Ακουσαν ξανά παιδικό κλάμα έπειτα από τρεις δεκαετίες

Τη γέννηση του πρώτου παιδιού έπειτα από τρεις δεκαετίες γιορτάζει ένα ορεινό χωριό της Ισπανίας, όπου τα τελευταία χρόνια γίνονταν μόνο κηδείες και αποχαιρετισμοί όσων μετανάστευαν είτε στη Βαρκελώνη είτε στην Ελβετία.

Η Κλάρα γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου και για το χωριό Φροτσάν αυτή ήταν η καλύτερη είδηση, έως τώρα, στον 21ο αιώνα. Το τελευταίο παιδί που είχε έρθει στον κόσμο σε μία από τις οικογένειες του χωριού ήταν ο Χαβιέρ, πριν από 27 χρόνια. Το μεσαιωνικό χωριό, σκαρφαλωμένο σε έναν λόφο στην κοιλάδα του Κουρέλ, είναι ιδιαίτερα όμορφο, καθώς τα περίπου 50 σπίτια του διατηρούνται σε πολύ καλή κατάσταση – για τον λόγο αυτό ανακηρύχθηκε μάλιστα από την περιφερειακή κυβέρνηση ως Τόπος Πολιτιστικού Ενδιαφέροντος το 2007. Νωρίτερα είχαν εγκατασταθεί στο Φροτσάν, προερχόμενοι από τη Βαρκελώνη, η Σουζάνα και ο Τόνιο Βισούνια μαζί με το νεογέννητο μωρό τους, τον Αρνάου, που σήμερα είναι 8 ετών, αποφασίζοντας να ανοίξουν μια μονάδα αγροτουρισμού. Τώρα, με την άφιξη της μικρής Κλάρα, η οικογένεια μεγάλωσε.

ΟΙ ΝΕΟΙ ΕΦΥΓΑΝ. Ο Δήμος Φολγκόσο ντο Κουρέλ, στον οποίο ανήκει το χωριό, είχε στη δεκαετία του ’70 περισσότερους από 3.600 κατοίκους, ενώ σήμερα δεν ξεπερνούν τους 1.250 – εξ αυτών οι 25 ζουν στο Φροτσάν. Υπάρχουν χρόνια κατά τα οποία σε ολόκληρο τον δήμο δεν γεννιέται ούτε ένα παιδί και, παρότι εδώ οι άνθρωποι ζουν πολλά χρόνια, ο πληθυσμός μειώνεται ραγδαία.

Η έξοδος υπήρξε μαζική. Η πλειονότητα των νέων έφυγε για να εργαστεί στην Ελβετία, τη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη. Τώρα με την κρίση όσοι είχαν φύγει στο εξωτερικό δεν επέστρεψαν, γύρισαν όμως όσοι είχαν εγκατασταθεί στις μεγάλες ισπανικές πόλεις, τις οποίες πλήττει η ανεργία. Ο Τόνιο, ο πατέρας της Κλάρα, είχε φύγει από το Φροτσάν όταν ήταν 18 ετών και είναι ένας από εκείνους που επέστρεψαν τα τελευταία χρόνια.

Τον περασμένο Αύγουστο, και αυτή ήταν η δεύτερη καλή είδηση για το Φροτσάν εδώ και πολύ καιρό, επέστρεψαν στο χωριό από την Ταραγκόνα ο αρχιτέκτονας Νταβίντ Ροντρίγκεζ και η γυναίκα του Σόνια μαζί με τα δύο παιδιά τους: την τρίχρονη Βικτόρια και την Αντριάνα, 19 μηνών. Ο Νταβίντ είναι πανευτυχής. «Δεν χρειάζεται πια να εργάζομαι σε μια πόλη όπου όλοι χτίζουν παράνομα», λέει, καθώς τώρα, με τον κόσμο να επιστρέφει, πολλοί του ζητούν να τους βοηθήσει να επιδιορθώσουν τα πατρικά τους. «Ηρθαμε εδώ, όπου δεν υπάρχει παιδική χαρά για τα παιδιά αλλά ολόκληρες αλάνες και δέντρα, λόγω της κρίσης. Ομως τώρα λέω, ευτυχώς που ήταν η κρίση».

Στην περιοχή οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό και την κτηνοτροφία, ενώ μέχρι πρόσφατα το σχολείο είχε ελάχιστους μαθητές που έρχονταν από πιο μακρινά χωριά. Στο Φροτσάν – των 30 πλέον κατοίκων – υπάρχουν ιδέες για να προσελκύσουν και άλλους νέους που αναζητούν εργασία. Και με την υπόσχεση και άλλων παιδιών, η ιδέα για πρόσκληση ενός παιδιάτρου (σήμερα ο κοντινότερος είναι δύο χωριά πιο πέρα) φαντάζει πολύ δελεαστική…