«Σκασίματα ηχο-μολότοφ»!

Ο στόχος του Τζον Κέιτζ ήταν ο ήχος και τα μουσικά συμβάντα σαν αυτόνομες εμπειρίες για τον ακροατή. Οπως και η δύναμη του τυχαίου και εκείνου που δεν έχει ταμπέλες και δεν προσδιορίζεται. Που είχε για εκείνον μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το «στημένο», προκατασκευασμένο και προσδιοριζόμενο. Ηταν προτιμότερο για εκείνον να «προετοιμάζει» τα πιάνα για τα έργα του, σφηνώνοντας βίδες στις χορδές (φωτογραφία επάνω) ή γράφοντας έργα «για οποιονδήποτε αριθμό εκτελεστών, οποιουσδήποτε ήχους ή συνδυασμούς ήχων που μπορούν να παραχθούν με κάθε μέσο». Δεν είναι τυχαίο ότι και έλληνες – και διεθνείς – συνθέτες, όπως ο Ιάννης Ξενάκης και ο Γιάννης Χρήστου, προχώρησαν πάνω στις ιδέες του Τζον Κέιτζ, βάζοντας τη μουσική στους δαιδάλους των μαθηματικών ή ευελπιστώντας να τη βγάλουν από τις συμβατικές αίθουσες και φόρμες. Ενώ μουσικοί όπως ο Γρηγόρης Σεμιτέκολο, φίλος του Κέιτζ, και ο Σάκης Παπαδημητρίου με «Το “άλλο” πιάνο» του (εκδ. Συν και Πλην) ακολούθησαν τον δρόμο που έδειξε εκείνος. Ο δεύτερος βλέποντας – ή μάλλον δείχνοντας στο κοινό – το πιάνο ως «άρπα, γλυπτό, γυμναστήριο, γκονγκ, εκρηκτική ύλη, έγχορδο, θεατρική σκηνή, κρουστό, καταφύγιο, κρεβάτι, μεταλλόφωνο, σαντούρι» με προσταγές για «καρατο-φόρτε», «αναρχικά αρπέζ», «σκασίματα ηχο-μολότοφ».