Γιατί συχνά «πνιγόμαστε» όταν χωρίζουμε

Είμαι γυναίκα 32 ετών και πρόσφατα χώρισα από μια έντονη και επίπονη σχέση, όπου τσακωνόμασταν διαρκώς. Δεν μπορώ να δεχθώ τον χωρισμό. Τον έβρισα, του επιτέθηκα καιτον ταπείνωσα στην δουλειά του για να τον εκδικηθώ. Πνίγομαι χωρίς εκείνον.

Μετά από έναν χωρισμό, το πένθος και ο θυμός είναι αναπόφευκτες και χρήσιμες διαδικασίες που μας βοηθούν να επεξεργαστούμε την απώλεια. Η σημασία που αποδίδουμε σε έναν χωρισμό είναι αυτό που μας βοηθάει ή όχι να τον ξεπεράσουμε.

Συχνά όταν επενδύουμε σε μια σχέση πολλά, οι επιθετικές εκρήξεις αντανακλούν έναν συσσωρευμένο θυμό απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό τον οποίον δεν προστατέψαμε.

Ο εαυτός μας φαντάζει μέσα μας πιο ευάλωτος όταν βλέπουμε τον χωρισμό σαν προδοσία, σαν απειλή στην ανάγκη μας για εξάρτηση, σαν εγκατάλειψη, σαν καταδίκη στην μοναξιά κ.ο.κ. Πρόκειται για «συνειρμούς» που αφαιρούν σημαντικά κομμάτια από την αυτοεκτίμησή μας.

Η εξάρτηση από τον σύντροφό σας χαρακτηρίζεται από έντονο φόβο αποχωρισμού και υπερβολική ανάγκη για φροντίδα που αναπόφευκτα οδηγούν σε μια χρόνια αίσθηση προσωπικής ανεπάρκειας. Ο φόβος της αυτονομίας σας έκανε να γαντζωθείτε σε εκείνον καταπιέζοντας τα αληθινά σας συναισθήματα από φόβο μην τον χάσετε.

Η μελαγχολία του χωρισμού δεν σημαίνει ότι θρηνείτε για τον σύντροφό που χάσατε αλλά για την χαμένη σας ανάγκη για φροντίδα και εξάρτηση.

Δώστε χώρο και χρόνο στον εαυτό σας να επεξεργαστείτε μέσα σας γιατί δυσκολεύεστε να αυτονομηθείτε και προσπαθήστε να κάνετε μικρή καθημερινά βήματα ενάντια στην εξάρτηση. Αν στην πορεία παγιδεύεστε στα ίδια μοτίβα, δοκιμάστε και την λύση της ψυχοθεραπείας.

Η Μυρσίνη Κωστοπούλου είναι διδάκτωρ Κλινικής Ψυχολογίας-ψυχοθεραπεύτρια, email myrsi@hol.gr , twitter @myrsi1