Ειδικότητά του να φτιάχνει τάσεις

Το γκρι σακάκι μόνιμο – κι από μέσα πουλοβεράκι μερινό σε τόνους του πράσινου ή του γκρι. Αξύριστος. Ποτέ δεν τον είδε κανείς ούτε με λάπτοπ ούτε με iPad. Τα καλοκαίρια καμιά φορά, στην Τήνο, επιλέγει πορτοκαλί μακό με κόκκινο σορτσάκι – μαγιό. Είναι φανατικός
ΑΕΚτζής. Εχει απόψεις ισχυρές, στα όρια του δογματισμού, υπέρ της επανένωσης της Αριστεράς. Εννοείται πως με τον όρο εννοεί μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το αλαβανικό Μέτωπο και τις συνιστώσες με τις οποίες έχει χρόνια τώρα ανοιχτό δίαυλο. Καμία σχέση με ΠΑΣΟΚ ή ΔΗΜΑΡ.

Γύρω από αυτόν τον άξονα κινούνται και οι θέσεις: «η χρεοκοπία είναι όπλο των αδυνάτων και δεν πρέπει να την εμφανίζουμε ως μπαμπούλα», «το ευρώ δεν είναι φετίχ», «ακόμη κι αν χρεοκοπήσουμε θα το αντέξουμε», «δεν είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε», «η Ευρώπη ούτε αλλάζει ούτε μεταλλάσσεται, μόνο ανατρέπεται».

Εάν όμως υπάρχει κάτι στο οποίο ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι σπεσιαλίστας δεν είναι ούτε η ρητορική ούτε η απήχησή του: η σπεσιαλιτέ του είναι η δημιουργία τάσεων..

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έφτιαξε την πρώτη τάση του Συνασπισμού μετά την διάσπαση με το ΚΚΕ. Εκείνα τα ταραγμένα χρόνια του 1992 ο σημερινός «συντροφικός αντίπαλος» του Αλέξη Τσίπρα δημιούργησε το Αριστερό Ρεύμα.

Οντας ένα από τα αγαπημένα παιδιά του Χαρίλαου Φλωράκη (μαζί με Δημήτρη Καραγκιουλέ, Μαρία Δαμανάκη και Μίμη Ανδρουλάκη), εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά της τότε πλειοψηφίας του Συνασπισμού. Οι ηγεσίες της Μαρίας Δαμανάκης και του Νίκου Κωνσταντόπουλου θυμούνται πολλά από εκείνη την περίοδο. Κυρίως όμως τον τρόπο με τον οποίο το μειοψηφικό – αρχικά – Ρεύμα, εξαπολύοντας πάντα τα βέλη του εξ αριστερών, έγινε σιγά σιγά… πλειοψηφία. Κεντρικό σημείο της κριτικής ήταν μονότονα η επωδός «δεν ανεβαίνουμε γιατί δεν είμαστε αρκετά αριστεροί».

Πώς συστήθηκε τότε η τάση; Μα, πολύ απλά. Καμία σχέση με Συνδιάσκεψη, Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, ψηφοδέλτια σε μέγεθος κουβέρτας μικρού παιδιού και πολλά συμπαρομαρτούντα: κάποια στιγμή κυκλοφόρησε στον τότε Συνασπισμό ένα κείμενο με 6 υπογραφές (μεταξύ των οποίων Λαφαζάνης, Δραγασάκης, Χουντής) ανακοινώνοντας τη δημιουργία της τάσης. Μετά το 2000 η εν λόγω τάση ήταν πλειοψηφική και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, γεννημένος το 1951 στην Ελευσίνα και μαθημένος σε γόνιμες αντιπαραθέσεις από το σπίτι του ακόμη ως πατέρας τριών κοριτσιών, μπαίνει στην Βουλή.

Υπέρμαχος της διαφορετικής άποψης, ακόμη και στη σύγκρουση με τους Ανανεωτικούς του Σ. Λυκούδη και Φ. Κουβέλη, ξάφνιασε – όσους δεν τον ξέρουν – όταν τάχθηκε κατά της αποχώρησής τους από την Κουμουνδούρου.

Η άποψη του σεβασμού στην πλειοψηφία, την οποία επαναλαμβάνουν μονότονα οι σύντροφοί του Δημήτρης Στρατούλης και Αλέκος Καλύβης στη σημερινή «αντιπαράθεση» ιδεών με την πλειοψηφία που συσπειρώνεται συντριπτικά γύρω από τον Τσίπρα, είναι γνήσια. Με την ίδια γνησιότητα όμως θέλει να γίνεται σεβαστή και κατοχυρωμένη και η μειοψηφία.

Φυσικά ήταν βασικός υποστηρικτής της ιδέας του Αλέκου Αλαβάνου να δημιουργηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ποτέ δεν έκρυψε τα αισθήματά του για οτιδήποτε… ΠΑΣΟΚ. Η σύγκρουσή του μάλιστα με τον Αλέξη Τσίπρα, όταν ο σημερινός επικεφαλής του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ είχε προτείνει τον πασοκογενή Αλέξη Μητρόπουλο για υποψήφιο στην Περιφέρεια Αττικής, ήταν σφοδρή.