e-mail

Το όνειρο έγινε συναλλαγή…

Προς Φοίβη Αθηναίου.

«Απεβίωσε χτες, σε ηλικία 82 χρόνων, ο συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος. Γεννημένος στην Καβάλα, από γονείς καπνεργάτες, έζησε τα παιδικά του χρόνια σε μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες. Στα Γιαννιτσά, όπου τον στέλνει ο Ερυθρός Σταυρός, μαζί με άλλα παιδιά για να γλιτώσουν από την πείνα της Κατοχής, περνάει στο ΕΑΜ, ενώ πέρασε για λίγο και από το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Με το έργο του βεβαίως στην πορεία δε στάθηκε στο πλευρό των λαϊκών αγώνων και της δράσης των κομμουνιστών, αφού δεν πίστευε στη διέξοδο της ταξικής πάλης, ενώ βρήκε “στέγη” στη λεγόμενη “ανανεωτική” Αριστερά».

Αυτή είναι η τυπική αναφορά, έτσι για τα μάτια του κόσμου, καταχωνιασμένη στα εσωτερικά του «Ριζοσπάστη», της κομματικής εφημερίδας του ΚΚΕ. Αυτή είναι η μικρόψυχη στάση απέναντι στον πρόσφατο θάνατο του ανθρώπου, αγωνιστή και συγγραφέα Χρόνη Μίσσιου.

Ετσι, μ’ αυτό το ήθος κι αυτή τη μικρότητα, απευθύνεται «το κόμμα του λαού» στην ελληνική κοινωνία και κυρίως στη νεολαία, υποτιμώντας και μειώνοντας αριστερούς και προοδευτικούς ανθρώπους, που θυσίασαν τα καλύτερα και δημιουργικότερα χρόνια τη ζωή τους γιατί οραματίστηκαν έναν καλύτερο κόσμο και προ παντός δεν εξαγόρασαν τους αγώνες τους, για ιδιοτελείς σκοπούς και αξιώματα;

Φαίνεται πως για το ΚΚΕ, αριστεροί και αγωνιστές, που «στέκονται στο πλευρό του λαού», αναγνωρίζονται μόνο αυτοί που συντάσσονται στις τάξεις του και υπακούουν άκριτα στις επιταγές της αλάνθαστης ηγεσίας του. Οι άλλοι είναι ταξικοί εχθροί και αντίπαλοι!

Ας πούμε λοιπόν, για να κατανοήσουμε καλύτερα τη στάση του κόμματος στην προκειμένη περίπτωση, ότι ο Χρόνης Μίσσιος δεν είχε, δυστυχώς, το αγωνιστικό φρόνημα και ανάστημα… της Κανέλλη ή του Μεντρέκα!!

Ο Χρόνης Μίσσιος αγωνίστηκε στην Αντίσταση και στον Δημοκρατικό Στρατό, βασανίστηκε, εξορίστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο, γλίτωσε το εκτελεστικό απόσπασμα, «φιλοξενήθηκε» σε όλα τα κάτεργα και στα ξερονήσια για δεκαετίες. Στη φυλακή έμαθε να γράφει και να διαβάζει.

Με τους αγώνες και το έργο του, που είχε απήχηση και αγαπήθηκε από το ευρύ κοινό, έδειξε ότι ο κομματικός φανατισμός η ταλιμπανική αντίληψη της αριστερής ορθοδοξίας και της μόνης αλήθειας, που υπαγορεύονται απ’ την αγκυλωμένη κομματική ηγεσία, δεν έχουν θέση σε δημοκρατικά κόμματα και δεν οδηγούν πουθενά.

Ντροπή για τη μεγάλη απρέπεια και ασέβεια απέναντι σ’ έναν σπάνιο και έντιμο αγωνιστή της Αριστεράς.

