Λίγη ποίηση, λίγη σοφία και πολλά ντεσιμπέλ

Μάθαμε πως οι εθνοπατέρες είναι θεατρόφιλοι. Οτι λατρεύουν εξίσου το δράμα και την επιθεώρηση. Η πρόσφατη συζήτηση για τον προϋπολογισμό άλλωστε έδωσε σε αρκετούς τη δυνατότητα να μετατρέψουν σε σκηνή το κοινοβουλευτικό βήμα και να μας αποκαλύψουν το υποκριτικό τους ταλέντο. Ομως οι έλληνες βουλευτές είναι εξίσου καλοί στην πρόζα και την ποίηση. Και στην ιστορία, την κοινωνιολογία, τις πολιτικές επιστήμες και πάει λέγοντας. Σε κάθε ευκαιρία πετάνε κλισεδάκια. Στην αρχή των ομιλιών τους, στο τέλος, όπου το επιχείρημα είναι δύσκολο να αρθρωθεί. Υπάρχει άλλωστε πάντα κάποιος που το έχει πει καλύτερα.

Ρόζα και Σεφέρης

Η νεαρή βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ Ηρώ Διώτη σε μια και μόνο ομιλία διάρκειας έξι λεπτών τσίταρε Μαγιακόφσκι, Χόμπσμομ («που τον χάσαμε και πρόσφατα», όπως μας είπε) και Ρόζα Λούξεμπουργκ. «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Ο μόνος που την συναγωνίστηκε ήταν ο Τάσος Νεράντζης. Ο νεοδημοκράτης βουλευτής ανέφερε όρους από τον Ισοκράτη, προέτρεψε τους συναδέλφους του να «αφήσουν τις τοποθετήσεις που θυμίζουν τον Οβίδιο» και άφησε το καλύτερο για το τέλος. «Γι’ αυτό, επιτρέψτε μου να απευθυνθώ και στους ιδεολόγους και στους νιτερεσολόγους – θα πω τι σημαίνει αυτό – και στης γραμματικής τους μανδαρίνους και στης πολιτικής τους φασουλήδες και στους ταρτούφους και στους ταρταρίνους. Αυτοί είναι οι στίχοι του Παλαμά, στίχοι, οι οποίοι πράγματι ακουμπάνε το γεγονός» είπε.

Οσο για τη Σοφία Σακοράφα; Εξακόντισε στοχασμούς και στίχους για όλα τα αντιμνημονιακά γούστα. «Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η Σιμόν Ντε Μποβουάρ είχε πει: “Ή αποδέχεσαι την κατοχή και όλες τις αναγκαίες μεθόδους για τη μεταβολή της ή την απορρίπτεις εξ ολοκλήρου”» δήλωσε στην αρχή του λόγου της. Και έκλεισε εξίσου πρωτότυπα. «Δεν θα τεκμηριώσω την απαίτησή μας για εκλογές. Θα αναφέρω μόνο ένα απόσπασμα από τη δήλωση του Γιώργου Σεφέρη. “Όσο μένει η ανωμαλία τόσο προχωρεί το κακό. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό, όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο”».

Μπρεχτ και πάλι Μπρεχτ

Ο συριζαίος Χρήστος Μαντάς εξ Ιωαννίνων αποστόμωσε τη λαλίστατη Κατερίνα Παπακώστα με τη βοήθεια του Μπρεχτ. «Τον πεινασμένο που σ’ άρπαξε το τελευταίο ψωμί, σαν εχθρό τον αντιμετωπίζεις. Μα, τον κλέφτη που δεν πείνασε ποτέ του δεν τολμάς να αρπάξεις από το λαρύγγι», έλεγε προφητικά ο Μπρεχτ. Ας τον θυμόμαστε όλες και όλοι» απάντησε σε ένα σχόλιο της. Κι επειδή ένας Μπρεχτ ίσον κανένας έκλεισε την ομιλία του με ένα ακόμη ποίημα του γερμανού πατέρα του επικού θεάτρου. «Θα σας διαβάσω ακόμα ένα ποίημα του Μπρεχτ, από το «Εγκώμιο στη διαλεκτική»» ενημέρωσε το κοινό. Και ναι μετά απήγγειλε. Παραδόξως, η πανταχού παρούσα και τους πάντες παρενοχλούσα Ζωή Κωνσταντοπούλου έκανε μία και μόνη αναφορά. Σε μία αναφορά που θα μπορούσε από κάποιον κακοπροαίρετο να εκληφθεί  ως αυτοκριτική, μνημόνευσε τον Ιονέσκο. «Οσοι δεν γίναμε, όπως εσείς ρινόκεροι, του Ιονέσκο».

