[Ανορθόδοξα] Το κάτι σαν πορνό της ειλικρίνειας

Ήταν «πολιτικό ατόπημα», όπως χαρακτήρισε ο κ. Παπαδημούλης την αυτοβιογραφική αποκάλυψη Τατσόπουλου; Ενδεχομένως. Ομως ποιος βρήκε τον «τόπο» του πολιτικού λόγου στην Ελλάδα του 2012 για να τον χάσει ο υπερδραστήριος βουλευτής και συγγραφέας; Ηταν «κτηνώδης και υποτιμητική για τις γυναίκες;», όπως αφόρισε ο κ. Πάγκαλος; Υπερβολές. Το «έχω πάει με τη μισή Αθήνα» είναι στερεότυπο για τη γενιά στην οποία ανήκει ο αυτοβιογραφούμενος και η οποία πάντα αντιμετώπιζε τις επιδόσεις στον τομέα σαν περγαμηνή επιτυχίας. Κάτι σαν απόκτηση Καγιέν στο πιο τρυφερό, πιο οικονομικό και ελαφρώς ανέμελο. Δεν θα σταθώ ούτε στα πάμπολλα σχόλια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα αστεία που θυμίζουν Κυριακή απόγευμα στο κέντρο εκπαίδευσης στην Κόρινθο και ατμόσφαιρα αποδυτηρίων σε αγώνα ποδοσφαίρου.
Ας αφήσουμε κατά μέρος και την παράπλευρη απώλεια, την απαξίωση της ομοφυλοφιλίας που επισημάνθηκε από τους πιο προωθημένους σχολιαστές. Στο κάτω κάτω, όπως ο ένας έχει το δικαίωμα όχι μόνο να είναι αλλά και να δηλώνει πως είναι ομοφυλόφιλος, έτσι κι ο άλλος διατηρεί το δικαίωμα, χωρίς να θίξει κανέναν, να δηλώνει πως προτιμάει ερωτικά το άλλο φύλο από το δικό του.
Εκείνο όμως που δυσκολεύομαι να αποδεχθώ είναι τα όρια του δημόσιου λόγου που ο ίδιος ο Τατσόπουλος χάραξε για να απαντήσει στους επικριτές του: «Βαράτε, σας υπόσχομαι να μιλάω σαν τον Αβραμόπουλο, υποκριτές του κώλου». Οπου εννοεί ότι το ύφος του Αβραμόπουλου συνδυάζει όλες τις αρετές του δημόσιου λόγου, τη σπουδαιοφάνεια, τη σοβαροφάνεια, την κενολογία και κατά συνέπεια την υποκρισία.
Σκέφτηκα πως ο Τατσόπουλος δικαίως εξεγείρεται όταν αντιλαμβάνεται ότι πολλοί θεωρούν πως ζήτησε την ψήφο του λαού για να προσθέσει έναν ακόμη κλώνο του καβαφικού Ηγεμόνα εκ Δυτικής Λιβύης στη συλλογή μας. Οχι, αυτός εξελέγη για να σπάσει τα ταμπού, να μιλάει έξω από τα δόντια και να φέρει τον φρέσκο αέρα της ειλικρίνειας στην πένθιμη, βαρετή και αφόρητα κουραστική υποκρισία του δημόσιου λόγου. Εξάλλου, όπως ο ίδιος το διευκρίνισε, δεν ανήκει σε καμία εκ των συνιστωσών που θα μας κυβερνήσουν. Παραμένει συνεργαζόμενος, όπως υπήρξε κάποτε ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Διατηρεί για τον εαυτό του το δικαίωμα να μιλάει ελεύθερα. Τι να τα κάνεις τα λεφτά όταν δεν έχεις φράγκο; Τι να την κάνεις την ειλικρίνεια όταν το μόνο που έχεις να πεις είναι πως «σωραίος» είσαι και μάγκας και καραμπουζουκλής και ως εκ τούτου ο μισός γυναικείος πληθυσμός της μεγάλης πόλης μας δεν σε αφήνει σε ησυχία; Και μήπως η εναλλακτική στην υποκρισία της ευπρέπειας είναι η ειλικρίνεια της απρέπειας, αυτό το κάτι σαν πορνό του σώψυχου που βγαίνει ακατέργαστο και σε βαράει σαν χαστούκι;
Και να θυμίσω στον ποιητή ότι και η πρόζα της ειλικρίνειας θέλει δουλειά, κι ότι το ύφος είναι ήθος; Ή μήπως να δηλώσω υπευθύνως ότι αρνούμαι να δεχθώ έναν ακόμη  τύπο ο οποίος με εκβιάζει ότι ή θα μιλάω σαν Τατσόπουλος ή θα μιλάω σαν Αβραμόπουλος; Και σε τι διαφέρει η αυταρέσκεια του ενός από την αυταρέσκεια του άλλου; Και τι στην ευχή προσφέρει στην έρημη χώρα αυτού του είδους η ελευθερία; Μια εναλλακτική μορφή διασκέδασης, θα μου πείτε.