[Επιφυλλίδα] Ανακουφιστική, φιλάνθρωπη επαιτεία

Τους γνωρίζουμε και μας γνωρίζουν όλους μας. Μπορεί να είναι δεκάδες και εμείς να είμαστε χιλιάδες αλλά μας ξέρουν τόσο καλά όσο δεν μας ξέρουν η μάνα μας και ο πατέρας μας. Στην Πανεπιστημίου, στην Ακαδημίας, στου Μακρυγιάννη, στην Σταδίου (μόνο στην περιοχή της Ομόνοιας μπερδεύονται κάπως τα πράγματα), στην Σόλωνος, στην Σκουφά, στην Χαριλάου Τρικούπη.

Σε μια σύναξη τριών – τεσσάρων ανθρώπων, δεν θα πλησιάσουν ποτέ εκείνον που είχε αρνηθεί στο παρελθόν να τους βοηθήσει. Θα πάνε κατευθείαν στον άγνωστό τους της σύναξης, αγνοώντας επιδεικτικά εκείνον που ήδη γνωρίζουν λόγω της άρνησής του. Η επικοινωνία τους μαζί μας γίνεται στο φτερό. Ξέρουν τους χώρους που σε κάνουν πιο ευαίσθητο απ’ ό,τι συνήθως είσαι. Λόγου χάριν, την ώρα που έχεις ετοιμαστεί να επικοινωνήσεις άμεσα με τους φίλους σου, όπως στην είσοδο ενός θεάτρου ή σε μια καφετέρια που το εξομολογητικό σου ύφος δείχνει ότι μπορεί να νιώσεις καλύτερα τη δυστυχία των άλλων.

Αν προσέξεις μάλιστα θα παρατηρήσεις πως χάνονται συνήθως το καλοκαίρι όχι βέβαια γιατί υποφέρουν με τη ζέστη αλλά γιατί ξέρουν πολύ καλά πως όταν είναι κανείς εκνευρισμένος δεν έχει καμιά διάθεση να φανεί ελεήμων. Με λίγα λόγια, αντί να τους χειριζόμαστε όπως νομίζουμε, μας χειρίζονται απολύτως. Μας τρομάζει ο αριθμός τους που έχει επικίνδυνα αυξηθεί αλλά κατά βάθος, όσο και αν δεν το ομολογούμε, η εικόνα τους στερεώνει μέσα μας μια τάξη πραγμάτων τόσο αναγκαία για την καθημερινότητά μας.

Χωρίς να χρησιμοποιούν Μετρό, λίγο αργότερα αφού τους έχεις δει στην Σόλωνος, θα τους δεις στην είσοδο του Ηρωδείου. Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ο τρόπος που επιμένουν όταν ξέρουν πως το αποτέλεσμα θα είναι για τους ίδιους αρνητικό.

Σε αντίθεση με τις Τσιγγάνες που ζητούν τσιγάρο από κεκτημένη ταχύτητα ενώ ξέρουν ότι κανένας δεν θα τους το δώσει, προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους, έκφραση προσώπου, κίνηση και προπαντός βλέμμα, με έναν τρόπο ώστε να αντιστρέφεται σχεδόν πάντα η διάθεσή σου και ενώ ένιωθες σκληρόκαρδος να αποδεικνύεσαι ελεήμων. Δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς συγκλονιστικότερη επένδυση από εκείνη ενός νέου με κομμένο πόδι που φίλος τού ενεχείρισε ένα σεβαστό – για την περίσταση και προπαντός για την εποχή – ποσό: 50 ευρώ!

Οταν ο φίλος απομακρύνθηκε βιαστικά και δεν θα μπορούσε κανείς πια να τον προσέξει, γύρισε το κεφάλι του μήπως και διακρίνει τη σιλουέτα του νέου με το κομμένο πόδι. Και είδε τον νέο ακινητοποιημένο στη θέση όπου τον είχε ελεήσει να του στέλνει από μακριά τρυφερά την ευγνωμοσύνη του. Νέοι ή ηλικιωμένοι, άνδρες ή γυναίκες, μιλάμε για μια συνομοταξία ανθρώπων που αν η κοινωνία διέθετε ίχνος όχι ανθρωπιάς αλλά εξυπνάδας θα τους εξέλισσε σε ένα είδος στηθοσκόπων προκειμένου να μαθαίναμε επιτέλους τι είδους κουμάσι είναι ο καθένας μας.

Αν μπορούσαν να εκφράσουν την εμπειρία τους χάρη στη σχέση που αποκτούν στη στιγμιαία επαφή μαζί μας, θα ήταν οι πολυτιμότεροι συμπαραστάτες μας όσον αφορά στις επιλογές μας είτε πρόκειται για φίλο, για γάμο, για δουλειά. Μοιάζουν σαν απεσταλμένοι – άγνωστο από πού – ερμηνευτές που η επαιτεία τους φαίνεται να ανακουφίζει περισσότερο εμάς παρά τους ίδιους.