«Οι ταινίες φτιάχνονται όπως τα λουκάνικα»

Ξεκίνησε δειλά και αγχωμένος. Τώρα, στα 40 του πλέον, και στην πρόσφατη ταινία του «Επιχείρηση Αργώ», ο Μπεν Αφλεκ έχει αποκτήσει αυτοπεποίθηση.

Πίσω στο 2010, πριν αρχίσει τα γυρίσματα της αστυνομικής περιπέτειας «The Town» με θέμα μια σπείρα ληστών τραπεζών της Βοστώνης έκανε μια σειρά από τηλεφωνήματα. Απευθύνθηκε στους Κέβιν Κόστνερ, Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Γουόρεν Μπίτι. Και οι τρεις είχαν σκηνοθετήσει ταινίες στις οποίες κιόλας πρωταγωνιστούσαν  και ο Αφλεκ ζήτησε τη συμβουλή τους. Διότι στο «The Town» σκηνοθετούσε κι έπαιζε κι εκείνος.

«Και οι τρεις μου είπαν το ίδιο πράγμα: φρόντισε να έχεις αρκετές λήψεις δικές σου. Συνήθως, μου είπαν, όταν σκηνοθετούσαν έκαναν 12 φορές την ίδια σκηνή του τάδε ηθοποιού, 10 του δείνα κι όταν ερχόταν η σειρά για τις δικές τους σκηνές, έκαναν ένα γύρισμα μόνον. Απλώς διότι δεν θέλεις οι άλλοι να σε περάσουν για ψώνιο. Εκεί ακριβώς είναι που την πατάει κανείς, μου εξήγησαν».

Και ο Αφλεκ πήρε το ρίσκο. «Οταν ήρθε η ώρα για τις σκηνές μου, διηγήθηκα στους υπόλοιπους συντελεστές την ιστορία με τους Κόστνερ – Ρέντφορντ – Μπίτι, εξηγώντας ότι θα εφάρμοζα τη συμβουλή τους». Το εγχείρημα πέτυχε. «Ομως και στις δύο πρώτες ταινίες μου είχα μεγάλη αγωνία», είπε με εξομολογητικό ύφος αναφερόμενος στα φιλμ «Χωρίς ίχνη» (2007) και «The Town». Εντούτοις οι κριτικές που αποκόμισαν ήταν θετικές, ενθαρρυντικές για τον ίδιον, τονώνοντας την αυτοπεποίθησή του ως σκηνοθέτη.

Αυτή η σιγουριά φαίνεται στην «Επιχείρηση Αργώ» (από τις 8 Νοεμβρίου και στους ελληνικούς κινηματογράφους). Το βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα δραματικό θρίλερ αποτελεί το χρονολόγιο μιας επικίνδυνης αποστολής διάσωσης έξι Αμερικανών και διαδραματίζεται στα παρασκήνια της κρίσης του Ιράν.

Ο βραβευμένος με Οσκαρ Αφλεκ σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στην ταινία, της οποίας υπογράφει και την παραγωγή, μαζί με τον Τζορτζ Κλούνι.

Η πρόσφατη ταινία του, μια απαιτητική παραγωγή, συνδυάζει κωμικά και δραματικά στοιχεία, υψηλή διπλωματία και γυρίσματα σε Λος Αντζελες, Ουάσιγκτον και Κωνσταντινούπολη. Δεν πτοήθηκε. «Ηξερα ακριβώς τι ήθελα και πώς να το κάνω».

Και το περιέγραψε με πολύ παραστατικό τρόπο. «Ξέρω από τι υλικά φτιάχνεται ένα λουκάνικο, δεν ξέρω αν το έφτιαξα νόστιμο. Εκείνο που γνωρίζω είναι πώς να πάω στο παρασκευαστήριο και να παραγεμίσω το όνειρο».