Η μεγάλη δίκη της Χρυσής Αυγής

ΠΡΙΝ από μερικούς μήνες, όταν ο Βαγγέλης Βενιζέλος ανέλαβε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Αλιβιζάτος τηλεφώνησε στο γραφείο του και άφησε ένα μήνυμα. Ηταν διαθέσιμος στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για την περίπτωση που θα τον χρειαζόταν σε κάτι. Φυσικά ο Βενιζέλος είναι ο πιο αυτάρκης και ταυτόχρονα συγκεντρωτικός έλληνας πολιτικός. Ακόμη και τα κατά καιρούς non papers που δίνει για ενημέρωση το ΠΑΣΟΚ τα διορθώνει – αν δεν τα συντάσσει – ο ίδιος.

Αλλά το τηλεφώνημα είχε τη σημασία του. Στην κορυφή των βουνών δεν υπάρχει πολύ οξυγόνο και μεταξύ του κορυφαίου έλληνα συνταγματολόγου και του κορυφαίου συναδέλφου του που έγινε κορυφαίος πολιτικός η συνεννόηση – για να το πούμε κομψά – δεν ήταν πάντα εύκολη. Η αλήθεια είναι ότι ο μόνος αρχηγός με τον οποίο ο Αλιβιζάτος μπορούσε και μπορεί να συνεννοηθεί είναι ο Κώστας Σημίτης, παρότι δεν δούλεψε ποτέ γι’ αυτόν. Είναι και γείτονες στο Κορακοχώρι. Για τον Γιώργο Παπανδρέου ο Αλιβιζάτος είχε τις αυταπάτες που είχαν οι περισσότεροι, ώσπου να επέλθει απογοήτευση. Με τον Βενιζέλο είχε συχνά διαφωνήσει – σε πολιτικά και επιστημονικά θέματα -, αλλά τα συμφραζόμενα έχουν πάντα σημασία, εξού και ο Αλιβιζάτος έκανε το βήμα.

Τελικά τους ένωσε – ως εναγομένους – η μήνυση της Χρυσής Αυγής. Επειτα από μήνες – νομικών κυρίως – προβληματισμών, Βενιζέλος και Αλιβιζάτος έχουν καταλήξει στο ίδιο δημόσιο συμπέρασμα: ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι πολιτικός σχηματισμός, αλλά έχει τα χαρακτηριστικά οργάνωσης εκτός νόμου. Το κόμμα του Νίκου Μιχαλολιάκου αποφάσισε να τους μηνύσει γι’ αυτόν το λόγο, ρίχνοντας την πρώτη βολή σε έναν πολιτικό και νομικό πόλεμο που θα είναι ό,τι πιο ενδιαφέρον έχει προκύψει εδώ και πολύ καιρό.

Αλιβιζάτος και Βενιζέλος είχαν ενώσει – έστω και από μακριά – τις μοίρες τους σε μια άλλη μεγάλη δίκη. Αυτήν που αφορούσε τη βασιλική περιουσία και διαδραματίστηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Ο Βενιζέλος είχε συντάξει τον σχετικό νόμο ακολουθώντας τις πολιτικές οδηγίες του Ανδρέα Παπανδρέου το 1993. Ο Αλιβιζάτος ανέλαβε την υπερασπιστική γραμμή κατά την πολυετή δίκη που είχε ως αποτέλεσμα το να κατατροπωθούν νομικά και πολιτικά οι Γλύξμπουργκ. Ηταν το νομικό υστερόγραφο μιας από τις κρίσιμες πτυχές της Μεταπολίτευσης – του πολιτειακού ζητήματος που λύθηκε με δημοψήφισμα το 1974. Μετά την απόφαση του Στρασβούργου το ζήτημα έληξε οριστικά, αφού το περιουσιακό έπαψε να αποτελεί εφαλτήριο για όνειρα επανόδου του Τέως και της οικογενείας του.

Η νομική αντιπαράθεση με τη Χρυσή Αυγή είναι η πρώτη μεγάλη δίκη που αφορά την περίοδο μετά τη Μεταπολίτευση. Το ΠΑΣΟΚ – κάτι που δεν τρελαίνει το Μαξίμου – έχει αποφασίσει εδώ και μερικές εβδομάδες ότι θα πάει σε στρατηγική πολιτικής έντασης με το κόμμα του Μιχαλολιάκου. Είναι λογικό. Η Ιπποκράτους θέλει να λειτουργήσει ως αιχμή συσπείρωσης του δημοκρατικού χώρου – και να προλάβει τον ΣΥΡΙΖΑ στο μέτωπο αυτό -, αλλά και να βγάλει τους χρυσαυγίτες στο ξέφωτο. Ο Αλιβιζάτος από την πλευρά του το έψαξε αρκετά. Και αναθεώρησε τις αρχικές του σκέψεις, καταλήγοντας ότι η Χρυσή Αυγή δεν έχει θέση εντός της έννομης τάξης. Πιστεύοντας ότι το κοινό τους δεν σκαμπάζει από τέτοια και ότι θα εμφανιστούν ως αντισυστημικοί και διωκόμενοι από το «κατεστημένο», οι χρυσαυγίτες έκαναν μήνυση. Το συγκεκριμένο νομικό γήπεδο δεν τους ευνοεί.