Μεσάνυχτα στον κήπο του καλού και του κακού…

Ηταν μία ώρα και είκοσι λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα όταν μπορούσε κανείς να διαπιστώσει χωρίς καμία πια αμφιβολία την απόλυτη διάλυση του πολιτικού τοπίου. Ηταν επίσης η στιγμή που ο Πάνος Καμμένος με το κοστούμι ορθάνοιχτο στο ύψος της κοιλιάς επιχειρούσε να πάει από τις ρητορικές κορόνες στη δημαγωγική κορύφωση. Ο άνθρωπος που το Μνημόνιο έκανε αρχηγό κόμματος ξετύλιξε μια θεωρία συνωμοσίας όπου να χωράνε όλοι και όλα. Πριν προλάβουμε να πάρουμε ανάσα ήρθε – με την άδεια του προεδρείου της Βουλής – ο ανεξάρτητος βουλευτής Γιάννης Μιχελογιαννάκης που έλαβε τον λόγο για να δώσει κι εκείνος μαθήματα αντίστασης στην οικονομική πολιτική. Ηταν αυτός που ξεκινούσε να χειροκροτεί, μόνος, τον Γιώργο Παπανδρέου στις κοινοβουλευτικές ομάδες του 2010-11. Ωστόσο, έχει καταλάβει ότι, στη φάση αυτή, το αντι-Μνημόνιο έχει πολύ περισσότερο ψωμί από τον παπανδρεϊσμό. Να τον χαίρονται στον κόμμα της ΔΗΜΑΡ που τον ανακύκλωσαν στις εκλογές του 2012.

Το θέαμα αυτό προκαλεί περίσκεψη – κι εδώ που τα λέμε, φρίκη – σε μια φάση που η Ανγκελα Μέρκελ βγήκε να πει ότι η έξοδος της ευρωζώνης από την κρίση θα χρειαστεί μια πενταετία. Πού θα είναι η Ελλάδα σε μια πενταετία; Σίγουρα στην ίδια γεωγραφική θέση. Πού θα έχουμε όμως φθάσει με όλους αυτούς που γέμισαν το τελευταίο εικοσιτετράωρο τις τηλεοράσεις με έναν λαϊκισμό που ισοδυναμεί με άρνηση της πραγματικότητας; Η ταχεία διάβρωση του πολιτικού προσωπικού είναι ίσως η μεγαλύτερη ανησυχία σε μια βραδιά που η βροχή έξω στο Σύνταγμα απλώς επιβεβαίωσε ότι η κοινωνική διαμαρτυρία είναι σε κάμψη, ενώ πεσμένοι είναι και οι ακραίοι. Λογικό: με τον ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν στο 27% να ζητάει εκλογές και τη Χρυσή Αυγή στα έδρανα, η ένταση της πλατείας έχει εκτονωθεί. Η βεβαιότητα του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κόμματος Μιχαλολιάκου για Ειδικό Δικαστήριο στο μέλλον έδωσε αφορμή για μία από τις στοχευμένες θεσμικές ειρωνείες του Βαγγέλη Βενιζέλου που παρατήρησε σκωπτικά ότι «η Χρυσή Αυγή είναι πεσμένη απόψε – γιατί δεν ζήτησε έκτακτο στρατοδικείο;».

Πολιτική χαμηλού IQ και περιορισμένης ευθύνης – δηλαδή Μίκι Μάους – από τη μια μεριά. Πολυδιάσπαση από την άλλη. Πώς να βρει κανείς άκρη μεταξύ Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη, Παπαρήγα, Τσίπρα, Καμμένου και πάει λέγοντας; Ακόμη περισσότερο: η βραδιά επιβεβαίωσε την εικόνα μιας κυβέρνησης πολιορκημένης. Ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας – που δεν είναι πολιτικός καριέρας αλλά ακόμη διαβάζει κείμενα στο βήμα – αφέθηκε χωρίς βοήθεια στα έδρανα, κάτι που κόστισε στην τροπολογία για τους υπαλλήλους της Βουλής. Μετά σηκώθηκαν να μιλήσουν ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και ο Μάκης Βορίδης και η εικόνα καθάρισε, δείχνοντας την ανάγκη για ένα πιο πολιτικό κυβερνητικό σχήμα μάχης, έστω κι αν οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι εκφράζουν διαφορετικούς πολιτικούς χώρους ή μάλλον ακριβώς γι’ αυτό. Μάχιμος – όπως φάνηκε και στις μεγάλες κοινοβουλευτικές συγκρούσεις του 2011 – και ο Βαγγέλης Βενιζέλος που αδικείται τελικά στην εσωκομματική κινούμενη άμμο του ΠΑΣΟΚ. Με σταθερό πολιτικό βηματισμό και ο Αντώνης Σαμαράς που έχει καθαρή αίσθηση του πολιτικού περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκεται. Ενώ ο Τσίπρας αγωνίζεται να γίνει ο άλλος πόλος, χωρίς όμως σαφή στόχευση.

Πού πάμε από εδώ; Στην ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό. Και μετά σε ένα δύσκολο 2013. Είναι κάτι που θα απαιτήσει την ανασύνθεση του κυβερνητικού σχήματος και που προϋποθέτει, σε απώτερο χρόνο, πολιτικές πρωτοβουλίες. Γιατί έχουμε μπροστά – μας το είπε και η Καγκελάριος – μια δύσκολη πενταετία…