[Επιφυλλίδα] Μορφές τρομοκρατίας

Ωρα 8η πρωινή, καθημερινή, στη διασταύρωση της Ανδρέου Μεταξά με τη Ζωοδόχου Πηγής, η νεαρή οδηγός του Ι.Χ., με σφηνωμένο το κινητό ανάμεσα στο αυτί και στον ώμο της – γιατί οδηγεί – ακούγεται να λέει στη μητέρα της – όπως συμπεραίνεται από τη συνέχεια της κουβέντας της: «Να τσακιστείς να κατεβάσεις το καρότσι του παιδιού στην είσοδο, ακούς τι σου λέω; Μη μου πεις πάλι ότι ήταν απασχολημένο το ασανσέρ».

Πρόκειται για μια νέα γυναίκα, ωραία ντυμένη, με ευγενικό πρόσωπο, η οποία, αν δεν την άκουγες να μιλάει και την έβλεπες μόνο, θα σου φαινόταν αδύνατον να ξεστομίσει ακόμη και το πιο ήπιο μέρος της φράσης αυτής. Αποκαλυπτόταν μια κανονική στρίγκλα που βέβαια, όταν θα ήταν νεαρή κοπέλα και θα συλλογιζόταν τον εαυτό της στο μέλλον, με την άνεση ενός Ι.Χ., μιας δουλειάς, ενός κινητού και προπάντων ενός παιδιού, μόνο ως αγενή δεν θα τον φανταζόταν.

Δυόμισι ώρες αργότερα, σε εκπομπή γνωστού ραδιοφωνικού σταθμού, μια δημοσιογράφος μιλάει για τη δήλωση του πρώην υπουργού Εσωτερικών Γιάννη Ραγκούση, με την οποία αποχωρεί από το ΠΑΣΟΚ. Και μας λέει η δημοσιογράφος, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι συμβαίνει να έχει στα χέρια της η ίδια τη δήλωση αυτή πολύ πριν να τη δημοσιοποιήσει αλλά περίμενε την ώρα που θα την ανακοίνωναν επίσημα ώστε να το πράξει και η ίδια. Επρεπε να προσέχατε το ύφος της ενώ μιλούσε: σαν να αξίωνε να δεχτούν οι άλλοι, αφού θα είχαν τρομοκρατηθεί με την ευχέρειά της να γνωρίζει πρώτη αυτή μυστικά του κράτους, ότι δεν είναι όποια κι όποια, ότι διαθέτει τόση δύναμη ώστε όποιος δεν την ακούει υπολείπεται σε ενημέρωση. Δεν είναι δηλαδή «in» κοινωνικοπολιτικά. Αν συνέβαινε να ακούσει κανείς τον Μωυσή, αφού του είχε παραδώσει ο Θεός τις Δέκα Εντολές, σίγουρα δεν θα αναγνώριζε τόση έπαρση στο ύφος του. Πώς καταντήσαμε σήμερα – όλοι μας δυστυχώς, όχι μόνο η δημοσιογράφος – για μια φευγαλέα εντύπωση να συμπεριφερόμαστε μ’ έναν τρόπο που δεν θα χαρακτήριζε ασφαλώς όσους κατέγραφαν σε πέτρα και σε πάπυρο την αγωνία της ανθρωπότητας να σταθεί στα πόδια της. Εναπόκειται να μας το εξηγήσουν όσοι μιλάνε για τη «φιλοσοφία» των μέσων επικοινωνίας. Ή ένας καλός ψυχίατρος.

Δεν γίνεται όμως να μην αναρωτηθεί κανείς: Τι έχουμε να κερδίσουμε όλοι μας με το να γινόμαστε όλο και πιο αγροίκοι, πιο βάρβαροι, πιο χυδαίοι, όταν δεν φαίνεται να είναι αυτός ο τρόπος για να ανακάμψει ή να σταματήσει η οικονομική και κοινωνική επιδείνωση των συνθηκών της ζωής μας; Ποιος τελικά θα είναι ο κερδισμένος όταν θα έχουμε όλοι μας αλληλοεξοντωθεί; Το να συνεχίζουμε να μη βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας, όταν η θέα ενός έστω ανύπαρκτου καθαρού ουρανού είναι η μόνη λύση, συνιστά μια ομαδική ηλιθιότητα ή παραφροσύνη. Εκτός κι αν ασύνειδα εκπονούμε όλοι μας ένα σχέδιο: εκείνο της ολοκληρωτικής καταστροφής προκειμένου να ανακάμψουμε. Και κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να φτάσουμε μιαν ώρα αρχύτερα σ’ αυτήν, έστω κι αν με τα λόγια δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Μήπως όμως η αναγέννηση στην οποία υπολογίζουμε ενώ θα έχουμε καταστραφεί και εκ των πραγμάτων θα έχουν αναγεννηθεί και οι οικονομικές συνθήκες θα είναι αντίστοιχη με το ανώτερο επίπεδο που θα φανταζόταν ότι εξέφραζε η νεαρή οδηγός όταν αποκτούσε Ι.Χ., κινητό, δουλειά και, πρωτίστως, παιδί, για να την ακούσουμε να λέει αφού τα απέκτησε: «Να τσακιστείς να κατεβάσεις το καρότσι του παιδιού στην είσοδο».