Ο φόβος δεν φυλάει (καθόλου) τα έρμα…

Οσο θα βαθαίνει αυτή η κρίση, τόσο πιο πολύ θα φαίνεται πως είναι κατ’ αρχάς αξιακή για τους Ελληνες. Και όσο θα μεγαλώνει και η σιωπή απέναντί της θα πλαταίνει, τόσο θα παίρνουν τα πάνω τους ο φόβος – απέναντι και στην καθημερινή αβεβαιότητα – και ο πολιτισμικός εκφυλισμός.

Το χειρότερο είναι όταν οι άνθρωποι που υποτίθεται πως ασχολούνται και προάγουν τον εκ-πολιτισμό πρώτοι σέρνουν τον χορό. Είτε κρυμμένοι πίσω από ψευδεπίγραφες «ουδετερότητες» σε μια εποχή κατά την οποία πρέπει να έχεις – κυρίως – αποφασίσει «με ποιους θα πας και τι θα αφήσεις», που έλεγε και το τραγούδι.

Τελευταίο παράδειγμα, η ακύρωση εκδήλωσης στο Πολιτιστικό Κέντρο Πεύκης Αττικής από την εκεί Κινηματογραφική Λέσχη για τον συνθέτη κλασικής μουσικής Αλέξανδρο Ξένο. Γιατί; Επειδή ο συνθέτης (τα εκατόχρονα του οποίου θα τιμούσε η Ενωση Ζακυνθίων της Αθήνας) είχε γράψει, λέει, «και αντάρτικα τραγούδια» και κάποια μέλη της Λέσχης το διάβασαν στο Ιντερνετ και ανησύχησαν. Καμία σχέση, βεβαίως βεβαίως, με τη σύμπτωση ότι στην ίδια περιοχή κατοικεί ο «αρχηγός» των μελανοχιτώνων που έχουν αποφασίσει να επιβάλουν μόνον ό,τι αρέσει σε εκείνους σε επίπεδο τέχνης, αλλιώς…

Φόβος; Πορεία προς έναν εκφυλισμό που λέει πως ό,τι έχουμε κατακτήσει ως ανοχή έστω τα τελευταία χρόνια θα πρέπει να το ξεχάσουμε; Τρόμος;

Δεν ήμασταν έτσι, δεν ήμασταν…