Ο αφανισμός των ομάδων

Για τους αγνούς φίλους του ποδοσφαίρου, η (ουσιαστική) διάλυση του Εθνικού Αστέρα ήταν ένα πλήγμα μεγάλο. Ενα γερό χτύπημα συναισθηματισμού.

Στην Καισαριανή, αυτή την προσφυγική γειτονιά της πρωτεύουσας, βλέπουν το αθλητικό τους κομμάτι να συρρικνώνεται. Λάθη του παρελθόντος δημιούργησαν χρέη και οι παράγοντες του σήμερα ήταν αδύνατο να σηκώσουν το βάρος. Αν προσθέσετε και τη Νήαρ Ηστ του μπάσκετ που αγωνίζεται στη Β’ Εθνική, αντιλαμβάνεστε πως ο φακός της δημοσιότητας όλο και σπανιότερα πέφτει στην Καισαριανή. Δύο ομάδες χάνουν έδαφος κι ας αγωνίστηκαν μέχρι και πριν από λίγα χρόνια στις μεγάλες κατηγορίες.

Ισως είναι η μοίρα των ομάδων που εκπροσωπούν κάποιες από τις γειτονιές της πρωτεύουσας. Ο Αθηναϊκός στον (γειτονικό με την Καισαριανή) Βύρωνα, μόλις τώρα κάνει άλματα επανόδου και θέλει να επιστρέψει με αφετηρία την Α’ Αθήνας – την περασμένη αγωνιστική έχασε τον πρώτο του βαθμό στο γήπεδο του Ρουφ και ελπίζει. Ο Απόλλων, μετά τη μάχη επιβίωσης και αφού γνώρισε τα μονοπάτια της αφάνειας, έμαθε από τα λάθη και επέστρεψε στη Β’ Εθνική. Ο Εθνικός, άλλη πονεμένη ιστορία στον Πειραιά, πάει από το Ελληνικό στα συνοικιακά γήπεδα και δίνει μάχες στο Περιφερειακό. Εκεί που βλέπουμε και τον πάλαι ποτέ κραταιό Ιωνικό, το καμάρι της Κοκκινιάς με το φανατικό και πιστό κοινό. Φωστήρας και Προοδευτική, ονόματα ηχηρά του παρελθόντος με γήπεδα μιας άλλης εποχής, ξεπερασμένα σίγουρα από τις εξελίξεις, δίνουν ραντεβού στη Γ’ Εθνική. Ακόμη πιο κάτω είναι το Αιγάλεω.

Η μοίρα των μικρών που δεν άντεξαν τον συναγωνισμό. Σαν τα πολυκαταστήματα που «τρώνε« τα μικρά μαγαζάκια της γειτονιάς. Αυτά που έχουν μια άλλη σχέση με τον κόσμο. Αλλά επειδή ο ψυχισμός δεν παίζει μπάλα, ίσως είναι η ώρα αυτές οι ομάδες να εξυγιανθούν, να δώσουν βάρος στις ακαδημίες, να βγάλουν παιδιά και να στελεχώσουν τους ισχυρούς του ποδοσφαίρου μας. Μπορούν να προσφέρουν και με αυτόν τον τρόπο.