[Το πνεύμα του τόνου] Μποτίλιες στο πέλαγο

Οπως οι ναυαγοί στέλνουν από τις βραχώδεις ακτές κάποιων χαμένων στον Ειρηνικό παρθένων νήσων μποτίλιες στο πέλαγο, έτσι και μερικοί εξόριστοι στην εποχή τους και στον τόπο τους ποιητές, στοχαστές και ευαίσθητοι άνθρωποι τολμούν να στέλνουν μηνύματα προς τις πυκνοκατοικημένες περιοχές των σύγχρονων κοινωνιών. Και τι τάχα να λένε τα μηνύματα; Μια λέξη μόνο, την απάντηση του Οιδίποδα που έλυσε και διέλυσε το αίνιγμα της Σφίγγας: «Ανθρωπος». Ενα τέτοιο μύνυμα απευθύνει στην πλήθουσα αγορά της έρμης πατρίδας μας ο Θανάσης Νιάρχος με τα σπαρακτικά του μικρά αλλά καίρια δοκίμια που πρωτοείδαν το φως σ’ αυτή τη φιλόξενη (κυριολεκτικά) εφημερίδα. Τώρα συγκεντρωμένα σ’ έναν κομψό τόμο με πρόλογο του φίλου και ευαίσθητου παλμογράφου της πολιτικής μας ζωής, του Φώτη Κουβέλη, με τίτλο «Το Τζιβαέρι της ξενιτιάς», ο Νιάρχος με τη φροντίδα του φιλόστοργου σε εκδηλώσεις βαθιάς φιλαλληλίας εκδοτικού οίκου Οδός Πανός του Γ. Χρονά, μας στέλνει την ανοιχτή του αγκαλιά για να εύρουν εκεί παρηγοριά, ζεστασιά, συμπάθεια και αλληλεγγύη, θωπεία και γαλήνιο ύπνο χωρίς εφιάλτες οι συμπολίτες μας φυγάδες, πρόσφυγες, μετανάστες, οι «ξένοι» μας. Σε μια χώρα που αποθέωσε τη φιλοξενία ανάγοντάς την σε ιερότητα, σε μια χώρα που ένα από τα προσωνύμια του υπέρτατου θεού ήταν Ξένιος Ζευς, σε μια χώρα που από την αρχαιότητα έως τη δεκαετία του ’60 του περασμένου αιώνα έζησε σε «ξένα έθνη» όπως μελώδησε ο Κάλβος, σε μια χώρα όπου τα τραγούδια της ξενιτιάς είναι διπλάσια από τα μοιρολόγια και τα ερωτικά. Σε μια χώρα όπου κυριαρχεί η περιπλάνηση του οδυσσειακού ανθρώπου, βιβλία σαν του Νιάρχου είναι πολιτική πράξη και ηθικό πρόταγμα.