ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Ο υδροκεφαλισμός της Αθήνας

Σάκης Γαλιγάλης

ΠΑΠΑΓΟΥ

Διάβασα ότι προωθείται η δημιουργία Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών στην Ακαδημία Πλάτωνος και κάποιου νέου Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης (ΜΕΛΤ) στο Μοναστηράκι. Διερωτώμαι, όμως, δεν φτάνει άραγε για την Αθήνα π.χ. το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Πατησίων; Πρέπει, ντε και καλά, να κάνουμε και άλλο Αρχαιολογικό Μουσείο ιδιαίτερο για την Αθήνα; Μήπως θα ήταν πιο φρόνιμο να κάναμε την επένδυση αυτή σε κάποιο άλλο μέρος της πατρίδας μας;

Η είδηση λέει ότι προωθείται και η δημιουργία νέου ΜΕΛΤ. Μα τέτοιο μουσείο υπάρχει ήδη στο Μοναστηράκι, μάλιστα με το κεντρικό κτίριο, το Τζαμί, το Λουτρό των Αέρηδων και το κτίριο της οδού Πανός. Διαβάζω ότι αυτό το νέο ΜΕΛΤ θα χαρακτηρισθεί μάλιστα σαν την Αυλή των Θαυμάτων, από τα κτίρια του οικοδομικού τετραγώνου γύρω από τις οδούς Αδριανού, Αρεως, Κλάδου και Βρυσακίου στο Μοναστηράκι, όπου προβλέπεται να εγκατασταθεί.

Δεν διεκδικώ ειδίκευση περί τα θεατρικά. Αλλά ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός δεν ξέρω κατά πόσον είναι επιτυχής. Διαβάζω στο Διαδίκτυο ότι το ομώνυμο σπουδαίο έργο, του συγχωρεμένου του Καμπανέλλη, ούτως ή άλλως αναφερόταν σε μια αυλή του Βύρωνα και όχι της περιοχής γύρω στο Μοναστηράκι. Ο ίδιος δε ο συγγραφέας στο σημείωμά του για την παράσταση στο Θέατρο Τέχνης (1957-58) γράφει: «… Η “Αυλή των Θαυμάτων” βασίζεται στην έλλειψη σταθερότητας και σιγουριάς που χαρακτηρίζει τη ζωή του Ελληνα».

Δεν φαίνεται, δηλαδή, ο ίδιος ο συγγραφέας να συνέδεε το έργο με κάποιο συγκεκριμένο μέρος της Ελλάδας. Αν υπάρχει η επιθυμία η δημιουργία αυτού του μουσείου να συνδεθεί με τον Καμπανέλλη, θα μπορούσαμε να σκεφτόμασταν να γινόταν π.χ. στη Νάξο, γενέτειρα του συγγραφέα ή και οπουδήποτε αλλού στη χώρα μας. Η κραυγαλέα ανομοιόμορφη ανάπτυξη της Ελλάδας μας δεν είναι αποτέλεσμα μόνον οικονομικών επιλογών. Ποτέ δεν είναι αργά να αρχίσουμε να τονώνουμε την ελληνική περιφέρεια εις βάρος του υδροκέφαλου τέρατος της Αττικής.

Αφιέρωμα του «Βιβλιοδρομίου»

Ειρήνη Λούβρου

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΛΚΟΣ

Διαβάζοντας στο «Βιβλιοδρόμιο» των «ΝΕΩΝ» (Σαββατοκύριακο, 17-18 Νοεμβρίου 2012) το κείμενο της κυρίας Μικέλας Χαρτουλάρη με τον τίτλο «Εκδοτική άνοιξη καταμεσής της χούντας», το οποίο στηρίζεται στο υλικό του περιοδικού των ΑΣΚΙ «Αρχειοτάξιο» τεύχ. 14, διαπίστωσα με έκπληξη παρασιωπήσεις της αρθρογράφου στη μνήμη προσώπων και στην απαρίθμηση εκδοτικών οίκων.

