[Ενστάσεις] Ωστε χούντα…

Υπάρχει ένας εύκολος τρόπος να αντιμετωπίσει κανείς τα συλλαλητήρια και τις αντιδράσεις κατά της Ανγκελα Μέρκελ που επισκέπτεται την Ελλάδα. Λέμε «Merkel Raus», όπως ένα πανό που κρεμάστηκε χθες στο Κέντρο της Αθήνας, λέμε επίσης ότι η κυβέρνηση είναι χούντα που απαγόρευσε τις συγκεντρώσεις, ρίχνουμε και μια βρισιά στον «κυρ-Φώτη», τον κακό αυτό άνθρωπο της «συμβιβασμένης Αριστεράς» (που, πλάκα πλάκα, είναι ώρα να αποφασίσει ότι δεν μπορεί να τον δένει με τις ιδεοληψίες κανένα από τα ιστορικά κλισέ του ιδεολογικού χώρου του), και βγαίνουμε να μαζέψουμε τα συγχαρητήρια. Ισως και μονέδα, για όσους δεν πολιτικολογούν για τις ιδέες αλλά το κάνουν ως ελεύθερο επάγγελμα.

Υπάρχει και ένας άλλος τρόπος, που οφείλει να λάβει υπόψη τα δεδομένα της πραγματικότητας. Κι αυτά τα δεδομένα, δυστυχώς, δεν συνηγορούν υπέρ του επιχειρήματος ότι η πόλη είναι «μπάτε, σκύλοι, αλέστε». Διότι το θέμα δεν είναι αν θα κατεβούν μερικές χιλιάδες πολίτες στον δρόμο να διαμαρτυρηθούν για τον ερχομό της γερμανίδας Καγκελαρίου. Το θέμα είναι να μην εκτραπεί η διαδήλωση σε επεισόδια που θα επισύρουν καταστροφές και απειλές κατά της σωματικής ακεραιότητας πολιτών – και προφανή ζημιά στη χώρα.

Θα πείτε: τα συνδικάτα και τα κόμματα της Αριστεράς που είναι στη Βουλή επιδιώκουν την ομαλότητα. Ας δεχθούμε ότι είναι έτσι. Αλλά αν δεν μπορούν να την εγγυηθούν, ελάχιστη σημασία έχει αν και πόσο την πιστεύουν. Ελάχιστη σημασία έχει, π.χ., ότι τον Δεκέμβριο του 2008 δεν υπήρχαν επισήμως κόμματα πίσω από την κυριαρχία της ανομίας, τις λεηλασίες, την κατάρρευση του Κέντρου της Αθήνας. Σημασία έχει ότι το Κέντρο κατέρρευσε, ότι εκατοντάδες επαγγελματίες καταστράφηκαν. Ελάχιστη σημασία έχει ότι την ημέρα που κάηκε η Μαρφίν στη Σταδίου δεν βάλανε τις φωτιές οργανωμένοι στα μπλοκ διαδηλωτές, σημασία έχει ότι κάηκαν τρεις άνθρωποι. Ελάχιστη σημασία έχει ότι τις μολότοφ τις ρίχνουν λίγοι και τα μάρμαρα τα σπάνε λιγότεροι, σημασία έχει ότι το Κέντρο έχει διαλύσει, ότι η εμπορική και η κοινωνική ζωή έχουν λυγίσει.

Η δημοκρατία είναι καλό πράγμα και πρέπει να την προστατεύουμε όλοι. Αλλά η δημοκρατία έχει νόμους, κανόνες, αρχές, περιορισμούς – πρωτίστως, έχει στόχο την προκοπή όλων. Δυνάμεις που αρνούνται τη νομιμότητα, που απειλούν με καταλήψεις, που θα ήθελαν να αμαυρώνεται η επίσκεψη της γερμανίδας Καγκελαρίου, για ποια προκοπή δικαιούνται να μιλούν; Είναι χούντα να αμύνεται το κράτος απέναντι στο μπάχαλο;