[Δρόμοι] Κυκλοφόρησαν…

… πρόσφατα στη Γερμανία δύο βιβλία για την κοινωνική ενσωμάτωση των μεταναστών. Το ένα έχει γίνει μπεστ σέλερ, το άλλο όχι. Συγγραφέας του πρώτου είναι ο Χάιντς Μπουσκόφσκι, ο σοσιαλδημοκράτης δήμαρχος του Νέουκολν. Με πληθυσμό 160.000 κατοίκων, το Νέουκολν είναι το πιο προβληματικό προάστιο του Βερολίνου. Δεν θυμίζει σε τίποτα όμως τα προάστια του Παρισιού. Υπάρχουν εδώ πολλά καταστήματα, τα λεωφορεία και τα ταξί είναι πολυάριθμα και κυκλοφορείς χωρίς να αισθάνεσαι ότι κινδυνεύεις. Αλλά στο βιβλίο του «Το Νέουκολν είναι παντού» ο Μπουσκόφσκι λέει ότι υπάρχει πρόβλημα. Οι γυναίκες κυκλοφορούν με καλυμμένο το πρόσωπο, οι οικογένειες δεν στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, οι μετανάστες δεν μιλούν λέξη γερμανικά, εντούτοις διεκδικούν με επιμονή τα βοηθήματα που δικαιούνται. Χρειάζεται να ληφθούν μέτρα, τονίζει. Να δοθεί έμφαση στην εκπαίδευση, να καταργηθούν τα οικογενειακά επιδόματα στους γονείς που δεν στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, να απελαθούν όσοι δεν θέλουν να ενσωματωθούν στην κοινωνία.

Αντίθετα…

… με τον (επίσης σοσιαλδημοκράτη) Τίλο Σαραζίν, που έλεγε το 2010 ότι η Γερμανία έχει δεχθεί εισβολή από τους ξένους, ο Μπουσκόφσκι ξέρει τα προβλήματα από μέσα. Γεννημένος το 1948 στο Νέουκολν από φτωχή οικογένεια, γνωρίζει και την παραμικρή γωνιά αυτής της περιοχής, όπου είναι δήμαρχος από το 2001. Και είναι αποφασισμένος να θέσει σε εφαρμογή τις κοινωνικές πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει τα τελευταία χρόνια. Δεν συμφωνούν όμως όλοι μαζί του. Καθηγήτρια Κοινωνικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Χούμπολντ του Βερολίνου, η Νάικα Φορουτάν γράφει στο «Σπίγκελ» ότι το βιβλίο είναι ρατσιστικό.

Ας σταματήσουμε…

… να λέμε στον κόσμο ότι γίνονται καθημερινά εγκλήματα τιμής στη Γερμανία – σημειώνει – όταν η Αστυνομία καταγράφει μόλις πέντε ή έξι τον χρόνο. Ας ενδιαφερθούμε καλύτερα για τα 34 παιδιά που κακοποιούνται κάθε μέρα, ακόμη και στις «καλές» οικογένειες. Ας σταματήσουμε να ανησυχούμε για τον «εξισλαμισμό» της Γερμανίας, όταν μόλις 5% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι και οι στατιστικές λένε ότι το ποσοστό αυτό δεν θα αυξηθεί τα είκοσι επόμενα χρόνια. Ας σταματήσουμε να καταγγέλλουμε τον σαλαφισμό – όπως κάνει το υπουργείο Εσωτερικών – όταν οι σαλαφιστές είναι 3.400, πολύ λιγότεροι δηλαδή από τους νεοναζί. «Θα καταλάβουμε επιτέλους», διερωτάται, «ότι η κοινωνική ενσωμάτωση αποτελεί καθήκον όλων σε αυτή τη χώρα, όπου το 20% των κατοίκων της είναι προϊόν μετανάστευσης;».

Σε ένα άλλο βιβλίο…

… πράγματι, τρεις γυναίκες που είναι προϊόν μετανάστευσης και εργάζονται στην «Ντι Τσάιτ», διηγούνται ότι παρά την επιτυχία τους εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως διαφορετικές. Πρόκειται για την Αλις Μπότα (πολωνικής καταγωγής), την Κιέ Παμ (από το Βιετνάμ) και την Οζλέμ Τοπτσού (από την Τουρκία), που στο βιβλίο τους «Εμείς, οι νέοι Γερμανοί, ποιοι είμαστε και τι θέλουμε» ζητούν ένα πράγμα: να πάψουν να αντιμετωπίζονται ως κάτι ξένο τα 16 εκατομμύρια των Γερμανών που έχουν ξένη καταγωγή. Να γίνει αντιληπτό απ’ όλους ότι είναι Γερμανοί. Οι νέοι Γερμανοί.