[Επιφυλλίδα] Τζόγος στα γεράματα

Η αντιδικία του γάλλου ηθοποιού Ζεράρ Ντεπαρντιέ με τον γάλλο Πρωθυπουργό Ζαν – Μαρκ Ερό θα ήταν ακόμη και αδιάφορη, παρά τους βαρείς χαρακτηρισμούς που εκτοξεύτηκαν εκατέρωθεν, αν τα κίνητρά της δεν ήταν καθαρά οικονομικά.

Η απόφαση του γάλλου ηθοποιού να εγκατασταθεί σε ένα βελγικό χωριό, κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία, το Νεσέν, για να αποφύγει την υψηλή φορολογία στην πατρίδα του (λίγες μέρες πριν πολιτογραφηθεί ρώσος υπήκοος για τους ίδιους ακριβώς λόγους) έκανε τον Ερό να χαρακτηρίσει την απόφαση αυτή ως «θλιβερή» και «μη πατριωτική». Με αποτέλεσμα να αντεπιτεθεί ο κινηματογραφικός Σιρανό λέγοντας «ποιος είστε εσείς που θα με κρίνετε;» και ότι φεύγει από τη Γαλλία γιατί η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός θεωρούν πως «η επιτυχία, η δημιουργία, το ταλέντο, οτιδήποτε το ξεχωριστό, πρέπει να τιμωρούνται».

Το θέμα είναι μείζον τόσο για την εκφρασμένη απρεπέστατα ενόχληση της επίσημης Γαλλίας όσο και για την αντίδραση του Ντεπαρντιέ που, όσο υψηλή φορολογία κι αν έχει υποχρεωθεί να πληρώσει ώς τη στιγμή αυτή, μόνον αδικημένο δεν θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κανείς. Οταν ένας καλλιτέχνης διάσημος, άρα δυνατός, επιχειρηματολογεί με τον τρόπο που θα το έκανε ένας ταλαντούχος αλλά άγνωστος καλλιτέχνης που προσπαθεί να εξασφαλίσει τον επιούσιό του, αλλά νιώθει και αυτόν ακόμη να απειλείται, τότε δημιουργείται ένα μπέρδεμα που σε κάνει να υποψιάζεσαι τον καλλιτέχνη – δυστυχώς – περισσότερο από την πολιτική ηγεσία.

Δικαίωμά του οποιουδήποτε καλλιτέχνη, επιπέδου Ντεπαρντιέ, να μεταναστεύει προκειμένου να μην πληρώνει την υψηλότατη ή και απάνθρωπη φορολογία. Δεν μπορεί όμως να χαρακτηρίζει την αδικία αυτή ως τιμωρία για τη δημιουργία και το ταλέντο. Θα έπρεπε τουλάχιστον να έχει καταλάβει, στην ηλικία που έχει φθάσει ο Ντεπαρντιέ ή οποιοσδήποτε άλλος καλλιτέχνης τού πραγματικά σπουδαίου διαμετρήματός του, ότι η πολιτική ηγεσία – άρα η εξουσία – είναι εχθρική προς τη δημιουργία και το ταλέντο το καλλιτεχνικό παρά τις επιδαψιλεύσεις που απονέμει στους ίδιους τους καλλιτέχνες.

Επομένως δεν χρειάζεται να εκπλήσσεται οποιοσδήποτε καλλιτέχνης αν η υψηλότατη φορολογία συνιστά ένα είδος τιμωρίας. Θεωρείται ένα είδος τιμωρίας όταν ο καλλιτέχνης έχει συνηθίσει να τζογάρει με τα αμύθητα κέρδη που άλλοτε δικαιολογημένα και άλλοτε αδικαιολόγητα συναποκομίζει. Και επιπλέον τι θα έλεγε ο Ντεπαρντιέ σε έναν νεαρό ταλαντούχο καλλιτέχνη που θα θεωρούσε ακόμη μεγαλύτερη τιμωρία για τη δημιουργία, σε σχέση με την υψηλότατη φορολογία, την έλλειψη ελευθερίας;

Το θέμα, όπως όλοι μας καταλαβαίνουμε, είναι εντελώς διαφορετικό. Η κουβέντα του Ντεπαρντιέ «θεωρείτε ότι η δημιουργία, η επιτυχία, το ταλέντο, οτιδήποτε ξεχωριστό, πρέπει να τιμωρούνται», έχει σχέση με την πεποίθηση πολλών καλλιτεχνών ότι όποιος τα διαθέτει όλα αυτά πρέπει να απολαμβάνει ένα είδος ασυλίας μέσα στον κόσμο.

Να εκτελωνίζεται δηλαδή η επιτυχία, πέραν της οποιασδήποτε δικαιολογημένης αμοιβής για τη δουλειά που προϋποθέτει, ακόμη πιο προσοδοφόρα με δωρεάν ταξίδια, εστιατόρια, ξενοδοχεία.

Το πραγματικά όμως μεγάλο ταλέντο είναι ιδιαίτερα προσεκτικό σε σχέση με τη συμπεριφορά του απέναντι στους ανθρώπους, που συχνά φαίνεται να τους παρηγορεί, ενώ στην ουσία τούς βρίζει και τους προσβάλλει.

Εχουμε δει τρομερά ταλέντα να κακομεταχειρίζονται με τη συμπεριφορά τους την ανθρωπότητα που είχε την απρονοησία να τα μεταβάλει σε ινδάλματα.

Σαν να θέλουν να την εκδικηθούν γιατί τα ανέβασε σε ένα βάθρο που αισθάνονται μέσα τους να μην το αξίζουν. Δυστυχώς ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ δεν αποτελεί εξαίρεση.