Το τρύπιο βαρέλι δεν γεμίζει με νερό

Κουίζ πολύ προχωρημένης δυσκολίας για όσους έχουν πρόσβαση στα πολύ ενδότερα – ας μην πούμε «στο μπουντουάρ» – της ΝΔ. Ποιος – που ήταν στην επικαιρότητα της τελευταίας εβδομάδας – είπε σε ποιον – που δεν ήταν στην επικαιρότητα της τελευταίας εβδομάδας – την εξής φράση: «Τώρα έχετε ηθική υποχρέωση απέναντί μου να κάνετε κάτι…».

Μην περιμένετε να δείτε κάτι. Ο,τι δείτε θα το δείτε έπειτα από κανένα εξάμηνο. Τότε που θα αρχίσουν πολύ δειλά να φαίνονται οι πρώτες ενδείξεις ότι κάτι κινείται στη χώρα αφού θα έχουν αρχίσει να γίνονται αισθητές οι συνέπειες της τζάμπο δόσης των 52,5 δισ. ευρώ. Αλλά αυτά είναι για μετά. Αυτό που είναι για τώρα είναι η σχολαστική παρατήρηση των συνεπειών της ημι-διάλυσης των Ανεξάρτητων Ελλήνων όπως, βεβαίως, και των συμπεριφορών των εμπλεκομένων. Στη Βουλή ενισχύεται σιγά σιγά το απόθεμα των ανεξάρτητων βουλευτών με ονοματεπώνυμο. Από Σκανδαλίδη ώς Μαρκόπουλο, από Ανδρουλάκη ώς Κουράκο και πάει λέγοντας. Στα χαρτιά η πλειοψηφία είναι αντιμνημονιακή. Η πολιτική όμως έχει γυρίσματα. Οι περισσότεροι από αυτούς που βγήκαν στον ακάλυπτο μεταξύ των κομματικών πολυκατοικιών έχουν στο παρελθόν υπάρξει βουλευτές συμπολίτευσης ή ακόμη και υπουργικά στελέχη. Το χέρι τους είναι μαθημένο να ψηφίζει κυβερνητικά. Και ως γνωστόν η κινητική μνήμη είναι η πιο ισχυρή.

Προξενήτρες και μεσολαβητές – με ή χωρίς γκρίζους κροτάφους – είχε πάντα πολλούς η ελληνική παράταξη. Ακόμη περισσότερο: το πέρασμα του Λουκά Παπαδήμου και των ανθρώπων από την κυβέρνηση, η σύντομη πρωθυπουργία του Παναγιώτη Πικραμμένου και, βεβαίως, η υπουργική θέση του Γιάννη Στουρνάρα συγκροτούν ένα πρόσθετο δίκτυο φανερών και λιγότερο φανερών συνομιλητών που προσφέρει πολλές παραπάνω δυνατότητες στους υπάρχοντες ορατούς κομματικούς σχηματισμούς. Και ας μην ξεχνάμε ότι όλοι οι κρίσιμοι παίκτες αυτή τη στιγμή είναι έμπειροι παίκτες. Αρα το 2013 θα μπορούσε να είναι έτος όπου να δούμε κάποιες προσπάθειες πολιτικής ανασύνθεσης. Θα είναι πρώτα δοκιμαστικές. Κάποιοι θα ψηφίσουν – αυτοβούλως! – κάποια νομοσχέδια, δίνοντας ξαφνική βοήθεια στην κυβέρνηση. Αυτό θα δημιουργήσει προϋποθέσεις προσέγγισης. Το έχουμε ξαναδεί το έργο!

Ωστόσο, όλα αυτά έχουν μια κρίσιμη προϋπόθεση. Οτι θα συγκρατηθεί η φθορά των κεντρικών πυλώνων του πολιτικού συστήματος. Οτι δηλαδή η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κυρίως, αλλά και η ΔΗΜΑΡ δευτερευόντως, δεν θα χάσουν κι άλλους βουλευτές. Τρύπιο βαρέλι δεν γεμίζει όσο νερό και να του βάζεις. Η οικονομία είναι, πάντως, μέγεθος κρισιμότερο από τις αιώνιες παραπολιτικές ίντριγκες όπως αυτές που είδαμε στους ΑΝΕΛ ή τα απωθημένα που βασανίζουν αρκετούς που τους παίκτες της δημόσιας ζωής. Αν η οικονομία αρχίσει σιγά σιγά να πηγαίνει καλύτερα, τότε αυτό θα δημιουργήσει μια κεντρομόλο τάση στο πολιτικό σύστημα. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του ανεξάρτητου Κώστα Σκανδαλίδη που όμως έχει επιλέξει να κάθεται με το ΠΑΣΟΚ στη Βουλή. Η πολιτική θέση του Σκανδαλίδη προσδιορίζεται σε απόλυτο σχεδόν βαθμό από την απόλυτη απαισιοδοξία του για την οικονομία. Εν ολίγοις, ο ίδιος πιστεύει ότι «το πράγμα δεν βγαίνει έτσι…». Αν αρχίσει σιγά σιγά να διαφαίνεται το αντίθετο, τότε θα υπάρχουν οι προϋποθέσεις και για μια άλλου είδους πολιτική συζήτηση εντός, εκτός και επί τα αυτά του ΠΑΣΟΚ.

Το πρόχειρο συμπέρασμα είναι ότι η πολιτική κινητικότητα παραμένει υψηλή. Αλλά και ότι αυτό δεν είναι πλέον αναγκαστικά εις βάρος των κομμάτων της συμπολιτεύσεως.