[Ανορθόδοξα] Το παρακράτος της εκπαίδευσης

Δεν λέω, είναι σαφώς αντιδημοκρατικό να υποχρεώνεις μέλη του διδακτικού προσωπικού ενός τεχνολογικού ιδρύματος όπως είναι το ΕΜΠ να μάθουν να χειρίζονται ηλεκτρονικούς υπολογιστές για να ψηφίσουν για τη διοίκησή τους. Είναι αντιδημοκρατικό να στερείς από την ακαδημαϊκή κοινότητα τη φυσική παρουσία της κάλπης την οποία μπορείς να αρπάξεις, να σπάσεις ή να κάψεις. Ως γνωστόν, ο τεχνοφασισμός μετατρέπει τον άνθρωπο, με κεφαλαίο το άλφα, σε άυλη οντότητα, η οποία ούτε μια κουκούλα δεν μπορεί να φορέσει. Είναι εξίσου αντιδημοκρατικό να στερείς από την πανεπιστημιακή κοινότητα το δικαίωμα να κυκλοφορεί μες στα σκουπίδια. Και η καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ που υποχρέωσε, διά της βίας υποθέτω, τους φοιτητές της να καθαρίσουν το περιβάλλον, μπορεί να μη διαθέτει πολιτική συνείδηση, μπορεί να μην ξέρει ότι το δικαίωμα στην απεργία είναι ιερό, όμως θα πρέπει κάποτε να μάθει πως υπάρχουν και ανθρώπινα δικαιώματα. Και είναι ανθρώπινο δικαίωμα να προπηλακίζεις και να ασκείς σωματική βία όποτε εσύ, και μόνον εσύ, κρίνεις.

Ας αφήσουμε όμως κατά μέρος την κωμικοτραγική γραφικότητα των μικροσυμφερόντων που λεηλατούν τη δημόσια ζωή και καταπονούν το ηθικό της. Πόση αγριότητα και πόση κουτοπονηριά αντέχουμε ακόμη να καταναλώσουμε; Τόση όση επιτρέπει και στους υποστηρικτές της δημοκρατικής νομιμότητας να γίνουν κι αυτοί γραφικοί. Γιατί αυτό που συμβαίνει στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας είναι κάτι παραπάνω από ένα ακόμη σύμπτωμα της θεσμοθετημένης ανομίας. Είναι ο σπασμός της χώρας που καταρρέει περιμένοντας τη δόση της. Πώς είναι δυνατόν, όταν ο κόσμος γύρω σου γκρεμίζεται, εσύ που υποτίθεται πως είσαι πανεπιστημιακός δάσκαλος να δίνεις τον υπέρ πάντων αγώνα για τον τρόπο εκλογής της διοίκησης των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων; Είναι δυνατόν να τους βλέπεις να ασχολούνται με τη διαδικασία όταν θα έπρεπε, πρώτοι αυτοί υποτίθεται, να εργάζονται για τις προϋποθέσεις αυτού του μέλλοντος που μόνο με μέλλον δεν μοιάζει; Κι αν αυτοί συμπεριφέρονται σαν τρωγλοδύτες του κόσμου τους, γιατί να περιμένεις μεγαλύτερη σοφία από τους εργάτες της καθαριότητας; Κι αν αυτοί συμπεριφέρονται σαν τραμπούκοι του παρακράτους της εκπαίδευσης, γιατί να περιμένεις καλύτερη συμπεριφορά από εκείνον τον μανιασμένο συνδικαλιστή του δήμου στα Τρίκαλα;

Ελάτε τώρα. Για ποια εθνική αξιοπρέπεια μιλάμε και για ποια εθνική ταπείνωση; Οπου αξιοπρέπεια είναι να έχει το δικαίωμα ο τάδε κύριος καθηγητής να αφήνει τους επίλεκτους να κάνουν κατάληψη στο γραφείο του. Τρία χρόνια τώρα, τι λέω, είκοσι, τριάντα χρόνια τώρα, οι εκπαιδευτικοί μιλούν για όλα, για τον καπιταλισμό, για τον ιμπεριαλισμό, για τον σιωνισμό, για την κρίση – μόνο για την παιδεία δεν μιλάνε. Για ποια παιδεία θα μου πείτε; Γι’ αυτή που σε περιόδους κρίσης είναι το τελευταίο καταφύγιο της κοινωνίας που παραπαίει. Είναι η ελπίδα πως κάποτε θα οργανώσουμε κοινές αξίες. Και σ’ αυτό το έργο οφείλουν να αφοσιωθούν οι εκπαιδευτικοί όποτε καταφέρουν να χτυπήσουν το παρακράτος που τους υπονομεύει.