[Επιφυλλίδα] Πλανόδιοι ρόλοι

Η σκηνή δεν είναι συχνή, είναι όμως χαρακτηριστική. Οσοι μάλιστα χρησιμοποιούν τα λεωφορεία των αστικών συγκοινωνιών, στις πολυσύχναστες ιδιαίτερα στάσεις, θα την έχουν οπωσδήποτε προσέξει, αλλά θα την έχουν θεωρήσει συμπτωματική, τυχαία. Αν όμως αριθμήσεις τις συμπτώσεις αυτές, έχεις την έκφραση μιας στάσης ζωής και ενός ψυχισμού για ένα μέρος του πληθυσμού που κάθε άλλο παρά αμελητέος είναι. Μέσα στην καθημερινότητα καταλαβαίνουμε πολύ καλύτερα σε σχέση με οποιαδήποτε σφυγμομέτρηση ποιοι είμαστε, γιατί έχουμε τα χάλια που έχουμε, γιατί το ποσοστό της Χρυσής Αυγής είναι αυτό που είναι, και πάει λέγοντας.

Στην αφετηρία του λεωφορείου με κατεύθυνση την Πανεπιστημιούπολη, επί της οδού Ακαδημίας. Ωρα προχωρημένη, ενώ έχουν αραιώσει τα δρομολόγια και το πλήθος που έχει συγκεντρωθεί στο στέγαστρο είναι σχετικά πυκνό. Ενας νέος άνδρας γύρω στα σαράντα με το hands-free στο αυτί έχει ξεκορμίσει από τους περίπου δεκαπέντε επιβάτες που περιμένουν να επιβιβασθούν και κόβει βόλτες ακριβώς μπροστά τους, σε όσο μήκος καταλαμβάνουν πάνω στο πεζοδρόμιο. Το κάνει με τρόπο που θα τον έλεγες άνθρωπο ευγενικό, αφού δεν θέλει να ενοχλεί τους άλλους παραμένοντας και μιλώντας ανάμεσά τους.

Ομως λίγο περισσότερο αν πρόσεχες θα καταλάβαινες πως δεν είναι η ευγένεια που τον κάνει να πηγαινοέρχεται. Απλούστατα έχει υπολογίσει ότι με τον τρόπο αυτό τον βλέπουν όλοι και, επιπλέον, τον ακούνε πολύ καλύτερα.

Μιλάει τόσο σιγανά, ώστε να καταλαβαίνουν οι άλλοι πως λέγονται πράγματα πολύ σημαντικά και υπό εχεμύθεια, αλλά ταυτόχρονα και τόσο δυνατά που αν ξεφύγουν ορισμένες λέξεις να μπορεί εύκολα οποιοσδήποτε τον ακούει να τις αναπληρώσει. Και επομένως να καταλάβουν όσοι περιμένουν στην αφετηρία ότι έχουν να κάνουν με έναν σημαίνοντα παράγοντα της κοινωνικής ζωής, έστω και αν το περιεχόμενο της συνομιλίας – αν στην πραγματικότητα γίνεται και αυτή – δεν σου επέτρεπε να αναγνωρίσεις μια συγκεκριμένη ιδιότητα στον άνθρωπο που μιλούσε με το hands-free στο αυτί.

Εφτανε και περίσσευε το γεγονός ότι μιλούσε με έναν τρόπο που έκανε τους άλλους να φαντάζονται ότι διευθύνει και νουθετεί για επιχειρηματικές και οικονομικές υποθέσεις μεγάλης σημασίας. Αν εμβάθυνε κανείς αυθορμήτως στα πράγματα, το πρώτο που θα σκεφτόταν θα ήταν ότι, σίγουρα, σε περίπτωση που επρόκειτο για έναν κρατικό ή άλλης φύσεως υψηλά ιστάμενο, όπως λέμε, παράγοντα, δεν θα ήταν δυνατόν να περιμένει σε αφετηρία αστικού λεωφορείου.

Κανένας δεν είναι τόσο ταπεινόφρων ώστε να έχει την ευχέρεια ενός Ι.Χ., συχνά μάλιστα με οδηγό, και ο ίδιος να προτιμάει να περιμένει τη συγκοινωνία, πολύ περισσότερο μάλιστα όταν, καθώς τρέχουν οι υποθέσεις του, δεν έχει χρόνο για να το κάνει. Από την άλλη, πάλι, σκέφτεσαι τι έχει να κερδίσει κάποιος προκαλώντας απλώς μια εντύπωση στους άλλους, αφού δεν πρόκειται να υπάρξει συνέχεια στη σχέση του με όσους τον ακούνε ώστε να προσπαθήσει με τον τρόπο αυτό να τους εκμεταλλευτεί προς όφελός του όταν παρουσιαστεί η κατάλληλη στιγμή.

Η απάντηση υπάρχει ήδη μέσα στην ερώτηση αυτή, όπως τη θέτει κανείς στον εαυτό του. Επειδή κανένας μας δεν θέλει να είναι αυτό που είναι, εκφράζει για μια έστω στιγμή την ανάγκη του αυτή με έναν τρόπο ανώδυνο και για τον εαυτό του και για τους άλλους. Ολοι μας θέλουμε να είμαστε κάτι άλλο σε σχέση με αυτό που είμαστε. Ετσι, ακόμη και η αφετηρία ενός λεωφορείου μεταβάλλεται, χωρίς κανένα κόστος, σε σκηνή θεάτρου.