Το ελληνικό μοντέλο σε Πορτογαλία και Ιταλία

Είναι 25 ετών και ζει στον ευρωπαϊκό Νότο που μαστίζεται τα τελευταία χρόνια από την κρίση. Ο Μπρούνο Φερέιρα από την Πορτογαλία πήρε το πτυχίο του στον τομέα διοίκησης επιχειρήσεων το 2008 και στάθηκε πολύ τυχερός, αφού λίγο πριν αποφοιτήσει βρήκε μία καλή επαγγελματική θέση ως αναλυτής επιχειρήσεων. Αν και, όπως λέει στα «ΝΕΑ», εργάζεται, οπότε έχει ένα μισθό, δεν έχει αποφασίσει να φύγει από το πατρικό του. Εκτός από την ανασφάλεια της κρίσης, βρίσκει και αρκετά θετικά με το να μένει με την οικογένειά του. «Είναι τόσο ωραία να έχεις έτοιμο φαγητό όταν γυρίζεις στο σπίτι από τη δουλειά και τα ρούχα πλυμένα και σιδερωμένα. Δεν έχεις να ανησυχείς για τέτοιου είδους καθημερινές λεπτομέρειες. Ωστόσο, υπάρχει βέβαια και η αρνητική πλευρά, όταν κάποιες φορές χρειάζομαι τον δικό μου ιδιωτικό χώρο και κάτι τέτοιο είναι δύσκολο», εξηγεί ο Μπρούνο, ο οποίος είναι ένας από τους νέους στην Πορτογαλία που απαρνιούνται την αυτονομία της εργένικης ζωής. Στη χώρα του, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, το 58% των ενηλίκων 18 – 34 ετών συνεχίζουν να μένουν με τους γονείς τους.

Αντίστοιχη είναι η εικόνα και στη γειτονική Ιταλία. Αν και δεν πρόκειται για νέο φαινόμενο, το ποσοστό των ενηλίκων που μένουν με τους γονείς τους συνεχώς αυξάνεται. Ενας στους τρεις Ιταλούς δεν εγκαταλείπει το πατρικό σπίτι ενώ το ποσοστό αυξάνεται κατά πολύ στις ηλικίες 18 – 29 ετών (60,7%). Κι ενώ κανείς θα περίμενε το ποσοστό να είναι πολύ μικρό στις ηλικίες 30 – 45 ετών, παρ’ όλα αυτά το 25,3% μένει ακόμη και με τη μαμά και τον μπαμπά. Παράλληλα, τα τελευταία δύο χρόνια παρατηρείται στη γειτονική χώρα και μία νέα τάση: ακόμη κι όσοι νέοι αποφασίσουν να φύγουν από την πατρική εστία, δεν πηγαίνουν πολύ μακρυά. Το σπίτι που θα «πιάσουν» είναι συνήθως σε απόσταση…αναπνοής από αυτό των γονιών ή των παππούδων. Μάλιστα, το ποσοστό των νέων Ιταλών, οι οποίοι μένουν κοντά σε στενούς συγγενείς – σε απόσταση 30 λεπτών με τα πόδια – φτάνει το 54%.

Ακόμη όμως και στη Βρετανία, όπου οι επιπτώσεις της κρίσης δεν είναι ακόμη τόσο έντονες, περίπου τρία εκατομμύρια ενήλικοι (20-34 ετών) έμεναν μαζί με έναν ή και τους δύο γονείς το 2011. Ο αριθμός αυτός είναι ιδιαίτερα αυξημένος αν αναλογιστεί κανείς πως 14 χρόνια πριν, το 1997, ήταν περίπου μισό εκατομμύριο.