Αριστερά εναντίον Αριστεράς – και στο βάθος ο γυμνός διαδηλωτής…

ΟΠΩΣ τραγουδούσε κι ο Διονύσης Σαββόπουλος, «η πλατεία ήταν γεμάτη με το νόημα που ‘χει κάτι…». Η πλατεία (Συντάγματος) ήταν επίσης το ένα επίπεδο μιας πολιτικής μάχης που δεν διεξάγεται εκ του συστάδην αλλά από απόσταση. Της μάχης μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή ο Αλέξης Τσίπρας, ήταν στην πλατεία. Η ΔΗΜΑΡ, δηλαδή ο Φώτης Κουβέλης, ήταν εκτός πλατείας αλλά και εκτός τροχιάς συναντήσεων της Ανγκελα Μέρκελ (όπως είναι και εκτός τροχιάς της τρόικας που πολύ θα ήθελε να τον δει).

Ο Αλέξης πήγε λοιπόν πλατεία. Παρέα με τον γερμανό σύντροφο Ρίξινγκερ του «Ντι Λίνκε», που τον περιέφεραν όπως οι εγχώριες ομάδες ποδοσφαίρου παίρνουν κανέναν ξένο παίκτη. Λίγο ως άλλοθι για να φανεί ότι η σύγκρουση είναι ταξική και πανευρωπαϊκή και όχι ένα οικονομικό ματς Ελλάδας – Γερμανίας. Η αλήθεια είναι ότι η κρυφή ελπίδα – αλλά και η πραγματική μεγαλομανία – των ενοίκων της Κουμουνδούρου είναι να έχουν βρεθεί στην αιχμή μιας Ευρώπης των κατώτερων στρωμάτων που εξεγείρεται. Μέχρι στιγμής στην Ιταλία δεν κουνιέται φύλλο. Η Γαλλία έχει Σοσιαλιστή Πρόεδρο και πονηρό προϋπολογισμό – πραγματικό μπουφέ από φόρους που υποτίθεται όμως ότι είναι κοινωνικά ζυγοσταθμισμένοι. Το ερωτηματικό είναι η Ισπανία. Οσοι ξέρουν λένε ότι εκεί – ναι – η κοινωνία μπορεί να εκραγεί. Και εννοούν την κοινωνία ολόκληρη και όχι μερικές εκατοντάδες, που δίνουν τον τόνο και ανάβουν τις φωτιές εδώ και τρία χρόνια εν Αθήναις.

Αν στην επίσκεψη Μέρκελ ο Τσίπρας έπαιξε πλατεία, ο Κουβέλης ξαναπήρε τον ρόλο ενός Νέστορα του προοδευτικού αριστερού χώρου. Η ΔΗΜΑΡ μετράει 6%, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ 27%. Ωστόσο, ήδη από την απόφαση συμμετοχής του στην κυβέρνηση ο Κουβέλης έχει επιλέξει να εκφράσει ένα ποσοστό κόσμου πολύ μεγαλύτερο από αυτό που τον ψήφισε. Αυτή την οπτική γωνία επέλεξε και για το ολιγόωρο πέρασμα της Μέρκελ από την Αθήνα. Καλή η επίσκεψη – όλοι την ήθελαν. Αλλά αυτό το «εύχομαι και ελπίζω» φάνηκε μίζερα προτεσταντικό. Και, εδώ που τα λέμε, μεταβατικό. Ελλείπει ακόμη μια συνολική λύση για την Ελλάδα, που δεν είναι πια η εκταμίευση της δόσης των 31 δισ. ευρώ. Είναι η επιμήκυνση, το ψαλίδισμα του χρέους που έχουν τα κράτη και, κυρίως, η πρόβλεψη διαρθρωτικών κονδυλίων για ανάπτυξη όπως ήταν κάποτε τα Μεσογειακά Προγράμματα, με τα οποία συνδέθηκαν τα πρώτα χρόνια παρουσίας του Ανδρέα Παπανδρέου στην ΕΟΚ τη δεκαετία του ’80.

Δύο Αριστερές λοιπόν, μια ήπια και μια μετα-κομμουνιστική, μια εντός και μια εκτός πλατείας, μια που διαδηλώνει απέξω και μια άλλη που κρίνει εποικοδομητικά από μέσα, ένας Δαβίδ κι ένας Γολιάθ, σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πολιτικές αναμετρήσεις. Τροχιοδεικτικά και εκατέρωθεν βέλη είχαμε χθες, προχθές. Ωστόσο, μεγαλύτερη σημασία έχει η τοποθέτηση των μεν και των δε στο πολιτικο-οικονομικό πεδίο. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, έχουμε κινδύνους. Η πλατεία περισσότερο αδειάζει παρά γεμίζει. Η κυβέρνηση των τριών έχει τον φόβο να την πουλήσουν οι ξένοι. Ολα αυτά, ενώ η αντιπαράθεση ΣΥΡΙΖΑ – ΔΗΜΑΡ γίνεται εν απουσία του ΚΚΕ και με φόντο τον γυμνό διαδηλωτή του Συντάγματος…