Φαλαγκάρας Σταύρος, εκπαιδευτικός

Για δύο πράγματα δεν επιτρέπεται, λέει, να μιλάς σ’ αυτό το κόμμα: για τα οικονομικά του και για την αυθεντική, τη βεριτάμπλ αριστερίλα. Μόνον τον ρεβιζιονισμό, αγαπητέ Σταύρο, επιτρέπεται να πιάνεις στο στόμα σου για να… τον φτύνεις. Οπως είχε γράψει και ο θεσσαλονικιός ποιητής Τόλης Νικηφόρου, απευθυνόμενος στα συντρόφια, τα παλιόπαιδα, τα ατίθασα: «…Φέρνετε τις παλάμες σας στο πρόσωπο / κλείνετε με απόγνωση τα μάτια / εγώ ωστόσο εισχωρώ, / τοποθετώ κατάντικρυ ένα αμείλιχτο καθρέφτη / Και τότε κλαίτε απαρηγόρητα / για τ’ όνειρο που μετατρέψατε / σε καθημερινή συναλλαγή / και για τον κόσμο που δεν άλλαξε / με την αφόρητη συναίσθηση / πως είστε τελικά συνένοχοι. / Παλιοί μου σύντροφοι, απελπιστείτε / μάταιη είναι κάθε απόπειρα φυγής / οι πιο κοινές ασήμαντές μου πράξεις / δολοφονούν τον ύπνο σας».

Ανάπηρες εξουσίες
(ή λαοκρατίες;)

Για Φοίβη.

Στην Ελλάδα του 2012 αν βγει κανείς μια βόλτα στις αγορές το μόνο σίγουρο είναι ότι έχει τη μελαγχολία στο τσεπάκι καθώς η σειρά καταστημάτων «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» έχει γίνει η πιο πετυχημένη πανελληνίως ενώ τα συσσίτια έχουν μετατραπεί σε πολυσύχναστα «εστιατόρια».

Την ιδία ώρα βέβαια σε καφετέριες και μπαράκια επικρατεί το αδιαχώρητο, άλλωστε οι περισσότεροι από μας έχουμε ακόμα ένα δυομισάευρο να διαθέσουμε για φραπέ.

Για πολλούς αυτή η νοοτροπία του καφέ ισοδυναμεί με την πλήρη αποχαύνωση του Νεοέλληνα και την πλήρη ανυπαρξία αντίδρασης ενάντια σε όσα διαδραματίζονται. Μισθοί – κατ’ ευφημισμόν ο όρος – πείνας οι οποίοι, κυρίως από τις νεότερες γενιές, γίνονται αποδεκτοί καθώς, όπως λέγεται, «έτσι έχουν οι εποχές».

Εχουμε μάθει να ζητάμε ελάχιστα και να είμαστε ευχαριστημένοι με ακόμα λιγότερα, ανεξαρτήτως προσόντων. Αρκούμαστε στη στοιχειώδη επιβίωση έχοντας απολέσει από το λεξιλόγιό μας τον όρο «ευημερία» και εξυπηρετώντας τις διάφορες φράξιες που πλέον ποδηγετούν ολόκληρη την κοινωνία. Ολα αυτά είναι λίγο έως πολύ γνωστά· το απορίας άξιον όμως είναι γιατί κανένας από όλους εμάς δεν αντιδρά. Οχι με μια απεργία για μια ημέρα και διασκορπισμένοι σε τρεις τέσσερις συγκεντρώσεις αλλά όλοι μαζί ενωμένοι σαν γροθιά ενάντια στο ισχύον ξενοκίνητο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι.

Ο Ελληνας, αν θέλει, μπορεί! Αυτό μάθαμε από την Ιστορία, αυτό μας μάθαιναν και οι γονείς μας, της γενιάς του Πολυτεχνείου, αυτή η σκέψη θα έπρεπε να είναι το εφαλτήριο της προσπάθειάς μας να διαφυλάξουμε τα όνειρα και το μέλλον μας!

Πριν λοιπόν ο καθένας από μας πάει για τον επόμενο καφέ του, παρακολουθώντας άπραγος τις εξελίξεις, θα ήταν επιβεβλημένο να αναρωτηθεί μήπως έχει έρθει η ώρα να αλλάξουμε οι ίδιοι τη μοίρα μας…

Αθηνά Μαρία Λαοπόδη, φοιτήτρια Ιατρικής

Λίγους στίχους του Κώστα Τριπολίτη, αγαπητή Αθηνά Μαρία, προς επίρρωσιν: «Μια ανάπηρη εξουσία / τουφεκίζει τις βδομάδες / σε αργή αυτοκτονία / να τραβάει τις Ελλάδες / του θανάτου η συντεχνία» (ή οι φράξιες)…