Ο έλληνας Ντισραέλι και οι πολυεθνικάριοι

Στο πολύ φορτωμένο πρόγραμμα του Αντώνη Σαμαρά η χθεσινή συνάντηση με τους μάνατζερ των εν Ελλάδι πολυεθνικών ήταν ό,τι πιο ενδιαφέρον. Αν μη τι άλλο, για λόγους πολιτικής προϊστορίας του νυν Πρωθυπουργού. Από το 2009 και μετά, όταν έγινε αρχηγός της ΝΔ, μάλλιασε η γλώσσα του Σαμαρά να μιλάει για ανάπτυξη. Ανάπτυξη όμως δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς επιχειρηματική δραστηριότητα. Και αυτή δεν μπορεί να προέρχεται μόνο από ιθαγενή αλλά και από διεθνή κεφάλαια. Οι ξένες επενδύσεις είναι ψήφος εμπιστοσύνης για μια χώρα. Στην Ελλάδα της κρίσης όμως πριν ξαναέρθουν ξένα χρήματα, θα πρέπει να μη φύγουν όσοι έχουν εγκατασταθεί ήδη στη χώρα.

Από την άποψη αυτή, το ραντεβού του Σαμαρά με τους πολυεθνικάριους ήταν ένα κρίσιμο τεστ. Αν δεν τους έπειθε, αν δεν περνούσε «ρεύμα», όπως λένε, ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και στους ξένους ή έλληνες υπερμάνατζερ τότε η κυβέρνηση – και δυστυχώς η χώρα – αρμενίζει στραβά. Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες από αμφότερες τις πλευρές, η συνάντηση πήγε ανέλπιστα καλά. Ποτέ έως τώρα αυτοί που συνάντησαν τον Πρωθυπουργό δεν είχαν κάνει μια συζήτηση με πραγματικούς όρους και, κυρίως, με τη γλώσσα της αλήθειας. Η ανταλλαγή απόψεων είχε ως αποτέλεσμα να συμφωνηθεί να συγκροτηθεί ένα άτυπο συμβούλιο ανάμεσα στις μεγάλες επιχειρήσεις και στην κυβέρνηση.

Η διαφορά του Σαμαρά από τους προκατόχους του είναι ότι εννοεί να τα κάνει όλα μόνος του. Αυτό τον κάνει καμιά φορά να είναι ένας είδος έλληνα Ντισραέλι, δηλαδή πρωθυπουργού του 19ου αιώνα. Υποτίθεται ότι η σημερινή πραγματικότητα είναι πολύ σύνθετη για να τη χειριστεί ένας άνθρωπος, ακόμη και από την κορυφή της πυραμίδας. Ωστόσο, η προσωπική επαφή έχει σημασία. Το μέσον, εν προκειμένω ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, είναι το μήνυμα. Η προσωπική παρουσία σημαίνει προσωπικό ενδιαφέρον και, βέβαια, προσωπική δέσμευση. Πολλές από τις ξένες εταιρείες που συνεχίζουν να βρίσκονται στην Ελλάδα είναι από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Το τι πιστεύουν οι διοικήσεις τους για το τι προσπαθεί να κάνει η ελληνική κυβέρνηση αναπόφευκτα θα φθάσει ως πληροφορία στα κέντρα αποφάσεων και θα επηρεάσει την εικόνα για τη χώρα μας. Αν η αντίληψη προέρχεται από αυτά που λέει ο ίδιος ο έλληνας Πρωθυπουργός, είναι αυτονόητο ότι έχει άλλη βαρύτητα και εγκυρότητα.

Η αλήθεια είναι ότι η άσκηση αυτή πραγματοποιήθηκε πρώτη φορά όταν ήρθε στην Αθήνα η Ανγκελα Μέρκελ. Τότε στο πρόγραμμα της Καγκελαρίου ήταν και μια συνάντηση με ανθρώπους της αγοράς και επιχειρηματίες. Της περιέγραψαν με ακριβή και παραστατικό τρόπο την ασφυξία από την έλλειψη ρευστότητας, το μάγκωμα των τραπεζών που περίμεναν την ανακεφαλαιοποίηση και τον φαύλο κύκλο της ύφεσης. Η κουβέντα δεν φαίνεται να ήταν άχρηστη για την κ. Μέρκελ και φαίνεται ότι έπαιξε και αυτή ένα ρόλο στη σωστότερη αντίληψη της κατάστασης στην Ελλάδα.

Η συνάντηση Σαμαρά με τους πολυεθνικάριους έχει, τέλος, μεγάλη σημασία γιατί – όπως εξηγεί κορυφαίος υπουργός -το 2013 είναι make or break (ελληνιστί, θα μας φτιάξει ή θα σπάσει) για την Ελλάδα. Οι στόχοι είναι σφιχτοί, οι δαπάνες μαζεμένες, το πρόγραμμα – αρχής γενομένης από το Φορολογικό – βαρύ. Αλλά αν πάμε καλά το παιχνίδι γυρίζει. Και κάποιες ξένες επενδύσεις είναι έτοιμες και περιμένουν – το κινέζικο ενδιαφέρον, ας πούμε, εκτείνεται από τα λιμάνια μέχρι τον τζόγο. Το 2013 είναι δηλαδή χρονιά του Δράκου – αρκεί αυτός να μη μας κάνει μια χαψιά.