Μια σύγκρουση που δεν μπορούσε να μη γίνει

ΠΕΝΗΝΤΑ χρόνια συμπληρώθηκαν από την κουβανική κρίση των πυραύλων του 1962, όταν Κένεντι και Χρουστσόφ κοίταξαν ο ένας τον άλλο στα μάτια και η υφήλιος έριξε μια ματιά στο χείλος της πυρηνικής αβύσσου. Εξού και είναι πολλά τα αφιερώματα στον διεθνή Τύπο με άγνωστες λεπτομέρειες – όπως η περίπτωση ενός κυβερνήτη σοβιετικού υποβρυχίου που είχε χάσει επαφή με το Κρεμλίνο και δεν ήξερε τι να κάνει με την πυρηνική του τορπίλη: να τη ρίξει στον αμερικανικό στόλο και να τον αφανίσει μεμιάς; Τελικά τον συγκράτησε ένα κομισάριος που ήταν στο υποβρύχιο.

Σαμαράς και Κουβέλης κοιτούν τις τελευταίες ημέρες ο ένας στα μάτια του άλλου και το ερώτημα είναι αν η χώρα, η ευρωζώνη και η υφήλιος κοιτούν στην άβυσσο μιας κατάρρευσης του κυβερνητικού σχήματος, με συνέπεια την καθυστέρηση της δόσης και την επιστροφή των σεναρίων καταστροφής. Η απάντηση είναι πως όχι. Και να μην το ψηφίσει η ΔΗΜΑΡ, το πακέτο περνάει. Ακόμη περισσότερο: το κόμμα του Φώτη Κουβέλη, ακόμη κι αν βγει από την κυβέρνηση, θα συνεχίσει να τη στηρίζει. Προς τι όμως η ένταση της κόντρας – ή μάλλον η αδιαλλαξία εκατέρωθεν;

Είναι απλό: Σαμαράς και Κουβέλης απευθύνονται σε διαφορετικά ακροατήρια. Τα βλέμματά τους είναι δύο τεθλασμένες γραμμές που καταλήγουν σε άλλα σημεία. Ο μεν Πρωθυπουργός το ‘χει ξεκαθαρίσει μέσα του ότι είναι ο άνθρωπος που θα περάσει την Ελλάδα από την άλλη όχθη. Στο ποτάμι δεν υπάρχουν δισταγμοί. Το πακέτο είναι σκληρό – αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση. Η χώρα δεν μπορεί να αφεθεί να χρεοκοπήσει. Ο Σαμαράς πιστεύει ότι αυτά είναι τα τελευταία μέτρα. Μετά οι προϋπολογισμοί αποκτούν πρωτογενές πλεόνασμα και πρέπει να δοθεί – σε έρημο τοπίο – η μάχη επανεκκίνησης της οικονομίας. Ο Σαμαράς έχει (επανα)τοποθετηθεί ως εκφραστής εκείνων των στοιχείων – στην κοινωνία, στην πολιτική, στον επιχειρηματικό κόσμο – που θέλουν η Ελλάδα να μείνει στο ευρώ πάση θυσία. Εστω κι αν αυτό συνεπάγεται φιλελευθεροποίηση ακόμη και με όρους ΔΝΤ. Αρα ο Σαμαράς επιμένει στα μέτρα. Υποχωρήσεις γίνονται – όπως έγινε με τα εργασιακά. Διάθεση να μη χαθεί εντελώς η επαφή με τα ασθενέστερα στρώματα υπάρχει. Αλλά μέχρι ενός σημείου.

Από την άλλη πλευρά, ο Φώτης Κουβέλης δεν είναι διατεθειμένος να διαπραγματευθεί όχι τα μέτρα, αλλά τον σκληρό πυρήνα της αριστερής φυσιογνωμίας του κόμματός του. Διαφορετικά αυτό θα αποδομηθεί. Η επιμονή στα εργασιακά έρχεται να επαναβεβαιώσει την ταυτότητα της ΔΗΜΑΡ που πιέζεται όχι τόσο εξ αριστερών, από τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο εκ των έσω. Είναι δε μια λογική τακτική κίνηση σε μια φάση που το ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη Βενιζέλου τοποθετείται υπέρ της ψήφισης του πακέτου στο σύνολό του.

Με απλά λόγια, η σύγκρουση για τα εργασιακά ήταν αναμενόμενη και είναι πολιτικά εύλογη.