Συγκεκριμένα, η αρθρογράφος αναφερόμενη στο περιοδικό «Αντί» αποσιωπά απολύτως την παρουσία του εκδότη Αντώνη Καρκαγιάννη, που πρωτοστάτησε στην έκδοση του πρώτου τεύχους, αλλά και των εκδόσεων Ολκός με την επωνυμία των οποίων τότε κυκλοφόρησε εκείνο το ηρωικό τεύχος (βλ. «Αρχειοτάξιο», Λένα Δουκίδου «Το πρώτο “Αντί”, 1972», σελ. 122-125). Αυτό το τεύχος άλλωστε υπήρξε και η αφετηρία της εκδοτικής δραστηριότητας του Ολκού μεσούσης της δικτατορίας, που συνεχίστηκε και στη Μεταπολίτευση με βιβλία πολιτικής κυρίως σκέψης, όπως, μεταξύ πολλών άλλων, τις πρώτες εκδόσεις στην Ελλάδα  των «Φασισμός και δικτατορία» του Ν. Πουλαντζά, «Η ελληνική τραγωδία» του Κ. Τσουκαλά, του Μίκη Θεοδωράκη, του Ράιχ, του Μιλς, του Μαρκούζε κ.ά. Ας σημειωθεί ότι οι εκδόσεις Ολκός υπήρξαν φυτώριο για πολλούς μετέπειτα εκδότες βιβλίων και περιοδικών, όπως το περιοδικό «Ο Πολίτης» αλλά και το «Σύγχρονος κινηματογράφος».

Ευρώπη και εναλλακτικά σχέδια

Κώστας Βουλγαράκης

Η κυβερνητική «τρόικα» μας λέει ότι πρέπει να δώσουμε γη και ύδωρ στους δανειστές μας, γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή. Δηλαδή: ΕΥΡΩ ή ΧΑΟΣ (κάτι μου θυμίζει)!
Η «εφηβική» αντιπολίτευση επιμένει ότι ο κόσμος γυρίζει γύρω από έναν άξονα, που είναι η Ελλάδα, και λίγο να τους απειλήσουμε ότι θα κάνουμε στάση πληρωμών θα καταρρεύσουν τα πάντα!
Ο λαός αηδιασμένος, εξαντλημένος και σε πλήρη σύγχυση, κοιτάζει μία τους μεν να «νομοθετούν» εν ριπή εξοντωτικά μέτρα (που και οι ίδιοι ξέρουν πολύ καλά ότι δεν μπορούν να εφαρμοστούν), και μία τους δε να καλούν σε αντίσταση και απείθεια στα μέτρα, υποσχόμενοι ότι μόλις αναλάβουν θα τα καταργήσουν με ένα μόνο άρθρο νόμου και θα επαναφέρουν τη χώρα στη γνωστή κατάσταση «ευημερίας» της δεκαετίας του ’90 (της ρεμούλας και του βολέματος).
Οι ξένοι δανειστές μας είτε έπαψαν να τρώνε κουτόχορτο είτε έγιναν εντελώς ανάλγητοι και για να δώσουν νέα «πακέτα» απαιτούν πλήρη συμβατική εξασφάλιση και ωμή υποταγή μας, υπό μορφή «οικονομικού προτεκτοράτου». Με απλή επιχειρηματική λογική, κοστολογούν καθημερινά την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ και συμπεριφέρονται ανάλογα.
Εξω οι πάντες και σε όλα τα επίπεδα παραδέχονται ότι έχουν προετοιμάσει Plan B’. Σχέδια για την περίπτωση του Grexit και μόνο εμείς εδώ στην Ελλάδα μακάριοι πλέουμε ακάθεκτοι προς την «αυτοθυσία» (ή αυτοκτονία), φωνάζοντας οι μεν «ή ταν ή επί τας» και οι δε «μολών λαβέ»!
Η απλή λογική (και όχι εξεζητημένες ειδικές γνώσεις ηγεσίας και διοίκησης) επιβάλλει σε κάθε διαδικασία ανάλυσης για λήψη απόφασης να διαθέτεις και ένα εναλλακτικό σχέδιο χειρισμών ή σχέδιο ανάγκης, επιβίωσης, ασφαλείας κ.λπ. Η μη ύπαρξη ενός εθνικού εναλλακτικού σχεδίου, πέραν του ότι αφήνει έναν λαό έρμαιο στη μοίρα – κακομοίρα του, δείχνει ξεκάθαρα και στους ξένους τον μονόδρομο που είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε.
Απλώς και μόνο μια-δυο συσκέψεις σε ηγετικό επίπεδο να είχαν γίνει και κάνα-δυο συζητήσεις να είχαν «διαρρεύσει», για τυχόν εξέταση εναλλακτικής πορείας και χειρισμών της χώρας, αυτό θα ήταν ένα ισχυρό μήνυμα προς τους ξένους.

