ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΟΣΟ ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΟΝΟΜΑΤΑ

Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι, ή μάλλον ο Τσίπρας στην Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων; Το ενδιαφέρον του ΣΥΡΙΖΑ για τα δικαστικά πράγματα δεν είναι, βεβαίως, πολιτικά ανιδιοτελές. Εχει να κάνει με την περιβόητη λίστα Λαγκάρντ. Αυτή που, προτού καλά-καλά επιληφθεί ο οικονομικός εισαγγελέας Γρηγόρης Πεπόνης αν και πώς παρελήφθη αρχικά προ διετίας, δημοσιοποιήθηκε στα ΜΜΕ. Και μάλιστα σε επεξεργασμένη μορφή – δηλαδή μόνο τα ονόματα, ενώ στην αρχική της εκδοχή αποτελείται από ένα αρχείο τύπου excel για κάθε καταθέτη που αποτυπώνει την εικόνα του λογαριασμού τη στιγμή που έκανε ο Ερβέ Φαλτσιανί την υποκλοπή από την τράπεζα HSBC.

Παράνομο να έχει κανείς λογαριασμό στο εξωτερικό δεν είναι – αρκεί να συνάδουν οι καταθέσεις με τη φορολογική του δήλωση και να έχουν καταγραφεί, εφόσον υπάρχει σχετική υποχρέωση, στο πόθεν έσχες. Παράνομη η δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων είναι, εκτός αν υπερισχύουν λόγοι δημοσίου συμφέροντος όπως στα φορολογικά – ενώ για κάθε δημοσιογράφο υπερισχύει η ελευθερία του Τύπου. Κάπως έτσι έτρεχαν οι εισαγγελείς να συλλάβουν τον Κώστα Βαξεβάνη.

Αν όλα αυτά σημαίνουν κάτι, είναι ότι δικαστές, καταθέτες, πολιτικοί και παλικάρια των ΜΜΕ γίνανε μαλλιά – κουβάρια. Και το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση είναι θεατής. Φυσικά, σε κάθε δημοκρατία ισχύει η διάκριση των εξουσιών. Αλλο η νομοθετική, άλλο η εκτελεστική και άλλο η δικαστική εξουσία.

Στην πράξη τα πράγματα είναι λιγουλάκι διαφορετικά. Με εξαίρεση τα μεταβατικά σχήματα Παπαδήμου και Πικραμμένου – που ήταν, πάντως, δικαστής – οι τρεις τελευταίες κυβερνήσεις ήταν στελεχωμένες από πρόσωπα που κινούνταν άνετα στον χώρο της Δικαιοσύνης. Δεν χρειάζεται να φθάσουμε στον Βαγγέλη Γιαννόπουλο. Η κυβέρνηση Σημίτη είχε τον μακαρίτη Γιώργο Παπαδημητρίου και τον Σωκράτη Κοσμίδη στο πρωθυπουργικό επιτελείο να παρακολουθούν τα της Θέμιδος και τις προαγωγές των δικαστών. Η κυβέρνηση Καραμανλή είχε τον Προκόπη Παυλόπουλο – από άλλα υπουργεία – και τον Αργύρη Καρρά που ήταν γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου. Δεν χρειάζεται να θυμηθεί κανείς την «εποποιία» Σανιδά και τις προσπάθειες να ελεγχθεί η δικαστική εξέλιξη των υποθέσεων τύπου Siemens ή Βατοπεδίου. Ακόμη και η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε τους Χάρηδες – Παμπούκη και Καστανίδη – και μετά τον Μιλτιάδη Παπαϊωάννου.

Ο Αντώνης Σαμαράς είχε έναν πρώην δικαστικό, τον Χαράλαμπο Αθανασίου, στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Εχει επίσης έναν νομικό, τον Τάκη Μπαλτάκο, ως γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου. Ωστόσο, το υπουργείο Δικαιοσύνης το «καπάκωσε» η ΔΗΜΑΡ. Ο ασθενήσας Αντώνης Ρουπακιώτης συνδέεται προσωπικά με τον Φώτη Κουβέλη που, εκτός από πολιτικός, είναι και επιφανής νομικός. Το αποτέλεσμα είναι ότι η κυβέρνηση παρακολουθεί αμέτοχη διάφορους φακέλους με έρευνες για επωνύμους – πολιτικούς, καταθέτες εξωτερικού, εξαγωγείς εμβασμάτων και άλλους – να πηγαινόρχονται μεταξύ ΣΔΟΕ, Εισαγγελίας και Βουλής. Τόσο στην περίπτωση Μεϊμαράκη όσο και με τη λίστα Λαγκάρντ, τον ρόλο του καταλύτη τον παίζουν τα ΜΜΕ που τροφοδοτούνται από διαφόρους κατά περίπτωση. Για να αρχίσουμε όπως τελειώσαμε, οι φωτογραφίες του Αλέξη εν μέσω δικαστικών λειτουργών αξίζουν όσο όχι χίλιες λέξεις, αλλά δύο χιλιάδες και κάτι ονόματα…