«Η εμπειρία ότι όλα αλλάζουν σε ένα δευτερόλεπτο σε κάνει πιο ήρεμο»

Τι κρύβεται πίσω από το ψυχρό βλέμμα και το ανέκφραστο ύφος του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε; Ο ισχυρότερος υπουργός Οικονομικών της ευρωζώνης περιέγραψε στο γερμανικό περιοδικό «Κάπιταλ» πώς είναι η καθημερινότητα ενός κορυφαίου πολιτικού, καθηλωμένου σε αναπηρικό καροτσάκι. Ο Σόιμπλε αιφνιδιάζει λέγοντας ότι αυτό το μοιραίο γεγονός τον βοηθά να διατηρεί την ψυχραιμία του ακόμη και στις δυσκολότερες στιγμές: «Η εμπειρία ότι από το ένα δευτερόλεπτο στο άλλο αλλάζουν τα πάντα σε κάνει πιο ήρεμο», αναφέρει ο εβδομηντάχρονος πολιτικός, που είναι παράλυτος από τη μέση και κάτω έπειτα από δολοφονική απόπειρα τον Οκτώβριο του 1990.

Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, αυτό το μοιραίο πλήγμα τον έκανε λίγο ανθεκτικότερο στις αναστατώσεις της πολιτικής του καθημερινότητας. Η προσαρμογή στη ζωή με το αναπηρικό καροτσάκι έγινε σταδιακά, στην αρχή δεν μπορούσε να κινηθεί και τρεφόταν με καλαμάκι, όμως αποφάσισε να κάνει ό,τι καλύτερο επιτρέπει η κατάστασή του. Ο Σόιμπλε εκτιμά ότι το αμαξίδιο δεν τον έκανε ούτε σκληρότερο ούτε πιο αδυσώπητο, αν και το συγκεκριμένο μειονέκτημα δεν του προσφέρει «κάποιο ηθικό προβάδισμα ποιότητας». Στους συμπολίτες του με παρόμοια προβλήματα υγείας επισημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι άτομα με ειδικές ανάγκες, «όμως εμείς τουλάχιστον το γνωρίζουμε», ενώ στο ερώτημα για τις πιο δυσάρεστες καταστάσεις αναφέρει τη διαδρομή στην ανηφορική ράμπα εισόδου της γερμανικής Βουλής.

Κανονικά τρέχει δίπλα στον Σόιμπλε ένας αστυνομικός, για να εμποδίζει τους φωτογράφους. «Αν επιχειρήσει παρ’ όλα αυτά να με φωτογραφίσει κάποιος, μπορώ να γίνω επιθετικός – αυτές οι φωτογραφίες είναι απλά πολύ χαζές» υπογραμμίζει ο γερμανός υπουργός και εξηγεί ότι αποφεύγει τις επίσημες εκδηλώσεις εξαιτίας του συνωστισμού στους μπουφέδες, όπου «μπορεί να γεμίσω με ψίχουλα που πέφτουν από ψηλά», ενώ στις υποδοχές με όρθιους είναι αναγκασμένος να κοιτά συνέχεια προς τα πάνω και προς τα πίσω.