Κάνοντας τραμπάλα πάνω στο βουνό της φοροδιαφυγής

Η εποχή δεν προσφέρεται για μεγάλους στόχους. Πάρτε παράδειγμα τον Φρανσουά Ολάντ.

Ο γάλλος Πρόεδρος στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του επιβεβαίωσε ότι η πρώτη αρχή της πολιτικής επικοινωνίας είναι η οικονομία… χρόνου: μόλις οκτώμισι λεπτά κράτησε το τηλεοπτικό διάγγελμά του. Οικονομικοί είναι αμφότεροι οι στόχοι που έθεσε. Δεν αφορούν όμως μεγέθη αλλά ανθρώπους. Ή, ιδωμένο διαφορετικά, αφήνουν να εννοηθεί ότι η πάλη των τάξεων συνεχίζεται.

Ο Ολάντ θέλει, με κάθε κόστος, να αναστρέψει την καμπύλη της ανεργίας – δηλαδή από ανοδική να την κάνει καθοδική. Και θέλει, με κάποιο τρόπο, να επαναφέρει τη φορολόγηση των πολύ πλούσιων, δηλαδή όσων βγάζουν πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ, με 75% που του την έδωσε πίσω το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γαλλίας. Με άλλα λόγια, ο γάλλος Πρόεδρος που είναι Σοσιαλιστής κινείται στον διπλό άξονα της κοινωνικής και φορολογικής δικαιοσύνης. Να σταματήσουν οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι. Να καταβάλουν οι πλούσιοι αυτά που πρέπει.

Χρήσιμο μάθημα για την εδώ κυβέρνηση που αρχίζει τη νέα χρονιά κάνοντας τραμπάλα ανάμεσα στη λίστα Λαγκάρντ και το φορολογικό νομοσχέδιο. Η παραλληλία είναι ενδιαφέρουσα. Η λίστα Λαγκάρντ αφορά τους πλούσιους. Το φορολογικό νομοσχέδιο που απεσύρθη άρον άρον τον Δεκέμβριο ρήμαζε τους πολύτεκνους και τους φτωχούς. Τώρα η κυβέρνηση έχει μια ευκαιρία να επανακάμψει σε αμφότερα τα ζητήματα.

Το ζήτημα της λίστας Λαγκάρντ δεν εξαντλείται στο αν όντως ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου συνέβαλε στην απάλειψη ονομάτων συγγενών του. Υπάρχει και ένα θέμα διερεύνησης αν προκύπτει φοροδιαφυγή κάποιων καταθετών. Καθώς η λίστα είναι προϊόν υποκλοπής και οι καταθέτες επώνυμοι, προκύπτουν λεπτά νομικά (και όχι μόνο νομικά) θέματα ως προς την αξιοποίησή της από τις αρμόδιες Αρχές. Αυτά δεν είναι άσχετα με τη χρόνια καθυστέρηση που παρατηρείται από το 2010 ενώ έχουμε δει – ληφθέντων υπόψη των ανασχηματισμών – να περνούν πέντε κυβερνήσεις, τέσσερις υπουργοί Οικονομικών και τρεις επικεφαλής του ΣΔΟΕ. Και η κοινωνία τα βλέπει όλα αυτά ενώ η ίδια αναστενάζει στις Εφορίες. Αυτός είναι και ο λόγος που τα παντεσπάνια της άκρας Δεξιάς και της πιο ακραίας Αριστεράς φουσκώνουν και πάνε να πνίξουν το κεντρικό πολιτικό σύστημα. Δεν χρειάζεται να επισημάνει κανείς ότι τα συναισθήματα πικρίας των απλών πολιτών με χαμηλά εισοδήματα, πόσω μάλλον των ανέργων, οξύνονται, με δεδομένες τις προβλέψεις του φορολογικού. Ή τις αναμνήσεις από το χαράτσι μέσω λογαριασμών της ΔΕΗ. Κι αυτό έμπλεξε στη Δικαιοσύνη, όπως και ο φόρος 75% του Ολάντ. Είναι μια ένδειξη ότι το κράτος Δικαίου δεν συνάδει με τα ακραία εισπρακτικά μέτρα. Η διακυβέρνηση εν ώρα κρίσης δεν είναι και η πιο δημοκρατική.

Εμπειρος και ευαίσθητος ακροατής της ηχούς της κοινωνίας, ο έλληνας Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς είπε κι αυτός – πριν από τον Ολάντ! – ότι θα μπει τέλος στην ασυλία των επωνύμων. Ωστόσο, το πέρασμα από τα λόγια στην πράξη δεν είναι εύκολο. Το ελληνικό σύστημα εξουσίας – με τις φυσικές σχεδόν διασυνδέσεις ανάμεσα στην πολιτική και την εκτελεστική εξουσία, αλλά και τις διάφορες, πάγιες ή παροδικές, ελίτ – δεν είναι φτιαγμένο για τέτοια άλματα. Τα επιχειρεί πάντως, κρίνοντας από τη βροχή προφυλακίσεων, η Εισαγγελία που τείνει αυτή να πάρει την υπόθεση της κάθαρσης στα χέρια της. Θα είναι το 2013 η χρονιά των δικαστών; Θα μπορούσε να είναι, αν δεν ήταν ήδη χρονιά των δικαστών το 2012!