Ο Νταλί των ρεκόρ στο Παρίσι

«Απληστος για δολάρια», όπως τον αποκάλεσε ο ιδρυτής του σουρεαλισμού Αντρέ Μπρετόν αναγραμματίζοντας το όνομά του (Avida Dollars), ή μια καλλιτεχνική ιδιοφυΐα που σφράγισε με τις ιδέες του την τέχνη του 20ού αιώνα και επηρέασε από τον Αντι Γουόρχολ έως τον Τζεφ Κουνς; Αριστερός ή λάτρης του Χίλτερ, τον οποίο ζωγράφισε, και του δικτάτορα της Ισπανίας Φράνκο;

Αν ήταν θεός θα ήταν ο Ιανός με τα δύο πρόσωπα. Υπήρξε, όμως, ένας από τους πιο σημαντικούς, εκκεντρικούς και διάσημους καλλιτέχνες, καθώς κατάφερε με τις εμμονές του, το εντυπωσιακό μουστάκι του και τη λατρεία του για δημοσιότητα να μείνει το όνομά του ανεξίτηλο στην ιστορία της τέχνης και όχι μόνο. Ο Σαλβαντόρ Νταλί, 23 χρόνια μετά τον θάνατό του, «επιστρέφει» στο προσκήνιο με τη μεγαλύτερη αναδρομική έκθεση έργων του της τελευταίας 30ετίας, στο Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι. Η έκθεση του 1979 είχε σημειώσει ρεκόρ επισκεψιμότητας – 8.000 επισκέπτες ημερησίως – το οποίο δεν έχει έως σήμερα ξεπεραστεί.

Από τα διάσημα λειωμένα ρολόγια του, που ο ίδιος είχε παραδεχτεί πως είχε εμπνευστεί παρατηρώντας το γαλλικό τυρί καμαμπέρ να λειώνει κάτω από τον ήλιο, έως τις διαφημίσεις στις οποίες είχε συμμετάσχει (αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι στη Γαλλία της δεκαετίας του ’60 ήταν γνωστός περισσότερο διότι το πρόσωπό του εμφανιζόταν στη συσκευασία σοκολάτας με την ατάκα «Είμαι τρελός» παρά ως ζωγράφος), 120 έργα έχουν συγκεντρωθεί για να αναδείξουν τον Νταλί ως ζωγράφο, χαράκτη, εικονογράφο, γλύπτη και σκηνογράφο.

Εβδομήντα χρόνια καριέρας λοιπόν, σε μια έκθεση-υπερπαραγωγή, παρουσιάζουν τον «καλό» και τον «κακό» Σαλβαντόρ Νταλί. Τον καλλιτέχνη που δήλωνε πως «στα έξι μου ήθελα να γίνω μάγειρας. Στα εφτά, Ναπολέων. Οι φιλοδοξίες μου δεν έπαψαν ποτέ να μεγαλώνουν». Και βεβαίως από ένα τέτοιο γεγονός που αναμένεται να προσελκύσει χιλιάδες επισκεπτών δεν θα μπορούσε να λείπει και ο ίδιος ο οικοδοσπέτης, ο οποίος εμφανίζεται σε μια γιγαντίαια οθόνη για να «παίξει» με τους επισκέπτες και να φωτογραφηθεί μαζί τους.