Τι απέγινε η περιουσία του Νουρέγεφ;

Υπάρχει καλύτερη στιγμή να αναρωτηθεί κάποιος τι απέγινε η μεγάλη περιουσία του μύθου του χορού Ρούντολφ Νουρέγεφ από την περίοδο που τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά λυρικά θέατρα ετοιμάζονται για αφιερώματα με χορογραφίες του (που θα φέρουν και άλλα χρήματα στα ταμεία), με αφορμή τα 20χρονα από τον θάνατό του; Μάλλον όχι.

Ειδικά όταν γι’ αυτήν την περιουσία – κυρίως μεγάλα και ακριβά ακίνητα ανά την υφήλιο – έχουν βρεθεί στα δικαστήρια η οικογένειά του με αντίδικους τα δύο ιδρύματα με το όνομά του, το ευρωπαϊκό, με έδρα το Λίχτενσταϊν, και το αμερικανικό, με έδρα τη Νέα Υόρκη. Περιουσία την οποία έχουν βάλει στο μάτι και οι γαλλικές φορολογικές Αρχές, ο υπ’ αριθμόν δύο φόβος του μετά την KGB στα χρόνια της Σοβιετικής Ενωσης. Για να αποφύγει, άλλωστε, τη φορολόγηση είχε θεσπίσει τα δύο ιδρύματα, υποστηρίζοντας ότι «η Εφορία τον καταδίωκε σαν να είναι εγκληματίας».

Ο γεννημένος σε ένα βαγόνι του Υπερσιβηρικού Σιδηροδρόμου Νουρέγεφ και μεγαλωμένος σε μια καλύβα που έμπαζε χιόνι, δεν έκρυβε πως ήθελε να γίνει πλούσιος. Ειδικά όταν «αυτομόλησε» στη Δύση, το 1961, με τη βοήθεια των γαλλικών Αρχών και το όνειρο έγινε εμμονή.

Και τα κατάφερε. Με αμοιβή 2.800 δολαρίων ανά παράσταση το 1965, με όπλο μόνο τους σωματικούς του μυς, τη διαρκή άσκηση και την απέχθειά του για κάθε «πρέπει», ο «τσάρος» κατάφερε το 1970 να ανεβεί στις 7.000, όταν χόρευε με τη μεγάλη Μάργκοτ Φοντέιν, και στις 20.000 το 1990.

Αν υπολογίσουμε 250 παραστάσεις τον χρόνο, καταλαβαίνουμε πώς κατάφερε να αποκτήσει σύντομα ένα διαμέρισμα 300 τ.μ. στην αποβάθρα Βολτέρ του Παρισιού, με θέα στον Σηκουάνα, ένα μεγάλο διαμέρισμα στο Κτίριο Ντακότα με θέα στο Σέντραλ Παρκ του Μανχάταν και γείτονες τους Τζάκι Ωνάση και Τζον Λένον, μια έπαυλη στο Τουρμπί των Αλπεων, ένα ράντσο στο Ρίτσμοντ των ΗΠΑ, μια βίλα στο Σεν Μπαρτ της Καραϊβικής και ένα αγκυροβόλιο στο ιταλικό σύμπλεγμα νησιών Λι Γκάλι.

ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΠΛΟΥΤΟΥ. «Τα ακίνητα ήταν απλή επίδειξη πλούτου στον κόσμο του διεθνούς τζετ σετ όπου κινούνταν. Σπάνια ζούσε σε αυτά, παρά μόνο στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη, όπου είχε γεμίσει τα διαμερίσματά του με βαρύτιμα ανατολίτικα χαλιά, συλλογές έργων τέχνης και φωτογραφιών με ανδρικά γυμνά και ακριβά έπιπλα», όπως εξήγησε στη γαλλική εφημερίδα «Λε Φιγκαρό» ο Μάριο Μπουά, διαχειριστής των διόλου ευκαταφρόνητων πνευματικών του δικαιωμάτων από χορογραφίες του (το 2009 ήταν 160.000 ευρώ και για το 2012 εκτιμώνται σε 330.000).

Τα ακίνητα εκποιήθηκαν όλα λίγο μετά τον θάνατό του (κι ας παρέμεναν χώροι που οι θαυμαστές του απέτιναν φόρο τιμής στο ίνδαλμά τους), κυρίως το 1995, από τα δύο ιδρύματα Νουρέγεφ, που εισέπραξαν το μεν αμερικανικό 6,2 εκατ. δολάρια, το δε ευρωπαϊκό 12 εκατ. ευρώ. Ηταν η εποχή που γαλλικό ντοκιμαντέρ κατηγορούσε τους διευθυντές των ιδρυμάτων (το ευρωπαϊκό διηύθυναν οι Τζον Τούλι, πρώην διευθυντής του Κόβεντ Γκάρντεν, και Ιγκ Γκαλ, πρώην διευθυντής της Οπερας του Παρισιού) ότι διασπάθισαν την περιουσία.

Τότε και η οικογένειά του επιχείρησε να προσβάλει τη διαθήκη του, με το αιτιολογικό ότι λόγω του AIDS, που τον σκότωσε στα 54 του, «δεν ήταν σε θέση να παίρνει σωστές αποφάσεις». Καθώς όταν έκανε τη διαθήκη του, τον Νοέμβριο του 1992 (έναν χρόνο πριν είχε έρθει ως μαέστρος της Οπερας του Παρισιού στο Ηρώδειο), προικίζοντας τις αδελφές και τα ανίψια του με 200.000 δολάρια έκαστον, υπήρχε ακόμη Σοβιετική Ενωση. Με την πτώση της, που η οικογένεια αποφάσισε να ζήσει στην Καλιφόρνια, τα χρήματα τους φάνηκαν λίγα και θέλησαν να τα αυξήσουν… δικαστικά.