Ο φαν του Τσόμσκι

Η μάχη των παραπομπών δόθηκε και σε επίπεδο κορυφής. Ο Νίκος Μιχαλολιάκος είχε πάνω στο έδρανο του την περασμένη Κυριακή τις σημειώσεις του κι ένα βιβλίο του Νόαμ Τσόμσκι. Η εικόνα ήταν από μόνη της σουρεαλιστική. Μέχρι που άνοιξε το στόμα του. «Στις αρχές του 20ού αιώνα ένας μεγάλος διανοητής, ο Οσβαλντ Σπένγκλερ είχε γράψει ένα βιβλίο “Η παρακμή της δύσεως”» είπε με τη χαρακτηριστική φωνή του. Και συνέχισε: «Σας διαβάζω από το κεφάλαιο “Χρήμα και μηχανή”…». Μετά το πέρας της ανάλυσης για την παγκόσμια οικονομία, χωρίς παραδόξως ούτε μια αναφορά σε υπάνθρωπους, έβγαλε τον άσο από το μανίκι του: «Και εάν ο Οσβαλντ Σπένγκλερ ήταν συντηρητικός ή είχε παλιά μυαλά, ήταν παραδοσιακός, αν θέλετε και τα έβλεπε από μία άλλη οπτική, έρχεται εκατό χρόνια μετά ένας άλλος, ο οποίος είναι και προοδευτικός και αριστερός και Εβραίος στην καταγωγή, ο Νόαμ Τσόμσκι, για να γράψει ακριβώς τα ίδια πράγματα». Το twitter και το facebook πήραν φωτιά, «τι βάζουν στο νερό τους οι υπάλληλοι της Βουλής;» αναρωτιόντουσαν εύστοχα διάφοροι. Κι επειδή έχουν δηλώσει πλειστάκις οι χρυσαυγίτες ότι έχουν στρατιωτική οργάνωση, ο Αρτέμης Ματθαιόπουλος από τας Σέρρας ακολουθώντας το παράδειγμα Μιχαλολιάκου ξεκίνησε την «εισήγησή» του με Τόμας Τζέφερσον που «πριν από δύο αιώνες περίπου είχε πει το εξής εύστοχο: “Τα τραπεζικά ιδρύματα είναι πιο επικίνδυνα για τις ελευθερίες μας από την εξουσία, την αστυνομία και το στρατό μαζί”».

Σαμαράς υιοθετεί Λένιν

Λίγο αργότερα ο Πρωθυπουργός τσίταρε Λένιν. Βγάζοντας από τα ρούχα του το Δημήτρη Παπαδημούλη, ο οποίος απαιτώντας τον προσήκοντα σεβασμό στο μπολσεβίκικο τοτέμ τον προκάλεσε να πει τη ρήση του Βλαδίμηρου Ιλιτς Ουλιάνοφ από μνήμης και να μην τη διαβάσει από τα χαρτιά του. «Περνάνε δεκαετίες χωρίς να γίνεται τίποτα. Και ξαφνικά γίνονται τα πάντα μέσα σε λίγες μέρες» είπε λοιπόν ο Αντώνης Σαμαράς. Μετά το Λένιν, φυσικά.

Ο Ανεξάρτητος Ελληνας Πάνος Καμμένος πέρασε από τις θεωρίες συνωμοσίας στη θεωρία της σχετικότητας. Ανάμεσα στις αντιμνημονιακές κορόνες, ο πρόεδρος θυμήθηκε τον Αλμπερτ Αϊνστάιν. «Ο Αϊνστάιν είπε ότι ο ορισμός του παραλογισμού είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα συνέχεια και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα. Αυτό ακριβώς γίνεται. Επιμένετε στην ίδια πολιτική των μνημονίων» δήλωσε με το γνωστό του «λαρτζ» ύφος. Αλλά επειδή πάνω από όλα έχει ελληνική αδούλωτη ψυχή, βροντοφώναξε σαν άλλη τραγική Αντιγόνη τα λόγια που έγραψε ο Σοφοκλής. «Καιρός είναι να επαναλάβουμε στους προύχοντες της Ευρωπαϊκής Ενωσης τα λόγια της Αντιγόνης: “Υπάρχουν και άλλα για σπορά χωράφια”» είπε. Οπου χωράφια, εννοούσε νομίσματα.