκεί για να καλύψει τον Βενιζέλο στα μάτια της κοινής γνώμης για την έλλειψη γρήγορων αποτελεσμάτων από τη διερεύνηση της λίστας. Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ενισχύει πλέον την άμυνά του με πολιτικές αντεπιθέσεις κατά του Αλέξη Τσίπρα. Σε αυτές πλεονάζουν οι χαρακτηρισμοί.

Αντιθέτως, η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για Προανακριτική, στοχοποιημένη επάνω στον Βενιζέλο, εκφράζει μια καθαρά πολιτική συλλογιστική. Το ζητούμενο για την Κουμουνδούρου δεν είναι να την τεκμηριώσει πλήρως νομικά ούτε να τη δει να περνάει στη Βουλή. Αλλά να εκμεταλλευθεί τη διπλή σύγκρουση του Βενιζέλου, με τον Παπακωνσταντίνου και με τον Διώτη, που είναι σαν τρεις σκορπιοί μέσα σε ένα μπουκάλι. Ο σκοπός είναι να ενοχοποιηθεί ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πολιτικά διότι δεν προχώρησε η έρευνα. Ακόμη χειρότερα: ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να αναγκάσει τα άλλα κόμματα της κυβέρνησης να στηρίξουν ενεργητικά τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, άρα να μπουν στο κάδρο. Και τρισχειρότερα: ο ΣΥΡΙΖΑ ψαρεύει επίσης μεταξύ των δυσαρεστημένων βουλευτών ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που, όποιος κυκλοφορεί στους διαδρόμους της Βουλής, ξέρει ότι υπάρχουν. Αρα θέλει να δοκιμάσει την κοινοβουλευτική συνοχή της συμπολίτευσης.

Και ο μεν Παπακωνσταντίνου έχει τερματίσει πολιτικά. Δεν ισχύει όμως καθόλου το ίδιο για τον Βενιζέλο. Νομικά δεν υφίσταται πρόβλημα για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Το νομικό κομμάτι όμως δεν επαρκεί. Πιο επικίνδυνος είναι ο υπαινιγμός της συγκάλυψης, ιδίως στα μάτια μιας κοινωνίας εξαγριωμένης και έτοιμης να πιστέψει κάθε σενάριο συνωμοσίας που κυκλοφορεί. Περισσότερο από λόγια και νομικά επιχειρήματα, η απάντηση στον ΣΥΡΙΖΑ έχει να κάνει με έργα. Δηλαδή με απτά αποτελέσματα από την έρευνα της λίστας Λαγκάρντ που, σύμφωνα με πληροφορίες, πραγματοποιεί το ΣΔΟΕ. Αυτή είναι και η βοήθεια που μπορεί να δώσει στον Βενιζέλο η κυβέρνηση.