Κάτι περισσότερο από μία ομάδα

Εχει γίνει πλέον παράδοση. Οταν το ρολόι του Καμπ Νου, του γηπέδου της Μπαρτσελόνα, δείχνει στη διάρκεια κάθε αγώνα 17′.14″» οι δεκάδες χιλιάδες θεατές ξεσπούν σε ένα και μόνο σύνθημα: «Ανεξαρτησία!» Αυτό φυσικά δεν έχει να κάνει με τις ντρίμπλες του Μέσι ή τις πάσες του Τσάβι αλλά με τις μεγάλες διαστάσεις που παίρνει το κίνημα που ζητεί να ανεξαρτητοποιηθεί η Καταλωνία από την Ισπανία.

Περισσότερο από ποτέ, η Μπαρτσελόνα ανταποκρίνεται στο σύνθημά της να είναι «Κάτι περισσότερο από μια ομάδα» (Més que un club) για αυτή την εύπορη βορειοανατολική περιοχή της Ισπανίας, καθώς η οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα υποδαυλίζει το αυτονομιστικό κίνημα.

Ο Ενρίκ Πουγιόλ είναι μέλος της Μπάρτσα όλη του τη ζωή και βρισκόταν στο Καμπ Νου πριν από λίγες ημέρες για το παιχνίδι εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης. Φορώντας τη φανέλα της ομάδας ήταν ένας από εκείνους που κρατούσαν την «εστελάδα», τη σημαία της ανεξαρτησίας με το λευκό αστέρι μέσα στο μπλε τρίγωνο. «Ηταν υπέροχη η αίσθηση να βλέπεις το Καμπ Νου με εκατοντάδες τέτοιες σημαίες να κυματίζουν», λέει. «Η Μπάρτσα είναι περισσότερο από ομάδα λόγω των αξιών που εκπροσωπεί. Συνδέεται με την καταλανική κουλτούρα. Υπ’ αυτή την έννοια είναι μια ομάδα και ένας κοινωνικός θεσμός που λειτουργεί όπως η σημαία μας». Η Μπαρτσελόνα θεωρείται προπύργιο της καταλανικής ταυτότητας από τη δικτατορία του Φράνκο, όταν οι Καταλανοί δεν μπορούσαν να μιλούν τη γλώσσα τους, να τη διδάσκουν ή να γράφουν βιβλία σε αυτήν. Ο διάσημος καταλανός συγγραφέας Μανουέλ Βάσκες Μονταλμπάν αποκάλεσε την ομάδα «άοπλο συμβολικό στρατό της Καταλωνίας».

Η κιτρινοκόκκινη σημαία της Καταλωνίας, γνωστή ως σενιέρα, εμφανίζεται και αυτή συχνά στις κερκίδες και η διοίκηση της Μπάρτσα αρνείται να διαψεύσει ή να επιβεβαιώσει ότι οι εμφανίσεις της επόμενης σεζόν θα βασιστούν σε αυτά τα χρώματα. Πάντως είναι και η κραυγή ανεξαρτησίας στο 17′.14″» των παιχνιδιών, που αναφέρεται στο έτος 1714, όταν η Βαρκελώνη κατακτήθηκε από τα στρατεύματα του Φίλιππου Ε’ στον πόλεμο της ισπανικής διαδοχής.

Ο ισπανικός εμφύλιος στα τέλη της δεκαετίας του ’30 και η δικτατορία που ακολούθησε μέχρι τον θάνατο του στρατηγού Φράνκο, το 1975, χάραξαν την πορεία της ομάδας. Οι στρατιώτες του Φράνκο σκότωσαν τον πρόεδρο της Μπάρτσα το 1936 και η ομάδα αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομά της στην ισπανική εκδοχή του.

Η Ρεάλ Μαδρίτης ταυτίστηκε με το καθεστώς αλλά η Μπαρτσελόνα για πολλούς εκπροσωπούσε την καταλανική αντιφασιστική αντίσταση.  «Υπό τον Φράνκο οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να φωνάξουν “Ζήτω η Καταλωνία” αλλά μπορούσαν να φωνάξουν “Ζήτω η Μπάρτσα” στα καταλανικά», λέει ο δημοσιογράφος Ερνεστ Φολς. «Το σύνθημα έγινε ένας κωδικός έκφρασης της καταλανικής περηφάνιας».