[To πνεύμα του τόνου] Οι δικοί μας δάσκαλοι

Ακουσα στη Βουλή με την ευκαιρία της συζήτησης για τον προϋπολογισμό πολλές ανοησίες, κοινώς μπούρδες. Ανάμεσά τους, μια ανιστόρητη αναφορά για την επιταγή νέας ρύθμισης που ορίζει οι εκπαιδευτικοί να μετατίθενται κατά την κρίση της υπηρεσίας σε όλη την επικράτεια. Και αυτό λέει θεωρείται αυταρχική και δεν ξέρω τι άλλο μεταχείριση. Ελάτε καλέ! Μέχρι το 1982 αυτό γινόταν. Ο πατέρας μου ξεκίνησε την εκπαιδευτική του καριέρα στο Σουφλί, μετατέθηκε στη Λαμία, υπηρέτησε στην Αταλάντη, όπου και βρήκε σύντροφο τη μάνα μου, γύρισε στη Λαμία, στην Κατοχή μετατέθηκε στην Αταλάντη και μετά την εξορία του διορίστηκε γυμνασιάρχης στην Καλαμπάκα, μετά στους Σοφάδες, πέρασε από Β’ Θηλέων Πειραιώς για να συνταξιοδοτηθεί από το 9ο Γυμνάσιο – Λύκειο της Κουμουνδούρου. Παντού άφησε μαθητές που εξελίχτηκαν σε μείζονες προσωπικότητες και καθηγητές Πανεπιστημίου, επιστήμονες, επιχειρηματίες και συνδικαλιστές. Αυτοί τον κήδεψαν, αυτοί τον επισκέπτονταν γέροντα και ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Κόκκινος αυτοβούλως εξεφώνησε τον επικήδειο γιατί στην Κατοχή, μέλος του ΕΑΜ ο πατέρας μου, τού έκανε δωρεάν μαθήματα για να μπει στη Νομική. Τέτοια παραδείγματα χιλιάδες πριν από τη φυτοποίηση των εκπαιδευτικών στην έδρα. Ο πατέρας μου και οι σύγχρονοί του καυχιόντουσαν για την εκπαιδευτική τους εξέλιξη. Οταν γινόταν κατ’ απόλυτον επιλογήν και όχι από την επετηρίδα αρχαιότητας. Ευτύχησα στη Λαμία να έχω καθηγητές τον μεγάλο μαθηματικό Ι. Πανάκη, τον διεθνούς φήμης σπηλαιολόγο Ελ. Πλατάκη, τον μεγάλο φιλόλογο Αθ. Φλώρο, τον Κ. Ράγκο, τον Ζορμπά, τον Ντρούγκα, τον φυσικό. Ολοι αυτοί πέρασαν από την ελληνική μετεμφυλιακή επαρχία και μας ξεστράβωσαν. Εμείς μπήκαμε στο Πανεπιστήμιο χωρίς φροντιστήρια και αυτοί κατέληξαν δάσκαλοι φωτισμένοι και καταξιωμένοι στο Βαρβάκειο. Εγιναν λυκειάρχες, επιθεωρητές κατ’ απόλυτον επιλογή και όχι τη αιτήσει των στο σχολείο που υπηρετούσαν!