Ξένος «τσάρος» για τη φοροδιαφυγή;

Τεράστιο είναι το ενδιαφέρον του ξένου Τύπου για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Προτού τελικά αυτή αποκαλυφθεί στην Ελλάδα παραλίγο να δημοσιοποιηθεί από ξένα ΜΜΕ – μάλιστα κάποια στιγμή υπήρξε έντονη φημολογία ότι την είχαν και θα τη δημοσίευαν οι «New York Times». Ούτως ή άλλως ο καταιγισμός από ρεπορτάζ και αρθρογραφία συνεχίζεται – ακόμη και το αμερικανικό National Public Radio ήθελε να αφιερώσει εκπομπή στο θέμα και έψαχνε έλληνα δημοσιογράφο για να δώσει ζωντανή συνέντευξη. Γιατί; Οχι μόνο γιατί η φοροδιαφυγή συνεχίζει να ανθεί στη χώρα μας. Αλλά και γιατί διεθνώς το κλίμα έχει, από το 2009 και μετά, αλλάξει σε ό,τι αφορά το ζήτημα αυτό.  

Το κυνήγι όσων μετακινούν τα χρήματά τους σε φορολογικούς παραδείσους για να τα κρύψουν είναι ανελέητο. Ειδικά στη φάση της οικονομικής κρίσης. Οι αμερικανικές φορολογικές υπηρεσίες μάλιστα, το περιβόητο IRS, στρίμωξαν άσχημα πριν από μερικά χρόνια την ελβετική UBS που, καθώς στελέχη της βρέθηκαν να απειλούνται με ποινικές ευθύνες, αναγκάστηκε να παραδώσει λίστα με αμερικανούς καταθέτες. Και μάλιστα επίσημα. Στην Ευρώπη η λίστα της HSBC που υπέκλεψε ο Ερβέ Φαλσιανί το 2003 αξιοποιήθηκε δεόντως σε Γαλλία και Γερμανία.

Ειδικά το Βερολίνο είναι πολύ επιθετικό – ενεργοποιώντας ακόμη και τις μυστικές του υπηρεσίες – απέναντι στην Ελβετία ή στο Λουξεμβούργο. Αυτά που είπε το Σαββατοκύριακο ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ του SPD, αναφερόμενος στην Ελλάδα, αποτελούν απλώς ένα λογικό βήμα μπροστά. Οταν τα υποκαταστήματα της Deutsche Bank στις μεγάλες γερμανικές πόλεις έχουν – ενίοτε ελληνόγλωσσους – υπαλλήλους, ειδικά επιφορτισμένους με το να ασχολούνται με χρήματα που έρχονται από την Ελλάδα, η Γερμανία όντως λειτουργεί, αν όχι ως κλεπταποδόχος, πάντως ως υποδοχέας ελληνικού ρευστού. Και δεν είναι βέβαια η μόνη στην Ευρώπη. Αν αυτό δεν σταματήσει, πώς θα ορθοποδήσουν οι ελληνικές τράπεζες;

Οσο θα ξεδιπλώνεται το νήμα των γερμανικών εκλογών του 2013 – και είμαστε ήδη στην αρχή αρχή – τόσο περισσότερο θα ακούγεται η φωνή των Σοσιαλδημοκρατών και θα χρωματίζει τη συζήτηση για την Ελλάδα. Αλλωστε, με τους Φιλελευθέρους να καταποντίζονται, είναι περίπου τυφλοσούρτης ότι η Γερμανία θα έχει πάλι μεγάλο συνασπισμό Χριστιανοδημοκρατών – Σοσιαλδημοκρατών, όπως το 2004. Το ερώτημα είναι μόνο ποιος θα πρωτεύσει και θα έχει το πάνω χέρι. Η Ανγκελα Μέρκελ ή ο Πέτερ Στάινμπρουκ;

Συνεπώς έχουμε να ακούσουμε πολύ περισσότερα τους επόμενους μήνες για – ελληνικά – λεφτά που περνούν σύνορα. Και, σύμφωνα με όσα ήδη ψιθυρίζονται, δεν αποκλείεται καθόλου το πολυσυζητημένο μοντέλο του επιτρόπου στις τράπεζες να το δούμε να μεταφυτεύεται στις φορολογικές υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών με κανέναν «τσάρο» από την Εσπερία που να ασχολείται ειδικά και μόνο με θέματα φοροδιαφυγής. Οι δηλώσεις τύπου Γκάμπριελ δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να προετοιμάζουν το έδαφος. Ενώ είναι σαφές ότι από την επιτήρηση και την εποπτεία η χώρα περνάει καθαρά σε επιτροπεία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.