«Πρόεδρε, μάθε από τα λάθη σου»

Τον Οκτώβριο του 2010 ο γερουσιαστής Μιτς Μακόνελ, επικεφαλής των Ρεπουμπλικανών στη Γερουσία, είχε δηλώσει: «Το σημαντικότερο που θέλουμε να επιτύχουμε είναι να γίνει ο Μπαράκ Ομπάμα πρόεδρος της μιας θητείας». Και έτσι λειτούργησαν, τόσο αυτός όσο και το κόμμα του.

Λοιπόν, Μιτς, πώς πάνε τα πράγματα τώρα;

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει με ακρίβεια ποια περίπλοκη συναισθηματική χημεία έγειρε την πλάστιγγα προς όφελος του Ομπάμα, αλλά ιδού η δική μου εξήγηση: Τελικά, η πλειοψηφία των Αμερικανών κατέληξε ότι όποια και αν ήταν τα ελαττώματά του, ο Ομπάμα προσπαθεί ολόψυχα να διορθώσει τα κακώς κείμενα της χώρας παρότι έχει απέναντί του ένα Ρεπουμπλικανικό Κόμμα το οποίο όχι μόνο δεν τον συνδράμει, αλλά επιθυμεί την αποτυχία του. Μέχρι σήμερα βρίσκω τη δήλωση του Μακόνελ  ανατριχιαστική. Σκεφτείτε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίσαμε σε αυτή τη χώρα τα τελευταία 4 χρόνια – από το χρέος και την ανεργία έως την πρόκληση της κλιματικής αλλαγής και την τρομοκρατία – και μετά τη δήλωση του Μακόνελ.

Αυτό, κατά την άποψή μου, έκανε τη διαφορά. Οι Ρεπουμπλικανοί έχασαν μια εκλογική μάχη – την οποία, δεδομένης της κατάστασης της οικονομίας, θα έπρεπε να κερδίσουν – λόγω υπερβολών τύπου Μακόνελ, κυνισμού, έλλειψης νέων ιδεών και πληθώρας κακών ιδεών για τη μετανάστευση, το κλίμα, τη δημιουργία θέσεων εργασίας, τις αμβλώσεις και άλλα κοινωνικά θέματα.

Φαίνεται ότι πολλοί Αμερικανοί πήγαν στην κάλπη χωρίς μεγάλο ενθουσιασμό για έναν από τους δύο υποψηφίους, αλλά με ξεκάθαρη άποψη ποιον προτιμούν. Η πλειοψηφία έδειξε να λέει στον Ομπάμα: «Δεν τα έκανες όλα σωστά την πρώτη φορά, αλλά θα σου δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία». Κατά κάποιον τρόπο ψήφισαν και πάλι για «ελπίδα και αλλαγή». Σαν να τον ψήφισαν για τον χαρακτήρα του, λέγοντάς του: «Ξέρουμε ότι προσπαθείς. Προσπάθησε ακόμη περισσότερο. Μάθε από τα λάθη σου. Δώσε το χέρι στην άλλη πλευρά, ακόμη κι αν εκείνοι αρνηθούν, και στρέψε όλη σου την προσοχή στην οικονομία».

Γι’ αυτό ακριβώς η νίκη του Ομπάμα αποτελεί τόσο βαριά ήττα για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Μια χώρα με ανεργία περίπου 8% προτίμησε να δώσει στον Πρόεδρο μια δεύτερη ευκαιρία αντί να δώσει στον Μιτ Ρόμνεϊ την πρώτη του. Οι Ρεπουμπλικανοί σήμερα χρειάζεται να κάνουν την αυτοκριτική τους. Εχασαν δύο προεδρικές εκλογές επειδή εξανάγκασαν τον υποψήφιό τους να στραφεί τόσο πολύ προς μια τρελή Δεξιά ώστε δεν μπορούσε να έρθει καν κοντά στους κεντρώους και να διεκδικήσει τη νίκη. Δεν είναι αρκετό ότι οι Ρεπουμπλικανοί λένε ιδιωτικά στους Δημοκρατικούς συναδέλφους τους «μακάρι να μπορούσα να σε βοηθήσω, αλλά η εκλογική μας βάση είναι θεόμουρλη». Η Κεντροδεξιά θα πρέπει να ξεκαθαρίσει με την Ακρα Δεξιά, αλλιώς θα παραμείνει στην αντιπολίτευση για πολύ καιρό.

Προβλέπω ότι το σημαντικότερο θέμα στις ΗΠΑ για τα επόμενα 4 χρόνια θα είναι το πώς θα ανταποκριθούμε στις αλλαγές της τεχνολογίας, στην παγκοσμιοποίηση και στις αγορές που έχουν εξαφανίσει σε σύντομο διάστημα τις δουλειές της μεσαίας τάξης. Χρειάζεται ένα νέο επίπεδο πολιτικής φαντασίας – ένας συνδυασμός εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων και άνευ προηγουμένου συνεργασίας μεταξύ επιχειρήσεων, σχολείων, πανεπιστημίων και κυβέρνησης, για να αλλάξουμε τον τρόπο εκπαίδευσης και συνεχούς μάθησης των εργαζομένων.

Οι ψήφοι μετρήθηκαν. Τώρα ο Ομπάμα πρέπει να πιάσει δουλειά για να εκμεταλλευθεί τη δεύτερη ευκαιρία που του δόθηκε.