[Κριτική θεάτρου] Η επιτυχία του ρίσκου

Με την εναγώνια αναζήτηση προσόντων, όπου κι αν διατίθενται οι έλληνες σκηνοθέτες και ηθοποιοί προσήλθαν στο τελείως ξένο για την ιστορία του θεάτρου μας και ξένο για την εκπαίδευσή τους είδος, το αμερικάνικο μιούζικαλ. Και όμως κάνουν θαύματα. Εχουν ενθουσιαστεί ακόμη και ξένοι ειδικευμένοι σκηνοθέτες που μετακλήθηκαν παλιότερα από την αείμνηστη Σμαρούλα Γιούλη για τον τρόπο και το ήθος και την άκρα επαγγελματική επάρκεια, ανίδεοι στο είδος και τις απαιτήσεις της νέοι ηθοποιοί όχι μόνο κατανόησαν τους κώδικές της, αλλά και έφτασαν συχνά να ξεπερνούν με φαντασία και τόλμη τα καλούπια.

Ενας από τους ικανότερους και πλέον παραγωγικούς σκηνοθέτες που τα τελευταία χρόνια προίκισαν τις σκηνές μας με θαυμάσιες παραστάσεις μιούζικαλ είναι ο Σταμάτης Φασουλής. Κι αυτός, όπως έλεγε για όλους τους πνευματικούς μας ανθρώπους ο Σεφέρης, τραγικά αυτοδίδακτος. Διπλωματούχος του Εθνικού Θεάτρου και της υποκριτικής του παράδοσης, έδωσε τα πρώτα δείγματα της αίρεσής του με την επιθεώρηση του Ελεύθερου Θεάτρου και της Ελεύθερης Σκηνής ως νουμερίστας και κειμενογράφος. Μορφωμένος ηθοποιός, αλλά αυτοδίδακτος στο λαϊκό αυτό είδος. Αλλο ο Σταυρίδης, ο Αυλωνίτης, ο Μαυρέας κι άλλο ο Φασουλής, ο Αρζόγλου, η Παπακωνσταντίνου, η Σμυρναίου.

Από τους χορούς της Επιδαύρου, στα τσάμικα, στα ρεμπέτικα, στα σουίνγκ, στο χούλα χουπ της επιθεώρησης. Ο Φασουλής έκανε το άλμα προς το μιούζικαλ με μόνο αρχικά εφόδιο τον θαυμαστή του θεατή και τον πόθο του ρίσκου.

Δείτε τώρα, το τελευταίο του επίτευγμα, το κλασικό αμερικάνικο μιούζικαλ «Σικάγο», που θα συνεχίσει την καριέρα του τις γιορτές στη Θεσσαλονίκη. Σε μια εποχή ισχνών αγελάδων, δύσκολη περίοδο, η σπατάλη που είναι σύμφυτη μ’ αυτό το είδος ανήκει στο ρίσκο της ελληνικής θεμάτων.

Στην πλέον εκσυγχρονισμένη μηχανή θεάματος του «Παλλάς», ο Γαβαλάς και η Βαχλιώτη δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από τους αμερικάνους συναδέλφους τους ούτε βέβαια ο σοφός φωτιστής Λ. Παυλόπουλος. Ούτε ο Φωκάς Ευαγγελινός που μπορεί να μετατρέπει μια ομάδα νέων ηθοποιών σε χορευτές ειδικούς για να υπηρετήσουν θέαμα που δεν γνωρίζουν σπουδάζοντας τους κώδικές του.

Ο Φασουλής έχει μεταφράσει με τσιμπήματα στα δικά μας γλωσσικά ήθη το λιμπρέτο και ο Μιχάλης Ρέππας έχει ντύσει τις διάσημες μελωδίες με ελληνικούς στίχους ισορροπώντας την ειρωνεία, τον κυνισμό και το μελό. Με την ορχήστρα επί σκηνής και με αρμόδιο στο μουσικό ιδίωμα τον Αλέξιο Πρίφτη, το μουσικό και οπτικό τοπίο έχει την οικεία ηδονή των αμερικάνικων παραγωγών του Μπροντγουέι. Κι ας λένε οι ανοηταίνοντες σνομπ του καμαρινισμού! Ο Φασουλής είχε μια αυθεντική γεννημένη για το είδος πρωταγωνίστρια: την Τάνια Τρύπη. Σκίζει, δονεί και δονείται, κίνηση, φωνή, εσωτερικότητα, γοητεία και, όταν χρειαστεί, χυδαία έπαρση.

Δίπλα της, η έμπειρη και με αυθεντικό σκηνικό κύρος Μαρινέλλα. Τραγουδάει και παραδίδεσαι. Ο Αντώνης Λουδέρος δεν μας εξέπληξε. Κατάγεται από μεγάλο σόι, Μπάστερ Κίτον, Λιγνό, Χάρπο Μαρξ. Σπαρακτικά γελοίος.

Η Σμαράγδα Καρύδη για πρώτη φορά στο είδος όχι μόνο προσαρμόστηκε αλλά έσπασε πολλά από τα στεγανά της περσόνας που έως τώρα πρόβαλλε. Τέλος, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης έδειξε πως ο εύπλαστος ηθοποιός όχι μόνο μπορεί αλλά και οφείλει να γεφυρώνει τον Οιδίποδα και τον Δικηγόρο της Μαφίας. Μεγάλο πρότυπο ο Λόρενς Ολίβιε.