Οι επιπτώσεις των κινητοποιήσεων

Ζώντας τις τελευταίες ημέρες απίστευτες ταλαιπωρίες από συνεχείς απεργίες και αποχές όλων των επαγγελματικών κλάδων (δυστυχώς των πάλαι ποτέ προνομιούχων, κατά κύριο λόγο), αναρωτιέμαι αν στην πλειονότητά μας πραγματικά αγαπάμε και πονάμε αυτόν τον τόπο ή, παρά τα όσα βαρύγδουπα ακούγονται κατά καιρούς, τον έχουμε απαξιώσει και του δίνουμε συνεχώς και μία σπρωξιά προς τα κάτω.
Αλήθεια, όλοι αυτοί που δουλεύουν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και πληρώνονται από ένα πτωχευμένο πλέον Δημόσιο κατά πλήρη προτεραιότητα, έστω και με μειωμένο μισθό, δεν συναισθάνονται ότι με τις συνεχείς απεργίες τους σπρώχνουν τον εργοδότη τους, δηλαδή το Δημόσιο, σε ακόμη χειρότερη οικονομική κατάσταση και άρα λιγότερα έσοδα, με κίνδυνο να πάνε ακόμη χειρότερα τα πράγματα για όλους;
Αντί όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι να εντείνουν τις προσπάθειές τους ώστε να λειτουργήσει καλύτερα το Δημόσιο και να αποκτήσει περισσότερα έσοδα, κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Σαμποτάρουν, δουλεύουν λιγότερο, σε κάποιες περιπτώσεις κλείνουν τις υπηρεσίες όπου δουλεύουν, σταματούν τις συγκοινωνίες, τη λειτουργία των δικαστηρίων, των νοσοκομείων, σταματούν ή σαμποτάρουν την είσπραξη εσόδων – γενικά στρέφονται κατά του κράτους, δηλαδή του εργοδότη τους, που τους πληρώνει ακόμη, όταν ο ιδιωτικός τομέας καταρρέει και επιχειρήσεις κλείνουν και εργαζόμενοι σε αυτές μένουν χωρίς δουλειά!
Γιατί, κακά τα ψέματα, όσο εμείς δεν φαίνεται να είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι να παλέψουμε (όχι εξοντώνοντας ο ένας τον άλλον, όπως κάνουμε μέχρι τώρα, αλλά δημιουργικά και υπομονετικά), αν εμείς δεν  δείχνουμε δείγματα γραφής, πώς περιμένουμε και οι άλλοι να μας εμπιστευτούν και να μας δανείσουν κι άλλα, όταν ήδη αυτά που μας δάνεισαν φαίνεται ότι δεν θα πληρωθούν;