Το ελιξίριο της εξουσίας τρέχει στις φλέβες των γαλάζιων βουλευτών

Τι κοινό έχουν ο Αντώνης Σαμαράς και ο Φρανσουά Ολάντ; Θα το βρουν μόνο έλληνες πολιτικοί συντάκτες που διαβάζουν τον γαλλικό Τύπο. Ο έλληνας Πρωθυπουργός και ο γάλλος Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχουν κρατήσει το κινητό που είχαν πριν πάνε ο ένας στο Μαξίμου και ο άλλος στο Ελιζέ. Το χρησιμοποιούν και το απαντάνε. Για να κρατήσουν τα αυτιά τους ανοιχτά – αφού η εξουσία πάνω από όλα απομονώνει. Και για να παραμείνουν ίδιοι. Ιδια είναι και τα κινητά. Ενα iPhone για τον Ολάντ και ένα κλασικό Nokia για τον Σαμαρά.

Αμφότεροι αφουγκράζονται όχι μόνο την κοινωνία αλλά και τις Κοινοβουλευτικές τους Ομάδες. Οι Σοσιαλιστές έχουν απόλυτη πλειοψηφία στη γαλλική Εθνοσυνέλευση. Διαθέτουν δηλαδή τις ψήφους που χρειάζονται για να περάσουν ό,τι θέλουν. Το πρόβλημα είναι ότι η λιτότητα είναι δεξιά πολιτική. Αντίστοιχα ο Σαμαράς, όπως αποδείχθηκε με τη χθεσινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ, μπορεί να υπολογίζει στην υποστήριξη των βουλευτών του στην ψηφοφορία για τα μέτρα. Ακόμη και ο Νικήτας θα ψηφίσει – άντε, για τελευταία φορά. Εκπλήξεις από άσημες περιπτώσεις δεν αποκλείονται. Αλλά φαίνεται ότι το ελιξίριο της εξουσίας επιτρέπει στους γαλάζιους βουλευτές να ξεχάσουν οριστικά τη φάση της λαϊκής Δεξιάς που δοξάστηκε ως κυβέρνηση το 2004-2009 και ως αντιπολίτευση το 2010-2011.

Ωστόσο, ουδέν καλόν αμιγές κακού. Υπουργός με ευαίσθητη ακοή που πήγε στη χθεσινή Κοινοβουλευτική Ομάδα πιστεύει ότι έπιασε ένα μήνυμα βουλευτών προς Αντώνη. «Βάλε εμάς στην κυβέρνηση που ψηφίζουμε και παίρνουμε το κόστος. Μην αφήνεις να ζεσταίνουν τις καρέκλες αυτοί που δεν θα σε στηρίξουν». Ο υπαινιγμός αφορά τη ΔΗΜΑΡ. Η κοινοβουλευτική πίεση είναι άλλος ένας λόγος για τον οποίο η παραμονή του κόμματος του Κουβέλη στην κυβέρνηση, εφόσον η ΔΗΜΑΡ δεν ψηφίσει τα μέτρα, θα είναι ακόμη πιο δύσκολη και ο ανασχηματισμός γίνεται αναπότρεπτος. Και όπως συμβαίνει πάντα αν μπεις σε τέτοιες περιπέτειες, τότε το ένα φέρνει το άλλο. Δεν είναι μόνο οι καρέκλες Μανιτάκη, Ρουπακιώτη και Σκοπούλη. Είναι και η ανάγκη να χωρέσουν όσο γίνεται περισσότεροι βουλευτές σε κάποιο χαρτοφυλακιάκι, άρα μην αποκλείετε να σπάσουν υπουργεία που συνενώθηκαν ή να προκύψουν ως διά μαγείας θέσεις υφυπουργών.

Και επειδή η πολιτική είναι ντόμινο η φόρα που έχει πάρει η υπόθεση του ανασχηματισμού αυξάνει την πίεση στο ΠΑΣΟΚ. Η έξοδος Κουβέλη από την κυβέρνηση είναι πρόβλημα για τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Η Ιπποκράτους δεν θα έχει πλέον το αριστερό άλλοθι. Οπότε δημιουργείται τρίλημμα. Στηρίζεις βγαίνοντας εντελώς; Μένεις στα ίδια κρατώντας αυτούς που είναι μέσα, δηλαδή τους Τσαυτσαρο-λιβιεράτους; Ή μπαίνεις ο ίδιος και παίρνεις μαζί σου κι άλλους; Κάθε επιλογή έχει εντελώς διαφορετικές συνέπειες. Και αυτονοήτως, έχει παρενέργειες στην ηγεσία Βενιζέλου αλλά και στις εσωκομματικές ισορροπίες στο ΠΑΣΟΚ.

«Plus ça change plus c’est la même chose» – όσο περισσότερο αλλάζει ένα πράγμα τόσο περισσότερο μένει το ίδιο λένε θυμόσοφα οι Γάλλοι για να πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Μόνο που σε ό,τι αφορά το εγχώριο πολιτικό σκηνικό, αυτό όσο πιο πολύ αλλάζει τόσο πιο διαφορετικό γίνεται.