Λάθη Μεγαλοπρεπή

Ιωάννης Αθ. Μακρής

ΚΑΣΤΕΛΛΙΑ ΠΑΡΝΑΣΣΙΔΑΣ

Σχετικά με την τηλεοπτική σειρά «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής» θα ήθελα να πω ότι φυσικά δεν μας πέφτει λόγος για το πώς οι (Νεό)τουρκοι χρησιμοποιούν τον ενδοξότερο, μετά τον Πορθητή, σουλτάνο τους (πάντως, λέει, ο Ερντογάν οργίστηκε πολύ)· ο οποίος Σουλεϊμάν έφθασε προ των πυλών της Βιέννης, την πολιόρκησε ανεπιτυχώς, και έτσι οι Δυτικοί δεν ευτύχησαν να δοκιμάσουν τον πέλεκυ (χαντζάρα) της δικαιοσύνης του!

Εκείνο που μας ενοχλεί είναι τα τσάτρα πάτρα ελληνικά των υποτίτλων, όσον αφορά κυρίως τους τίτλους και τις προσφωνήσεις των αξιωματούχων που θα έπρεπε να μεταφέρονται στα καθ’ ημάς. Π.χ., ο σουλτάνος, ο Πατισάχ, δεν προσφωνείται «εξοχότατος», αλλά μεγαλειότατος. Τα παιδιά του σουλτάνου, οι υψηλότατοι πρίγκιπες, δεν είναι «ηγεμόνες». Ηγεμονεύουν τα μωρά, και μάλιστα τα… κυοφορούμενα;

Ο επικεφαλής της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου δεν είναι ο οποιοσδήποτε δούκας, αλλά ο Δόγης της Βενετίας. Ο Αγιος Πατήρ, ο Πάπας της Ρώμης, δεν προσφωνείται «μεγαλειότατος», ούτε υπάρχει στα ελληνικά «Πάπας Λίο» [αυτό από άλλη ιστορική (!) σειρά]. Προφανώς ο μεταφραστής εκείνος δεν είχε ιδέα ότι υπήρξε σειρά ολόκληρη παπών με το όνομα Λέων.

Αυτά τα ολίγα αρκούν για να δείξουν ότι για μια καλή μετάφραση χρειάζονται, εκτός από καλή γνώση της ξένης γλώσσας, καλά ελληνικά και προπάντων να ξέρεις… γράμματα.

Απάντηση σε άρθρο

Γιώργος Αϋφαντής

ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ Β’

Στο παραληρηματικό του σχόλιο της 3/12/2012 (στήλη: «Στίγμα») ο κ. Παπαχρήστος αναφέρει ότι «χρημάτισα σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου». Φοβούμαι ότι κρίνει εξ ιδίων, με βάση δικές του απωθημένες, ανεκπλήρωτες(;;;) επιθυμίες. Διότι ευρέως είναι γνωστό στο υπουργείο Εξωτερικών ότι όχι μόνον ουδέποτε υπήρξα σύμβουλος του Γ. Α. Παπανδρέου, αλλά είμαι από τους ελάχιστους που είχαν το σθένος να εκφράσουν, επί παντοδυναμίας του, τη διαφωνία τους προς βασικές παραμέτρους της εξωτερικής του πολιτικής.

Από κυβερνητική πηγή ευθαρσώς ομολογεί ο κ. Παπαχρήστος ότι μεταφέρει τα λεχθέντα στη συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον εν Αθήναις βρετανό πρέσβη. Ενα μόνο έχω να σχολιάσω: είθισται οι δημοσιογράφοι να διασταυρώνουν όσα τους «σφυρίζει» οιοσδήποτε και ιδίως η κυβέρνηση. Οι παπαγάλοι όχι, αυτοί δεν διασταυρώνουν!