e-mail

Δεσποινίς Ιουλία, η ληστευμένη

Αγαπητή Φοίβη,

Αντιγράφω, με νόημα, ένα απόσπασμα διηγήματος του Αντον Τσέχοφ, για τέρψη των αναγνωστών:

«Tις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών.
Επρεπε να της δώσω το μισθό της.
– Κάθησε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα.
Θα ‘χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου…
Λοιπόν…
Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα…
– Για σαράντα.
– Οχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες… Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ…
– Δύο μήνες και πέντε μέρες…
– Δύο μήνες ακριβώς… Το ‘χω σημειώσει…
Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές… δε δουλεύετε τις Κυριακές. Επειτα έχουμε τρεις γιορτές…
Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.
– Τρεις γιορτές… μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα… Ο Κόλιας ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα… Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες… Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό… Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας μένουν… Χμ! σαράντα ένα ρούβλια… Σωστά;
Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακόκκινο. Αρχισε να τρέμει το σαγόνι της. Την έπιασε νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη, μα δεν έβγαλε άχνα.
– Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού… Βγάζουμε δύο ρούβλια… Κάνει ακριβότερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, αλλά δεν πειράζει… Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του… Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια… Αλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να ‘χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι’ αυτό σε πληρώνουμε… Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια…
– Οχι, μουρμούρισε η Ιουλία.
– Το ‘χω σημειώσει! Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα.
Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. Κακόμοιρο κορίτσι!
– Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα τρία ρούβλια, από την κυρία.
– Μπα; Δεν τα είχα σημειώσει αυτά.
Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας μένουν έντεκα. Πάρε τα, αγαπητή μου!
Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της. Ευχαριστώ, ψιθύρισε.
Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα-δώθε στο γραφείο. Με έπιασαν τα δαιμόνια μου.
– Και γιατί με ευχαριστείς;
– Για τα χρήματα.
– Μα, διάολε, εγώ σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;
– Οι άλλοι δε μου ‘διναν τίποτα!..
– Σου έκανα μια φάρσα για να σου γίνει σκληρό μάθημα. Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια! Τα είχα έτοιμα! Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου; Μπορείς να ζήσεις σ’ αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου;
Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε».

      Γιάννης Τζ.

Μήπως την κυβερνησάρα μας
τη λένε… Ιουλία, αγαπητέ
Γιάννη; Ή μήπως έτσι λένε τους έλληνες μισθωτούς και συνταξιούχους – όσους απέμειναν τέλος πάντων;

Αντί για έργο… ανεργία

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Ακουσα την είδηση ότι για το επίδομα των μακροχρόνια ανέργων, που είναι διακόσια ευρώ το μήνα, θα επεκταθεί η ηλικιακή γκάμα. Από τα 40 με 65 που είναι σήμερα από το 2014, αν δεν κάνω λάθος (ίσως και νωρίτερα), το επίδομα θα δίνεται σε όλους τους μακροχρόνια ανέργους πάνω από είκοσι.

Πολύ καλό και σωστό το μέτρο και θα προσφέρει μια κάποια, ελάχιστη έστω, ανακούφιση στις εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια ανέργους στη δοκιμαζόμενη χώρα μας, που όλο και αυξάνονται και όλο και κατεβαίνει ο μέσος όρος ηλικίας τους, οπότε πολύ σωστά κατεβάζουν το όριο.

Εκείνο όμως που σκέφτηκα και κάθησα και υπολόγισα είναι ότι με τόσους ανέργους που έχουμε, επίσημα ή ανεπίσημα πάνω
από ενάμισι – δύο εκατομμύρια (αν δεν είναι και πολλοί παραπάνω αλλά οι πολιτικοί μας κάνουν πως δεν τους βλέπουν) κάθε μήνα θα δίνονται κάπου 400 εκατομμύρια ευρώ! Κάθε χρόνο 4,8 δισεκατομμύρια ευρώ, άντε να είναι κάπως λιγότερα.

Αν αυτά τα λεφτά ή αντίστοιχα που καταλήγουν στα χέρια των ανέργων δίνονταν για να υπάρξουν θέσεις εργασίας και ανάπτυξη στον τομέα της επιχειρηματικότητας, δεν θα βρίσκανε όλοι αυτοί οι άνθρωποι δουλειά αντί να περιμένουν το όποιο ξεροκόμματο τους πετάει ένα ανερμάτιστο κράτος;

      Ευχαριστώ, Δάφνη Ζήση

Το τραγούδησε και η Γλυκερία, αγαπητή Δάφνη: «Μες στις πλατείες με τσέπη άδεια / στήνουν οι άνεργοι χορούς τα βράδια. / Πού πας, Αλίκη, σ’ αυτούς τους δρόμους; / Γέμισε η άσφαλτος γυαλιά και νόμους».