Γκολτζήδες από κούνια

Οι ποδοσφαιριστές που διαθέτουν το χάρισμα να στέλνουν την μπάλα στα αντίπαλα δίχτυα δεν προέρχονται από το ίδιο καλούπι. Αλλοι για παράδειγμα είναι ψηλοί αλλά ταχείς, άλλοι διαθέτουν καλή τεχνική κατάρτιση ή απλώς είναι δυνατοί.

Ο Γερμανός Γκερντ Μίλερ που διέπρεψε τη δεκαετία του ’70 και βγήκε ξανά στον αφρό της επικαιρότητας λόγω της προσπάθειας του  Μέσι να του  κλέψει  το ρεκόρ με τα περισσότερα τέρματα σε ένα ημερολογιακό έτος (85), ήταν επίσης κοντός, χωρίς πολύ καλή τεχνική κατάρτιση – οι προπονητές του τον αποκαλούσαν μάλιστα και «χοντρό» – αλλά κινούνταν στην αντίπαλη περιοχή και βρισκόταν πάντοτε στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή.

Σε μια προσπάθεια να κατατάξουμε τους γκολτζήδες θα τους χωρίζαμε στις εξής κατηγορίες:

ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ Πρόκειται για τους ποδοσφαιριστές – προσωπικότητες. Αποτελούν τις σημαίες των ομάδων τους, στα δύσκολα δεν κρύβονται και δεν φοβούνται να αναλάβουν ευθύνες. Κύριο χαρακτηριστικό τους η έντονη προσωπικότητα και το ποδοσφαιρικό ταλέντο. Σ’ αυτήν την κατηγορία ανήκουν οι σπουδαιότεροι παίκτες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου οι οποίοι κατά κανόνα αγωνίζονταν με το νούμερο 10 στην πλάτη. Πρώτος στη λίστα αυτή βρίσκεται ο Πελέ. Πέρα από την αδιαμφισβήτητη ικανότητά του να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα, το «μαύρο διαμάντι» αποτελούσε τον φάρο στις δύο από τις σπουδαιότερες ομάδες που ανέδειξε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Στις Εθνικές Βραζιλίας του 1958 και του 1970. Στην ίδια κατηγορία διακρίνουμε τον Φέρεντς Πούσκας ο οποίος είχε πετύχει 84 γκολ σε 85 αναμετρήσεις της Εθνικής Ουγγαρίας (!), τον Γιόχαν Κρόιφ, τον «Μαύρο Πάνθηρα» Εουσέμπιο, το «Ξανθό βέλος» Αλφρέδο ντι Στέφανο, τον Ιταλό Αλεσάντρο ντελ Πιέρο, τον Μισέλ Πλατινί, τον Ζίκο, τον Ντιέγκο Μαραντόνα και βεβαίως τον Λιονέλ Μέσι. Από τους Ελληνες σ’ αυτήν την κατηγορία συγκαταλέγονται ασφαλώς ο Μίμης Δομάζος, ο Γιώργος Δεληκάρης και ο Γιώργος Κούδας.

ΤΑ ΣΕΝΤΕΡ ΦΟΡ Η δουλειά τους στον αγωνιστικό χώρο είναι να στέλνουν την μπάλα στα δίχτυα. Ανάλογα με το αγωνιστικό στυλ που ακολουθεί μια ομάδα αλλά και την αμυντική τακτική των αντιπάλων επιλέγεται και το καλούπι του σέντερ φορ. Για παράδειγμα στην Ιταλία και την Αγγλία  που οι αμυντικοί είναι σκληροτράχηλοι χρειάζονται δυνατά σέντερ φορ. Ο Ιβοριανός Ντιντιέ Ντρογκμπά που αγωνιζόταν μέχρι το καλοκαίρι στην Τσέλσι είναι από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις σύγχρονου σέντερ φορ που δεν φοβάται να παλέψει με δύο και τρεις παίκτες και να βγει νικητής. Σ’ αυτήν την κατηγορία ανήκουν γκολτζήδες όπως ο Αντρι Σεβτσένκο που έκανε σπουδαία καριέρα στη Μίλαν, οι Αργεντινοί Κρέσπο, Μπατιστούτα, Κέμπες, ο Ριουντ φαν Νιστελρόι, το γερμανικό θωρηκτό Καρλ Χάιντζ Ρουμενίγκε και οι συμπατριώτες του Γιούργκεν Κλίνζμαν και Ρούντι Φέλερ, ο Κροάτης Νταβόρ Σούκερ, ο Ουαλός Ιαν Ρας, ο Σάμουελ Ετό, ο Χένρικ Λάρσον, ο Αλαν Σίρερ, ο Νταβίντ Τρεζεγκέ και ο Μάριο Ζαρντέλ.

Στην Ισπανία και στις χώρες που το ποδόσφαιρο είναι λιγότερο σκληρό, τα σέντερ φορ μπορεί να είναι  πιο «ελαφριά» και ευέλικτα. Οπως ο Νταβίντ Βίγια της Μπαρτσελόνα ή παλιότερα ο βραζιλιάνος Ρομάριο, ο Ραούλ και ο Γάλλος Ζιστ Φοντέν.

ΤΑ «ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ» Είναι οι παίκτες που πετάγονται από το πουθενά και πετυχαίνουν γκολ. Τα χτυπήματά τους μοιάζουν με αυτά της κόμπρας. Είναι γρήγορα και δεν αφήνουν περιθώρια αντίδρασης. Συνήθως αυτοί οι παίκτες είναι πολύ αδύνατοι, δεν είναι ιδιαίτερα ψηλοί, διαθέτουν μεγάλη εκρηκτικότητα, υψηλή αντίληψη και διορατικότητα, έχουν την ιδιότητα να κρύβονται μέσα στις αντίπαλες άμυνες και να εμφανίζονται την κατάλληλη στιγμή και λόγω της τακτικής τους δεν έχουν ιδιαίτερα καλή φυσική κατάσταση. Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος αυτής της κατηγορίας είναι ο Ιταλός Φιλίπο Ιντζάγκι. Ενας μέτριος παίκτης από πλευράς τεχνικής κατάρτισης που όμως χτυπούσε πάντοτε εκεί που δεν το περίμενες.

Ο Βραζιλιάνος Ρομάριο κοίμιζε επίσης τις αντίπαλες άμυνες με τη νωχελικότητά του που μετατρεπόταν σε έκρηξη όταν του δινόταν η ευκαιρία μπροστά στα αντίπαλα δίχτυα. Στην ίδια κατηγορία ανήκουν ο Μεξικανός Ούγκο Σάντσες, ο Γάλλος Ζιστ Φοντέν που κατέχει το ρεκόρ των 13 τερμάτων σε ένα Μουντιάλ και ο Νίκος Αναστόπουλος.