Γερά τζαρτζαρίσματα στο σημαιάκι του κόρνερ

«Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης μας βοηθάει». Το έχει πει ο Βαγγέλης Βενιζέλος τον Ιούλιο, όταν το ΠΑΣΟΚ πήγε να μπλέξει έχοντας δύο γραμμές στο νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ. Ο πρόεδρος της Βουλής, πιο κεφάτος τότε, είχε κατευθύνει από το παρασκήνιο τους επιτελείς  της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ ώστε να αποφευχθούν τα χειρότερα.

Η αλήθεια είναι πως, στα καλύτερά του, κάθε πρόεδρος της Βουλής είναι ένας μαριονετίστας της πολιτικής. Μάλιστα δεν πρόκειται για απλό κουκλοθέατρο, αλλά για εντυπωσιακό υπερθέαμα όπως οι Μαριονέτες του Ζάλτσμπουργκ. Ο πρόεδρος κινεί τις διαδικασίες και ελέγχει τον προγραμματισμό, έχοντας ένα μάτι στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της συμπολίτευσης – στην οποία οφείλει την εκλογή του -, στις επιτροπές αλλά και στο νομοθετικό έργο με έμφαση σε τίποτε τροπολογίες της μαύρης νύχτας.

Ωστόσο το φθινόπωρο ο Βαγγέλης βάρυνε κάπως. Ισως του χάλασε τη διάθεση η άτσαλη εμπλοκή του ονόματός του στις έρευνες του ΣΔΟΕ οι οποίες αφορούν καταγγελίες που  έχουν να κάνουν με πολιτικούς. Ή το γεγονός ότι το Μαξίμου δεν τον στήριξε με θέρμη στην αρχή. Ούτως ή άλλως, ο Μεϊμαράκης είναι πια προσεκτικός στο βήμα της Ολομέλειας και φαίνεται να ενδιαφέρεται κυρίως να κρατήσει τις ισορροπίες με τα κόμματα, ώστε να μη γίνει ο ίδιος αλεξικέραυνο μιας πολυσχιδούς και εντόνως συγκρουσιακής Βουλής. Αλλωστε μαζί με τα ξερά – που έχει πολλά στη Βουλή – καίγονται και τα χλωρά.

Ολα όμως τα καλά πράγματα έχουν ένα τέλος. Και η επίσκεψη Βενιζέλου στον Μεϊμαράκη είναι ένα συννεφάκι στον ανέφελο ορίζοντα του κοινοβουλευτικού κουκλοθεάτρου. Το ΠΑΣΟΚ έχει αποφασίσει να στοχοποιήσει πολιτικά τη Χρυσή Αυγή και είναι αποφασισμένο να το κάνει σε κάθε γήπεδο – συμπεριλαμβανομένης της Βουλής. Εξού και μέρος της ατζέντας της συνάντησης ήταν τι θα γίνει με το κόμμα Μιχαλολιάκου, αφού ο Βενιζέλος θέλει να προβάλλει και στη Βουλή την αντισυνταγματικότητά του. Αρα έχουμε να δούμε πράγματα στην Ολομέλεια και όχι μόνο.

Το ερώτημα τώρα είναι αν η στρατηγική αυτή – συμπεριλαμβανομένης και της κοινοβουλευτικής της έκφανσης – θα αποδώσει. Στην πολιτική χρειάζεσαι αντίπαλο, αλλά αυτό ισχύει αμφίδρομα. Δηλαδή η αντιπαλότητα με το ΠΑΣΟΚ ωφελεί και τη Χρυσή Αυγή, αφού της δίνει τη δυνατότητα να συσπειρώσει και αυτή τους οπαδούς και τους επίδοξους ψηφοφόρους της. Ακόμη χειρότερα: αυτοί είναι αμφίβολο αν θα συγκινηθούν με ό,τι θα συμβεί στη Βουλή. Ετσι η επίθεση στη Χρυσή Αυγή δεν πρόκειται να μικρύνει το ποσοστό της. Αν πρόκειται κάτι να κάνει, είναι να συντελέσει στην αναδιανομή ψηφοφόρων άλλων κομμάτων. Ας πούμε, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να ανταγωνιστεί τον ΣΥΡΙΖΑ στον τομέα της αντιπαράθεσης με το κόμμα Μιχαλολιάκου.

Ούτως  Ή άλλως, πάντως, οι χρυσαυγίτες φαίνεται να αποτελούν ανθρώπινο στοιχείο sine qua non – δηλαδή αναγκαίο – κάθε καβγά, είτε αυτός γίνεται στη Βουλή είτε στην τηλεόραση ή στο πεζοδρόμιο. Αλλη μία ένδειξη ότι από τη Δημοκρατία των Γόνων, των κ.κ. Καραμανλή και Παπανδρέου, περάσαμε στη Δημοκρατία των Ακρων – τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς. Αν η Ολομέλεια ήταν γήπεδο ποδοσφαίρου, θα είχαμε πολλά τζαρτζαρίσματα και ντρίμπλες στο δεξί και στο αριστερό σημαιάκι του κόρνερ.